kara

See also: Appendix:Variations of "kara"

English

Etymology

From Punjabi ਕੜਾ (kaṛā); see Hindi कड़ा (kaṛā, bracelet).

Noun

kara (plural karas)

  1. (Sikhism) A bangle worn by Sikhs, one of the five Ks, to remind them to do God's work.

Anagrams

Balinese

Pronunciation

  • IPA(key): /karə/
  • Hyphenation: ka‧ra

Etymology 1

Borrowed from Old Javanese kara, kāra, from Sanskrit कर (kara, finger), कृ (kṛ, to make).

Noun

kara (Balinese script ᬓᬭ)

  1. finger

Etymology 2

Borrowed from Old Javanese kara, kāra, from Sanskrit कार (kāra, act, action), कृ (kṛ, to make).

Noun

kara (Balinese script ᬓᬵᬭ)

  1. act, action

Basque

Noun

kara

  1. allative singular of ka

Cornish

Etymology

From Proto-Brythonic *karɨd. Cognate with Breton karout and Welsh caru.

Verb

kara

  1. to love, like, care for

Conjugation

Conjugation of kara
singular plural impersonal
first second third first second third
indicative present/future karav kerydh kar keryn kerowgh karons kerir
preterite keris kersys karas kersyn kersowgh karsons karas
imperfect karen kares kara karen karewgh karens kerys
pluperfect karsen karses karsa karsen karsewgh karsens kersys
subjunctive present/future kyrriv kyrri karro kyrryn kyrrowgh karrons karrer
imperfect karren karres karra karren karrewgh karrens kyrrys
imperative kar kares keryn karewgh karens
non-finites present participle ow kara verbal adjective karys

Derived terms

  • karadewder (loving-kindness)
  • karadow (beloved)
  • kerensa (love, charity, noun)
  • kerensedhek (loving)
  • kerensedhus (charitable)

Mutation

Mutation of kara
radical soft aspirate hard mixed
kara gara hara unchanged unchanged

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Cornish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Esperanto

Etymology

From Italian caro, cara, from Latin cārus. Compare French cher.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkara/
  • Audio 1:(file)
  • Audio 2:(file)
  • Rhymes: -ara
  • Syllabification: ka‧ra

Adjective

kara (accusative singular karan, plural karaj, accusative plural karajn)

  1. dear
    Mi amegas vin, mia kara.
    I love you so much, my dear.
    Kara S-ro Garcio, mi estas skribanta al vi ĉi tiun leteron, ĉar…
    Dear Mr. Garcia, I am writing you this letter because…

Derived terms

Finnish

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkɑrɑ/, [ˈkɑ̝rɑ̝]
  • Rhymes: -ɑrɑ
  • Syllabification(key): ka‧ra
  • Hyphenation(key): ka‧ra

Etymology 1

    From Proto-Finnic *kara.

    Noun

    kara

    1. a dried branch, rib of a leaf or other similar dried part of a plant
      Synonym: karahka
    2. core (uneaten part of an apple or similar fruit)
      Synonyms: kota, siemenkota
    3. pin (a piece of wood, partly inserted inside the wall, that supports the frame of a window or door)
    4. pin, spindle, rod (machine part, often relatively long and narrow, used either as an axle or support)
      1. spindle (rod which turns, or on which something turns, e.g. of a door or window handle)
        1. (machining) spindle (rotary axis of a machine tool or power tool)
        2. (automotive) spindle (of a wheel)
      2. (weaving) core of a pirn (in a weaving shuttle)
      3. valve stem
      4. (manufacturing) core (portion of a mold that creates a cavity or impression within the part or that makes a hole in or through the part)
      5. mandrel (component that guides, grips or clamps)
    Declension
    Inflection of kara (Kotus type 9/kala, no gradation)
    nominative kara karat
    genitive karan karojen
    partitive karaa karoja
    illative karaan karoihin
    singular plural
    nominative kara karat
    accusative nom. kara karat
    gen. karan
    genitive karan karojen
    karain rare
    partitive karaa karoja
    inessive karassa karoissa
    elative karasta karoista
    illative karaan karoihin
    adessive karalla karoilla
    ablative karalta karoilta
    allative karalle karoille
    essive karana karoina
    translative karaksi karoiksi
    abessive karatta karoitta
    instructive karoin
    comitative See the possessive forms below.
    Possessive forms of kara (Kotus type 9/kala, no gradation)
    first-person singular possessor
    singular plural
    nominative karani karani
    accusative nom. karani karani
    gen. karani
    genitive karani karojeni
    karaini rare
    partitive karaani karojani
    inessive karassani karoissani
    elative karastani karoistani
    illative karaani karoihini
    adessive karallani karoillani
    ablative karaltani karoiltani
    allative karalleni karoilleni
    essive karanani karoinani
    translative karakseni karoikseni
    abessive karattani karoittani
    instructive
    comitative karoineni
    second-person singular possessor
    singular plural
    nominative karasi karasi
    accusative nom. karasi karasi
    gen. karasi
    genitive karasi karojesi
    karaisi rare
    partitive karaasi karojasi
    inessive karassasi karoissasi
    elative karastasi karoistasi
    illative karaasi karoihisi
    adessive karallasi karoillasi
    ablative karaltasi karoiltasi
    allative karallesi karoillesi
    essive karanasi karoinasi
    translative karaksesi karoiksesi
    abessive karattasi karoittasi
    instructive
    comitative karoinesi
    first-person plural possessor
    singular plural
    nominative karamme karamme
    accusative nom. karamme karamme
    gen. karamme
    genitive karamme karojemme
    karaimme rare
    partitive karaamme karojamme
    inessive karassamme karoissamme
    elative karastamme karoistamme
    illative karaamme karoihimme
    adessive karallamme karoillamme
    ablative karaltamme karoiltamme
    allative karallemme karoillemme
    essive karanamme karoinamme
    translative karaksemme karoiksemme
    abessive karattamme karoittamme
    instructive
    comitative karoinemme
    second-person plural possessor
    singular plural
    nominative karanne karanne
    accusative nom. karanne karanne
    gen. karanne
    genitive karanne karojenne
    karainne rare
    partitive karaanne karojanne
    inessive karassanne karoissanne
    elative karastanne karoistanne
    illative karaanne karoihinne
    adessive karallanne karoillanne
    ablative karaltanne karoiltanne
    allative karallenne karoillenne
    essive karananne karoinanne
    translative karaksenne karoiksenne
    abessive karattanne karoittanne
    instructive
    comitative karoinenne
    third-person possessor
    singular plural
    nominative karansa karansa
    accusative nom. karansa karansa
    gen. karansa
    genitive karansa karojensa
    karainsa rare
    partitive karaansa karojaan
    karojansa
    inessive karassaan
    karassansa
    karoissaan
    karoissansa
    elative karastaan
    karastansa
    karoistaan
    karoistansa
    illative karaansa karoihinsa
    adessive karallaan
    karallansa
    karoillaan
    karoillansa
    ablative karaltaan
    karaltansa
    karoiltaan
    karoiltansa
    allative karalleen
    karallensa
    karoilleen
    karoillensa
    essive karanaan
    karanansa
    karoinaan
    karoinansa
    translative karakseen
    karaksensa
    karoikseen
    karoiksensa
    abessive karattaan
    karattansa
    karoittaan
    karoittansa
    instructive
    comitative karoineen
    karoinensa
    Derived terms

