iftira
Crimean Tatar
Etymology
From Arabic اِفْتِرَاء (iftirāʔ).
Pronunciation
- Hyphenation: if‧ti‧ra
Noun
iftira
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | iftira | iftiralar |
| genitive | iftiranıñ | iftiralarnıñ |
| dative | iftirağa | iftiralarğa |
| accusative | iftiranı | iftiralarnı |
| locative | iftirada | iftiralarda |
| ablative | iftiradan | iftiralardan |
References
Romanian
Etymology
Borrowed from Ottoman Turkish افترا, from Arabic اِفْتِرَاء (iftirāʔ, “lie, falsehood”).
Noun
iftira f (plural iftirale)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | ||
| nominative-accusative | iftira | iftiraua | iftirale | iftiralele | |
| genitive-dative | iftirale | iftiralei | iftirale | iftiralelor | |
| vocative | iftira | iftiralelor | |||
References
- iftira in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN
Turkish
Etymology
Inherited from Ottoman Turkish افترا, from Arabic اِفْتِرَاء (iftirāʔ, “lie, falsehood”).
Pronunciation
- [1] /iftira:/
Noun
iftira (definite accusative iftirayı, plural iftiralar)
- calumny
- iftira atmak ― to slander
References
- Redhouse, James W. (1890), “افترا”, in A Turkish and English Lexicon[1], Constantinople: A. H. Boyajian, page 154