    Further reading

    Etymology 2

      Onomatopoeic.

      Noun

      kara

      1. synonym of koskikara (bird of the genus Cinclus)
      Declension
      Inflection of kara (Kotus type 9/kala, no gradation)
      nominative kara karat
      genitive karan karojen
      partitive karaa karoja
      illative karaan karoihin
      singular plural
      nominative kara karat
      accusative nom. kara karat
      gen. karan
      genitive karan karojen
      karain rare
      partitive karaa karoja
      inessive karassa karoissa
      elative karasta karoista
      illative karaan karoihin
      adessive karalla karoilla
      ablative karalta karoilta
      allative karalle karoille
      essive karana karoina
      translative karaksi karoiksi
      abessive karatta karoitta
      instructive karoin
      comitative See the possessive forms below.
      Possessive forms of kara (Kotus type 9/kala, no gradation)
      first-person singular possessor
      singular plural
      nominative karani karani
      accusative nom. karani karani
      gen. karani
      genitive karani karojeni
      karaini rare
      partitive karaani karojani
      inessive karassani karoissani
      elative karastani karoistani
      illative karaani karoihini
      adessive karallani karoillani
      ablative karaltani karoiltani
      allative karalleni karoilleni
      essive karanani karoinani
      translative karakseni karoikseni
      abessive karattani karoittani
      instructive
      comitative karoineni
      second-person singular possessor
      singular plural
      nominative karasi karasi
      accusative nom. karasi karasi
      gen. karasi
      genitive karasi karojesi
      karaisi rare
      partitive karaasi karojasi
      inessive karassasi karoissasi
      elative karastasi karoistasi
      illative karaasi karoihisi
      adessive karallasi karoillasi
      ablative karaltasi karoiltasi
      allative karallesi karoillesi
      essive karanasi karoinasi
      translative karaksesi karoiksesi
      abessive karattasi karoittasi
      instructive
      comitative karoinesi
      first-person plural possessor
      singular plural
      nominative karamme karamme
      accusative nom. karamme karamme
      gen. karamme
      genitive karamme karojemme
      karaimme rare
      partitive karaamme karojamme
      inessive karassamme karoissamme
      elative karastamme karoistamme
      illative karaamme karoihimme
      adessive karallamme karoillamme
      ablative karaltamme karoiltamme
      allative karallemme karoillemme
      essive karanamme karoinamme
      translative karaksemme karoiksemme
      abessive karattamme karoittamme
      instructive
      comitative karoinemme
      second-person plural possessor
      singular plural
      nominative karanne karanne
      accusative nom. karanne karanne
      gen. karanne
      genitive karanne karojenne
      karainne rare
      partitive karaanne karojanne
      inessive karassanne karoissanne
      elative karastanne karoistanne
      illative karaanne karoihinne
      adessive karallanne karoillanne
      ablative karaltanne karoiltanne
      allative karallenne karoillenne
      essive karananne karoinanne
      translative karaksenne karoiksenne
      abessive karattanne karoittanne
      instructive
      comitative karoinenne
      third-person possessor
      singular plural
      nominative karansa karansa
      accusative nom. karansa karansa
      gen. karansa
      genitive karansa karojensa
      karainsa rare
      partitive karaansa karojaan
      karojansa
      inessive karassaan
      karassansa
      karoissaan
      karoissansa
      elative karastaan
      karastansa
      karoistaan
      karoistansa
      illative karaansa karoihinsa
      adessive karallaan
      karallansa
      karoillaan
      karoillansa
      ablative karaltaan
      karaltansa
      karoiltaan
      karoiltansa
      allative karalleen
      karallensa
      karoilleen
      karoillensa
      essive karanaan
      karanansa
      karoinaan
      karoinansa
      translative karakseen
      karaksensa
      karoikseen
      karoiksensa
      abessive karattaan
      karattansa
      karoittaan
      karoittansa
      instructive
      comitative karoineen
      karoinensa
      Derived terms
      compounds

      Etymology 3

        Clipping of karamboli.

        Noun

        kara

        1. carom billiards, carambole
        Declension
        Inflection of kara (Kotus type 9/kala, no gradation)
        nominative kara karat
        genitive karan karojen
        partitive karaa karoja
        illative karaan karoihin
        singular plural
        nominative kara karat
        accusative nom. kara karat
        gen. karan
        genitive karan karojen
        karain rare
        partitive karaa karoja
        inessive karassa karoissa
        elative karasta karoista
        illative karaan karoihin
        adessive karalla karoilla
        ablative karalta karoilta
        allative karalle karoille
        essive karana karoina
        translative karaksi karoiksi
        abessive karatta karoitta
        instructive karoin
        comitative See the possessive forms below.
        Possessive forms of kara (Kotus type 9/kala, no gradation)
        first-person singular possessor
        singular plural
        nominative karani karani
        accusative nom. karani karani
        gen. karani
        genitive karani karojeni
        karaini rare
        partitive karaani karojani
        inessive karassani karoissani
        elative karastani karoistani
        illative karaani karoihini
        adessive karallani karoillani
        ablative karaltani karoiltani
        allative karalleni karoilleni
        essive karanani karoinani
        translative karakseni karoikseni
        abessive karattani karoittani
        instructive
        comitative karoineni
        second-person singular possessor
        singular plural
        nominative karasi karasi
        accusative nom. karasi karasi
        gen. karasi
        genitive karasi karojesi
        karaisi rare
        partitive karaasi karojasi
        inessive karassasi karoissasi
        elative karastasi karoistasi
        illative karaasi karoihisi
        adessive karallasi karoillasi
        ablative karaltasi karoiltasi
        allative karallesi karoillesi
        essive karanasi karoinasi
        translative karaksesi karoiksesi
        abessive karattasi karoittasi
        instructive
        comitative karoinesi
        first-person plural possessor
        singular plural
        nominative karamme karamme
        accusative nom. karamme karamme
        gen. karamme
        genitive karamme karojemme
        karaimme rare
        partitive karaamme karojamme
        inessive karassamme karoissamme
        elative karastamme karoistamme
        illative karaamme karoihimme
        adessive karallamme karoillamme
        ablative karaltamme karoiltamme
        allative karallemme karoillemme
        essive karanamme karoinamme
        translative karaksemme karoiksemme
        abessive karattamme karoittamme
        instructive
        comitative karoinemme
        second-person plural possessor
        singular plural
        nominative karanne karanne
        accusative nom. karanne karanne
        gen. karanne
        genitive karanne karojenne
        karainne rare
        partitive karaanne karojanne
        inessive karassanne karoissanne
        elative karastanne karoistanne
        illative karaanne karoihinne
        adessive karallanne karoillanne
        ablative karaltanne karoiltanne
        allative karallenne karoillenne
        essive karananne karoinanne
        translative karaksenne karoiksenne
        abessive karattanne karoittanne
        instructive
        comitative karoinenne
        third-person possessor
        singular plural
        nominative karansa karansa
        accusative nom. karansa karansa
        gen. karansa
        genitive karansa karojensa
        karainsa rare
        partitive karaansa karojaan
        karojansa
        inessive karassaan
        karassansa
        karoissaan
        karoissansa
        elative karastaan
        karastansa
        karoistaan
        karoistansa
        illative karaansa karoihinsa
        adessive karallaan
        karallansa
        karoillaan
        karoillansa
        ablative karaltaan
        karaltansa
        karoiltaan
        karoiltansa
        allative karalleen
        karallensa
        karoilleen
        karoillensa
        essive karanaan
        karanansa
        karoinaan
        karoinansa
        translative karakseen
        karaksensa
        karoikseen
        karoiksensa
        abessive karattaan
        karattansa
        karoittaan
        karoittansa
        instructive
        comitative karoineen
        karoinensa

        Anagrams

        Gagauz

        Etymology

        Inherited from Old Anatolian Turkish قَرَه (qara), from Proto-Turkic *kara.[1] Compare Turkish kara, Azerbaijani qara,[2] Uzbek qora, Turkmen gara.

        Pronunciation

        • IPA(key): /kɑˑˈrɑ/
        • Hyphenation: ka‧ra

        Adjective

        kara (comparative taa kara, superlative en kara, intensive kapkara)

        1. black, dark
          kara balık üzer deredä
          the black fish is swimming in the river
        2. (figurative) dark, woeful, sad
          kara günnerdän geçtik
          we went through dark days
          • 2022 March 18, “Bu yıl cenktän dä taa çirkin, kömürdän dä taa kara, pelindän dä taa acı”, in Ana Sözü[2]:
            Bu yıl cenktän dä taa çirkin, kömürdän dä taa kara, pelindän dä taa acı
            This year is even uglier than war, even darker than coal, even more bitter than wormwood

        Derived terms

        • kara aaç (elm)
        • kara ardıç (juniper)
        • kara beegir (dark horse)
        • kara booday (buckwheat)
        • kara ceer (liver)
        • kara çam (pine)
        • kara er (graveyard)
        • kara kayıp
        • kara naanä (mint)
        • kara sülük (leech)
        • karabaa (a type of rope)
        • karaca (deer, elk)
        • karacı (slanderer)
        • karacılık (slander)
        • Karadeniz (black-sea)
        • karagöz (dark-eyed)
        • karakuş (starling)
        • karalamaa (to dirty)
        • karalık (blackness)
        • karaman
        • karamuk (blackberry)
        • karannık (darkness)
        • kararmaa (to darken)

        See also

        Colors in Gagauz · renklär (layout · text)
             biyaz, ak      boz      kara
                     kırmızı, kızıl; al, kan kırmızı              turuncu, açık-mor; mor, komur, kızgıld              sarı; bej
                     laana yapraa, fıstık              eşil              öt eşili
                                  gök taşı              maavi, gök
                     zambak              purpur              pembä, gülgülü, güvez

        References

        1. ^ Nişanyan, Sevan (2002–), “kara”, in Nişanyan Sözlük
        2. ^ András Rajki, A Concise Gagauz Dictionary with etymologies and Turkish, Azerbaijani, Crimean Tatar and Turkmen cognates, 2007

        Further reading

        • Ciachir, Mihail (1938), “cara”, in Dicționar gagauzo (tiurco)–român pentru gagauzii din Basarabia (in Romanian), Chișinău, page 26
        • Kopuşçu M. İ., Todorova S. A., Kiräkova T.İ., editors (2019), “kara”, in Gagauzça-rusça sözlük: klaslar 5-12, Komrat: Gagauziya M.V. Maruneviç adına Bilim-Aaraştırma merkezi, →ISBN, page 92
        • N. A Baskakov, editor (1972), “кара”, in Gagauzsko-Russko-Moldavskij Slovarʹ [Gagauz-Russian-Moldovan Dictionary], Moskva: Izdatelʹstvo Sovetskaja Enciklopedija, →ISBN, page 247
        • Mavrodi M. F., editor (2019), “kara”, in Gagauzça-rusça sözlük: klaslar 1-4, Komrat: Gagauziya M.V. Maruneviç adına Bilim-Aaraştırma merkezi, →ISBN, page 46

        Gothic

        Romanization

        kara

        1. romanization of 𐌺𐌰𐍂𐌰

        Hungarian

        Etymology

        From kar +‎ -a (possessive suffix).

        Pronunciation

        • IPA(key): [ˈkɒrɒ]
        • Hyphenation: ka‧ra

        Noun

        kara

        1. third-person singular single-possession possessive of kar (faculty; ensemble)

        Usage notes

        For the possessive of kar in the sense “arm, lever”, see karja.

        Declension

        Inflection (stem in long/high vowel, back harmony)
        singular plural
        nominative kara
        accusative karát
        dative karának
        instrumental karával
        causal-final karáért
        translative karává
        terminative karáig
        essive-formal karaként
        essive-modal karául
        inessive karában
        superessive karán
        adessive karánál
        illative karába
        sublative karára
        allative karához
        elative karából
        delative karáról
        ablative karától
        non-attributive
        possessive – singular
        karáé
        non-attributive
        possessive – plural
        karáéi

        Ido

        Pronunciation

        • IPA(key): /ˈkara/

        Adjective

        kara

        1. dear

        Indonesian

        Alternative forms

        Etymology

        Borrowed from Javanese kara, from Old Javanese kara.

        Pronunciation

        Noun

        kara (plural kara-kara)

        1. (botany) hyacinth bean, lablab bean, bonavist bean, bonavist pea, dolichos bean, sem bean, lablab bean, Egyptian kidney bean, Indian bean, Australian pea; Lablab purpureus

        Derived terms

        • kara benguk
        • kara kaji

        Further reading

        Japanese

        Romanization

        kara

        1. Rōmaji transcription of から

        Javanese

        Pronunciation

        • IPA(key): /kɔ.rɔ/
        • Rhymes: -rɔ
        • Hyphenation: ka‧ra

        Etymology 1

        Inherited from Old Javanese kara.

        Noun

        kara (Javanese script ꦏꦫ)

        1. (botany) hyacinth bean, lablab-bean, bonavist bean, bonavist pea, dolichos bean, seim, sem bean, lablab bean, Egyptian kidney bean, Indian bean, Australian pea; Lablab purpureus.
        Descendants
        • Indonesian: kara

        Etymology 2

        Inherited from Old Javanese kara (hand; finger; ray of light, beam), from Sanskrit कर (kara, finger), कृ (kṛ, to make).

        Noun

        kara (Javanese script ꦏꦫ)

        1. (archaic) hand
        2. (archaic) finger
        3. (archaic) trunk

        Further reading

        • The Linguistic Center of Yogyakarta (2011), “kara”, in Kamus Basa Jawa (Bausastra Jawa) [Javanese Language Dictionary (Javanese Dictionary)] (in Javanese), 2nd edition, Yogyakarta: Kanisius, →ISBN

        Jingpho

        Noun

        kara

        1. hair

        Karaim

        Adjective

        kara

        1. black

        References

        Karao

        Noun

        kara

        1. purpose; motive; intention

        Kashubian

        Pronunciation

        • IPA(key): /ˈka.ra/
        • Rhymes: -ara
        • Syllabification: ka‧ra

        Etymology 1

          Inherited from Proto-Slavic *kara.

          Noun

          kara f

          1. punishment; penalty, fine (negative result of something bad that was done)
            Synonym: sztrôfa
          Declension
          Declension of kara
          singular plural
          nominative kara karë
          genitive karë kar/karów
          dative karze karóm
          accusative karã karë
          instrumental karą karama
          locative karze karach
          vocative karo karë

          Etymology 2

            Borrowed from Polish kara (cart).

            Noun

            kara f

            1. wheelbarrow
            Declension
            Declension of kara
            singular plural
            nominative kara karë
            genitive karë kar/karów
            dative karze karóm
            accusative karã karë
            instrumental karą karama
            locative karze karach
            vocative karo karë

            Etymology 3

            Borrowed from German Karre.

            Noun

            kara f

            1. (Canada, United States) car

            Further reading

            • Stanislow Frymark (2020), “kara”, in Kashubian Language in Canada, the USA and New Zealand; Lexical Interferences in Kashubian Language in Canada, the USA and New Zealand, Zómk Zôbòrsczi, →ISBN
            • Sychta, Bernard (1968), “I-II kara”, in Słownik gwar kaszubskich [Dictionary of Kashubian dialects] (in Polish), volumes 2 (H – L), Wrocław: Ossolineum, page 135
            • Jan Trepczyk (1994), “kara”, in Słownik polsko-kaszubski (in Kashubian), volumes 1–2
            • Eùgeniusz Gòłąbk (2011), “kara”, in Słownik Polsko-Kaszubski / Słowôrz Pòlskò-Kaszëbsczi[3]
            • kara”, in Internetowi Słowôrz Kaszëbsczégò Jãzëka [Internet Dictionary of the Kashubian Language], Fundacja Kaszuby, 2022

            Khalaj

            Perso-Arabic کَره

            Alternative forms

            Etymology

            Borrowed from Persian کره (kare).

            Pronunciation

            Noun

            kara (definite accusative karañ, plural karalar)

            1. butter

            Declension

            Declension of kara
            singular plural
            nominative kara karalar
            genitive karañ karalarııñ
            dative karaqa karalarqa
            definite accusative karañ karaları
            locative karaça karalarça
            ablative karada karalarda
            instrumental karala karalarla
            equative karavâra karalarvâra

            References

            • Doerfer, Gerhard (1980), Wörterbuch des Chaladsch (Dialekt von Charrab) [Khalaj dictionary] (in German), Budapest: Akadémiai Kiadó

            Latvian

            Noun

            kara m

            1. genitive singular of karš

            Lower Sorbian

            Etymology

            Borrowed from Middle High German karre, ultimately from Latin carrus, from Gaulish *karros, from Proto-Celtic *karros (wagon).

            Pronunciation

            • IPA(key): /ˈkara/

            Noun

            kara f (diminutive karka)

            1. cart, wagon

            Declension

            References

            Mapudungun

            Noun

            kara (Raguileo spelling)

            1. town, city
              Synonym: waria

            References

            • Wixaleyiñ: Mapucezugun-wigkazugun pici hemvlcijka (Wixaleyiñ: Small Mapudungun-Spanish dictionary), Beretta, Marta; Cañumil, Dario; Cañumil, Tulio, 2008.

            Nias

            Noun

            kara (mutated form gara)

            1. stone

            Norwegian Bokmål

            Etymology 1

            Pronunciation

            • IPA(key): /ˈkɑːrɑ/

            Noun

            kara n

            1. definite plural of kar

            Etymology 2

            Pronunciation

            • IPA(key): /²kɑ(ː)rɑ/

            Noun

            kara m

            1. (non-standard since 1983) definite plural of kar

            Norwegian Nynorsk

            Noun

            kara n

            1. definite plural of kar

            Nupe

            Etymology 1

            From Yoruba àkàrà.

            Pronunciation

            • IPA(key): /kà.ɾà/

            Noun

            kàrà

            1. akara

            Etymology 2

            Pronunciation

            • IPA(key): /kā.ɾā/

            Noun

            kara (plural karazhì)

            1. crab

            Etymology 3

            Pronunciation

            • IPA(key): /kà.ɾà/

            Noun

            kàrà

            1. load; luggage; cargo
            2. burden

            Etymology 4

            Pronunciation

            • IPA(key): /ká.ɾà/

            Noun

            kárà (plural káràzhì)

            1. wall surrounding a compound (that does not connect to the houses)

            See also

            • sókùn (compound wall built from one house to another)

            Old High German

            Alternative forms

            Etymology

            From Proto-West Germanic *karu, from Proto-Germanic *karō. See Karfreitag.

            Noun

            kara f

            1. sorrow, lamentation

            Declension

            Declension of kara (ō-stem)
            case singular plural
            nominative kara karā
            accusative kara karā
            genitive kara karōno
            dative karu karōm

            References

            • Wright, Joseph (1906), An Old High German Primer[4], second edition, Oxford: Clarendon Press

            Old Javanese

            Pronunciation

            • IPA(key): /su.hun/
            • Rhymes: -ra
            • Homophones: kara, kāra, khara
            • Hyphenation: ka‧ra

            Etymology 1

            Borrowed from Sanskrit कर (kara, finger), कृ (kṛ, to make).

            Noun

            kara

            1. hand
            2. finger
            3. ray of light, beam
            Derived terms
            • akara-karā
            • makara-karā
            • bāmakara
            Descendants
            • > Javanese: kara (inherited)
            • Balinese: kara

            Etymology 2

            Suffix

            kara

            1. alternative spelling of kāra (making, doing)

            Etymology 3

            Unknown, probably borrowed from Sanskrit खर (khara, thorny plant). (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

            Noun

            kara

            1. (botany) hyacinth bean, lablab bean, bonavist bean, bonavist pea, dolichos bean, sem bean, lablab bean, Egyptian kidney bean, Indian bean, Australian pea; Lablab purpureus.
            Descendants
            • > Javanese: kara (inherited)

            Etymology 4

            Noun

            kara

            1. alternative spelling of khara

            Etymology 5

            (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

            Noun

            kara

            1. animals that may not be eaten
            2. crow

            Further reading

            • "kara" in P.J. Zoetmulder with the collaboration of S.O. Robson, Old Javanese-English Dictionary. 's-Gravenhage: M. Nijhoff, 1982.

            Old Polish

            Etymology

            Borrowed from Middle High German karre. First attested in 1471.

            Pronunciation

            • IPA(key): (10th–15th CE) /kara/
            • IPA(key): (15th CE) /kara/

            Noun

            kara f

            1. (attested in Greater Poland) light cart with one or two wheels
              Synonym: jednokole
              • 1908 [c. 1500], Bolesław Erzepki, editor, Przyczynki do średniowiecznego słownictwa polskiego. I. Glosy polskie wpisane do łacińsko-niemieckiego słownika drukowanego w roku 1490[5], Lubiń, page 27:
                Karrą albo yednokolye biga, ein karre, carruca idem est
                [Kara albo jednokole biga, ein karre, carruca idem est]
              • 1901 [1471], Materiały i Prace Komisji Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie, volume V, page 46:
                Dwogye kary aut gyednokole duorum burdonum
                [Dwoje kary aut jednokole duorum burdonum]
              • c. 1500, Wokabularz lubiński, Lubiń: inkunabuł Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie, sygn. Inc. 78d., page 19r:
                Biga ein karre carruca idem est karrą albo yednokolye vel liber
                [Biga ein karre carruca idem est kara albo jednokole vel liber]

            Descendants

            • Polish: kara (cart)
              • Kashubian: kara (wheelbarrow)
              • Ukrainian: ґара (gara)
              • Slovincian: kara
            • Silesian: kara (wheelbarrow)

            References

            • Bańkowski, Andrzej (2000), “kara 2”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
            • Sławski, Franciszek (1958-1965), “kara”, in Jan Safarewicz, Andrzej Siudut, editors, Słownik etymologiczny języka polskiego [Etymological dictionary of the Polish language] (in Polish), Kraków: Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego
            • B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “kara, pl. tantum kary”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN
            • Ewa Deptuchowa, Mariusz Frodyma, Katarzyna Jasińska, Magdalena Klapper, Dorota Kołodziej, Mariusz Leńczuk, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, editors (2023), “kara”, in Rozariusze z polskimi glosami. Internetowa baza danych [Dictionaries of Polish glosses, an Internet database] (in Polish), Kraków: Pracownia Języka Staropolskiego Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk

            Old Saxon

            Etymology

            From Proto-West Germanic *karu. Cognate with Old English caru, Old High German chara (grief), Old Norse kǫr (sickbed), Gothic 𐌺𐌰𐍂𐌰 (kara).

            Noun

            kara f

            1. grief, sorrow
            2. anxiety

            Declension

            kara (feminine a-stem)
            singular plural
            nominative kara kara
            accusative kara kara
            genitive karō karanō
            dative karu karum
            instrumental

            References

            Köbler, Gerhard (2014), Altsächsisches Wörterbuch[6] (in German), 5th edition

            Oroqen

            Adjective

            kara

            1. dark

            References

            • Whaley, Lindsay & Li, Fengxiang. (1998). The Suffix -Kan in Oroqen. Studies in Language. 22. 447-471. 10.1075/sl.22.2.06wha.

            Pali

            Alternative forms

            Noun

            kara ?

            1. the Pali root kar
              • c. 500 AD, Kaccāyana, Pālivyākaraṇaṃ [Pali Grammar]‎[7] (overall work in Pali), page 288; republished as Satish Chandra Acharyya Vidyabhusana, editor, Kaccayana's Pali Grammar (edited in Devanagari character and translated into English), Calcutta, Bengal: Mahabodhi Society, 1901:
                करस्स सप्पच्चयस्स काहो ॥२४॥
                24. Karassa sappaccayassa kāho
                24. Conditionally kāha from kara

            Declension

            Polish

            Pronunciation

             
            • IPA(key): /ˈka.ra/
            • Audio:(file)
            • Rhymes: -ara
            • Syllabification: ka‧ra

            Etymology 1

              Inherited from Proto-Slavic *kara.[1][2] First attested in 1564.[3]

              Noun

              kara f

              1. punishment; penalty, fine (negative result of something bad that was done) [with za (+ accusative) ‘for what’]
              Declension
              Derived terms
              adjective
              adverb
              verbs

              Etymology 2

                Inherited from Old Polish kara.

                Noun

                kara f

                1. (obsolete) cart with two wheels and a box on top for carrying things
                Declension
                Descendants
                • Kashubian: kara (wheelbarrow)
                • Ukrainian: ґара (gara)
                • Slovincian: kara

                Etymology 3

                  Borrowed from French carré.[4] First attested in the middle of the 19th century.[5]

                  Noun

                  kara f

                  1. (geometry, rare) quadrangle
                    Synonyms: czworobok, czworokąt
                  Declension

                  Etymology 4

                  See the etymology of the corresponding lemma form.

                  Noun

                  kara

                  1. inflection of karo:
                    1. genitive singular
                    2. nominative/accusative/vocative plural

                  Etymology 5

                  See the etymology of the corresponding lemma form.

                  Adjective

                  kara

                  1. feminine nominative/vocative singular of kary

                  References

                  1. ^ Boryś, Wiesław (2005), “kara”, in Słownik etymologiczny języka polskiego (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Literackie, →ISBN
                  2. ^ Mańczak, Witold (2017), “kara”, in Polski słownik etymologiczny (in Polish), Kraków: Polska Akademia Umiejętności, →ISBN
                  3. ^ Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “1, kara”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]
                  4. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “kara”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
                  5. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “kara 3”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)

                  Further reading

                  Rapa Nui

                  Noun

                  kara

                  1. wing

                  Serbo-Croatian

                  Verb

                  kara (Cyrillic spelling кара)

                  1. third-person singular present of karati

                  Silesian

                  Pronunciation

                  • IPA(key): /ˈka.ra/
                  • Audio:(file)
                  • Rhymes: -ara
                  • Syllabification: ka‧ra

                  Etymology 1

                    Inherited from Proto-Slavic *kara.

                    Noun

                    kara f

                    1. punishment
                    Declension
                    Declension of kara
                    singular plural
                    nominative kara kary
                    genitive kary karōw
                    dative karze karōm
                    accusative karã kary
                    instrumental karōm karami/karōma
                    locative karze karach
                    vocative karo kary

                    Etymology 2

                      Inherited from Old Polish kara.

                      Noun

                      kara f

                      1. wheelbarrow
                        Synonyms: targŏcz, tragŏcz
                      Declension
                      Declension of kara
                      singular plural
                      nominative kara kary
                      genitive kary karōw
                      dative karze karōm
                      accusative karã kary
                      instrumental karōm karami/karōma
                      locative karze karach
                      vocative karo kary

                      Etymology 3

                      Borrowed from English car.

                      Noun

                      kara f

                      1. (Texas) car
                        Synonym: auto
                      Declension
                      Declension of kara
                      singular plural
                      nominative kara kary
                      genitive kary karōw
                      dative karze karōm
                      accusative karã kary
                      instrumental karōm karami/karōma
                      locative karze karach
                      vocative karo kary

                      Further reading

                      • kara in dykcjonorz.eu
                      • kara in silling.org
                      • Bogdan Kallus (2020), “kara/kary”, in Słownik Gōrnoślōnskij Gŏdki, IV edition, Chorzów: Pro Loquela Silesiana, →ISBN, page 320
                      • Henryk Jaroszewicz (2022), “kara”, in Zasady pisowni języka śląskiego (in Polish), Siedlce: Wydawnictwo Naukowe IKR[i]BL, page 86
                      • Aleksandra Wencel (2023), “kara”, in Dykcjůnôrz ślų̊sko-polski, page 301

                      Turkish

                      Etymology 1

                      Inherited from Ottoman Turkish قره (kara), from Old Anatolian Turkish قَرَه (qara), from Proto-Turkic *kara (dark, black). Compare Azerbaijani qara, Gagauz kara, Turkmen gara, Uzbek qora.

                      Pronunciation

                      • IPA(key): /kaˈɾa/
                      • Audio:(file)
                      • Audio:(file)
                      • Hyphenation: ka‧ra

                      Adjective

                      kara (intensive kapkara)

                      1. black, dark
                        Synonym: siyah
                        Antonyms: ak, beyaz
                      2. brunette
                      3. dark skinned
                      4. (figuratively) evil, wicked, villainous
                        kara büyüblack magic
                      5. (figuratively, archaic) courageous
                      6. (figurative) sad, woeful, dark
                      Declension
                      Predicative forms of kara
                      present tense
                      positive declarative positive interrogative
                      ben (I am) karayım kara mıyım?
                      sen (you are) karasın kara mısın?
                      o (he/she/it is) kara / karadır kara ?
                      biz (we are) karayız kara mıyız?
                      siz (you are) karasınız kara mısınız?
                      onlar (they are) kara(lar) kara(lar) ?
                      past tense
                      positive declarative positive interrogative
                      ben (I was) karaydım kara mıydım?
                      sen (you were) karaydın kara mıydın?
                      o (he/she/it was) karaydı kara mıydı?
                      biz (we were) karaydık kara mıydık?
                      siz (you were) karaydınız kara mıydınız?
                      onlar (they were) karaydılar kara mıydılar?
                      indirect past
                      positive declarative positive interrogative
                      ben (I was) karaymışım kara mıymışım?
                      sen (you were) karaymışsın kara mıymışsın?
                      o (he/she/it was) karaymış kara mıymış?
                      biz (we were) karaymışız kara mıymışız?
                      siz (you were) karaymışsınız kara mıymışsınız?
                      onlar (they were) karaymışlar kara mıymışlar?
                      conditional
                      positive declarative positive interrogative
                      ben (if I) karaysam kara mıysam?
                      sen (if you) karaysan kara mıysan?
                      o (if he/she/it) karaysa kara mıysa?
                      biz (if we) karaysak kara mıysak?
                      siz (if you) karaysanız kara mıysanız?
                      onlar (if they) karaysalar kara mıysalar?

                      For negative forms, use the appropriate form of değil.

                      Derived terms
                      idiomatic uses of "kara"
                      • ak akçe kara gün içindir
                      • ak dediğine kara demek
                      • ak göt
                      • ak göt kara göt kara geçit başında belli olur
                      • ak gün ağartır, kara gün karartır
                      • ak koyunun kara kuzusu da olur
                      • akı ak karası kara
                      • akı karası geçitte belli olur
                      • akla karayı seçmek
                      • aralarına kara kedi girmek, aralarından kara kedi geçmek
                      • ayaklarına kara sular inmek
                      • dost kara günde belli olur
                      • kara çalmak
                      • kara sürmek
                      • karaya çıkarmak
                      • tencere tencereye 'yüzün kara' demiş, çömlek utancından yere geçmiş
                      Descendants

                      Noun

                      kara (definite accusative karayı, plural karalar)

                      1. black
                        Synonym: siyah
                        Antonym: ak
                      2. (figurative) slander
                        Synonym: iftira
                      3. (archaic) north
                      4. (Samsun, Ordu) fault, mistake
                        ben karamı söylüyorum inkâr etmiyorum
                        I tell my mistakes and do not deny them
                      5. (Çorum) gendarmerie
                      6. (Konya) key
                        Synonym: anahtar
                      7. (Şanlıurfa) a black person
                        Synonyms: zenci, arap, siyahi
                      Declension
                      Declension of kara
                      singular plural
                      nominative kara karalar
                      definite accusative karayı karaları
                      dative karaya karalara
                      locative karada karalarda
                      ablative karadan karalardan
                      genitive karanın karaların
                      Possessive forms
                      nominative
                      singular plural
                      1st singular karam karalarım
                      2nd singular karan karaların
                      3rd singular karası karaları
                      1st plural karamız karalarımız
                      2nd plural karanız karalarınız
                      3rd plural karaları karaları
                      definite accusative
                      singular plural
                      1st singular karamı karalarımı
                      2nd singular karanı karalarını
                      3rd singular karasını karalarını
                      1st plural karamızı karalarımızı
                      2nd plural karanızı karalarınızı
                      3rd plural karalarını karalarını
                      dative
                      singular plural
                      1st singular karama karalarıma
                      2nd singular karana karalarına
                      3rd singular karasına karalarına
                      1st plural karamıza karalarımıza
                      2nd plural karanıza karalarınıza
                      3rd plural karalarına karalarına
                      locative
                      singular plural
                      1st singular karamda karalarımda
                      2nd singular karanda karalarında
                      3rd singular karasında karalarında
                      1st plural karamızda karalarımızda
                      2nd plural karanızda karalarınızda
                      3rd plural karalarında karalarında
                      ablative
                      singular plural
                      1st singular karamdan karalarımdan
                      2nd singular karandan karalarından
                      3rd singular karasından karalarından
                      1st plural karamızdan karalarımızdan
                      2nd plural karanızdan karalarınızdan
                      3rd plural karalarından karalarından
                      genitive
                      singular plural
                      1st singular karamın karalarımın
                      2nd singular karanın karalarının
                      3rd singular karasının karalarının
                      1st plural karamızın karalarımızın
                      2nd plural karanızın karalarınızın
                      3rd plural karalarının karalarının
                      Coordinate terms

                      compass points:  [edit]

                      kuzeybatı kuzey
                      şimal
                      kara
                      kuzeydoğu
                      batı
                      garp
                      ak
                      doğu
                      şark
                      gök
                      güneybatı güney
                      cenup
                      kızıl
                      güneydoğu

                      See also

                      Colors in Turkish · renkler (layout · text)
                           beyaz, ak      gri, boz      siyah, kara
                                   kırmızı, kızıl; al              turuncu; kahverengi, boz              sarı; bej
                                   limon çürüğü              yeşil              nane yeşili
                                   camgöbeği; turkuaz              gök, mavi              lacivert
                                   eflatun; mor              pembe; mor              yavruağzı

                      Etymology 2

                      Inherited from Ottoman Turkish قاره (kara), from Arabic قَارَّة (qārra).

                      Noun

                      kara (definite accusative karayı, plural karalar)

                      1. land, field
                        Antonym: deniz
                        kara göründü!land ahoy!
                        kara, deniz ve hava kuvvetleriland, sea, and air forces
                      Declension
                      Declension of kara
                      singular plural
                      nominative kara karalar
                      definite accusative karayı karaları
                      dative karaya karalara
                      locative karada karalarda
                      ablative karadan karalardan
                      genitive karanın karaların
                      Possessive forms
                      nominative
                      singular plural
                      1st singular karam karalarım
                      2nd singular karan karaların
                      3rd singular karası karaları
                      1st plural karamız karalarımız
                      2nd plural karanız karalarınız
                      3rd plural karaları karaları
                      definite accusative
                      singular plural
                      1st singular karamı karalarımı
                      2nd singular karanı karalarını
                      3rd singular karasını karalarını
                      1st plural karamızı karalarımızı
                      2nd plural karanızı karalarınızı
                      3rd plural karalarını karalarını
                      dative
                      singular plural
                      1st singular karama karalarıma
                      2nd singular karana karalarına
                      3rd singular karasına karalarına
                      1st plural karamıza karalarımıza
                      2nd plural karanıza karalarınıza
                      3rd plural karalarına karalarına
                      locative
                      singular plural
                      1st singular karamda karalarımda
                      2nd singular karanda karalarında
                      3rd singular karasında karalarında
                      1st plural karamızda karalarımızda
                      2nd plural karanızda karalarınızda
                      3rd plural karalarında karalarında
                      ablative
                      singular plural
                      1st singular karamdan karalarımdan
                      2nd singular karandan karalarından
                      3rd singular karasından karalarından
                      1st plural karamızdan karalarımızdan
                      2nd plural karanızdan karalarınızdan
                      3rd plural karalarından karalarından
                      genitive
                      singular plural
                      1st singular karamın karalarımın
                      2nd singular karanın karalarının
                      3rd singular karasının karalarının
                      1st plural karamızın karalarımızın
                      2nd plural karanızın karalarınızın
                      3rd plural karalarının karalarının
                      Derived terms

                      Etymology 3

                      See the etymology of the corresponding lemma form.

                      Verb

                      kara

                      1. third-person singular optative of karmak

                      Etymology 4

                      Noun

                      kara

                      1. (Artvin) alternative form of kere

                      Further reading

                      • kara”, in Turkish dictionaries, Türk Dil Kurumu
                      • kara”, in Türkiye'de halk ağzından derleme sözlüğü [Compilation Dictionary of Popular Speech in Turkey] (in Turkish), Ankara: Türk Dil Kurumu, 1963–1982

                      Veps

                      Etymology

                      (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

                      Noun

                      kara

                      1. bay, inlet

                      Inflection

                      Inflection of kara (inflection type 5/sana)
                      nominative sing. kara
                      genitive sing. karan
                      partitive sing. karad
                      partitive plur. karoid
                      singular plural
                      nominative kara karad
                      accusative karan karad
                      genitive karan karoiden
                      partitive karad karoid
                      essive-instructive karan karoin
                      translative karaks karoikš
                      inessive karas karoiš
                      elative karaspäi karoišpäi
                      illative karaha karoihe
                      adessive karal karoil
                      ablative karalpäi karoilpäi
                      allative karale karoile
                      abessive karata karoita
                      comitative karanke karoidenke
                      prolative karadme karoidme
                      approximative I karanno karoidenno
                      approximative II karannoks karoidennoks
                      egressive karannopäi karoidennopäi
                      terminative I karahasai karoihesai
                      terminative II karalesai karoilesai
                      terminative III karassai
                      additive I karahapäi karoihepäi
                      additive II karalepäi karoilepäi

                      References

                      • Zajceva, N. G.; Mullonen, M. I. (2007), “бухта”, in Uz’ venä-vepsläine vajehnik / Novyj russko-vepsskij slovarʹ [New Russian–Veps Dictionary]‎[8], Petrozavodsk: Periodika

                      Wanyi

                      Noun

                      kara

                      1. country
                      2. stone

                      References

                      • Mary Laughren, Rob Pensalfini, Tom Mylne, Accounting for verb-initial order in an Australian language, in Verb First: On the syntax of verb-initial languages (2005)