wystarczyć

Polish

Etymology

Etymology tree
Proto-Indo-European *úd
Proto-Balto-Slavic *ū́
Proto-Slavic *vy-
Old Polish wy-
Polish wy-
Proto-Indo-European *steh₂-der.
Proto-Balto-Slavic *stā́ˀtei
Proto-Slavic *stati
Proto-Indo-European *-kos
Proto-Slavic *-kъ
Proto-Slavic *-ъkъ
Proto-Slavic *statъkъ
Proto-Indo-European *-yeti
Proto-Indo-European *-éyeti
Proto-Balto-Slavic *-éitei
Proto-Slavic *-iti
Proto-Slavic *statъčiti
Old Polish staryczć
Polish starczyć
Polish wystarczyć

    From wy- + starczyć.[1] First attested in the 16th century.[2] Compare Kashubian wëstarczëc and Silesian wystarczyć.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /vɘˈstar.t͡ʂɘt͡ɕ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -art͡ʂɘt͡ɕ
    • Syllabification: wy‧star‧czyć

    Verb

    wystarczyć pf (imperfective wystarczać)

    1. (intransitive) to suffice, to be enough, to do (to occur in sufficient quantity or degree) [with genitive ‘enough of what’; in addition, with dative ‘for whom’; or with na (+ accusative) or do (+ genitive) ‘for what’; or with żeby (+ past-tense clause or infinitive) or infinitive ‘to do what’]
      Synonym: starczyć
      Antonyms: braknąć, zabraknąć
    2. (intransitive) to suffice, to be enough, to do (to be a sufficient cause or reason) [with żeby (+ past-tense clause or infinitive) or infinitive ‘to do what’]
      Synonym: starczyć
    3. (intransitive) to do (to be a sufficient replacement) [with dative ‘for whom’; or with za (+ accusative) ‘for what’]
      Synonym: starczyć
    4. (obsolete, intransitive) to manage (to be able to do) [with dative]
    5. (obsolete, intransitive) to afford (to have enough money for) [with na (+ accusative) ‘for what’]

    Conjugation

    Conjugation of wystarczyć pf
    person singular plural
    masculine feminine neuter virile nonvirile
    infinitive wystarczyć
    future tense 1st wystarczę wystarczymy
    2nd wystarczysz wystarczycie
    3rd wystarczy wystarczą
    impersonal wystarczy się
    past tense 1st wystarczyłem,
    -(e)m wystarczył     		wystarczyłam,
    -(e)m wystarczyła     		wystarczyłom,
    -(e)m wystarczyło     		wystarczyliśmy,
    -(e)śmy wystarczyli     		wystarczyłyśmy,
    -(e)śmy wystarczyły
    2nd wystarczyłeś,
    -(e)ś wystarczył     		wystarczyłaś,
    -(e)ś wystarczyła     		wystarczyłoś,
    -(e)ś wystarczyło     		wystarczyliście,
    -(e)ście wystarczyli     		wystarczyłyście,
    -(e)ście wystarczyły
    3rd wystarczył wystarczyła wystarczyło wystarczyli wystarczyły
    impersonal wystarczono
    conditional 1st wystarczyłbym,
    bym wystarczył     		wystarczyłabym,
    bym wystarczyła     		wystarczyłobym,
    bym wystarczyło     		wystarczylibyśmy,
    byśmy wystarczyli     		wystarczyłybyśmy,
    byśmy wystarczyły
    2nd wystarczyłbyś,
    byś wystarczył     		wystarczyłabyś,
    byś wystarczyła     		wystarczyłobyś,
    byś wystarczyło     		wystarczylibyście,
    byście wystarczyli     		wystarczyłybyście,
    byście wystarczyły
    3rd wystarczyłby,
    by wystarczył     		wystarczyłaby,
    by wystarczyła     		wystarczyłoby,
    by wystarczyło     		wystarczyliby,
    by wystarczyli     		wystarczyłyby,
    by wystarczyły
    impersonal wystarczono by
    imperative 1st niech wystarczę wystarczmy
    2nd wystarcz wystarczcie
    3rd niech wystarczy niech wystarczą
    anterior adverbial participle wystarczywszy
    verbal noun wystarczenie

    Trivia

    According to Słownik frekwencyjny polszczyzny współczesnej (1990), wystarczyć is one of the most used words in Polish, appearing 20 times in scientific texts, 7 times in news, 13 times in essays, 13 times in fiction, and 41 times in plays, each out of a corpus of 100,000 words, totaling 94 times, making it the 675th most common word in a corpus of 500,000 words.[3]

    References

    1. ^ Boryś, Wiesław (2005), “starczyć”, in Słownik etymologiczny języka polskiego (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Literackie, →ISBN
    2. ^ Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “wystarczyć”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]
    3. ^ Ida Kurcz (1990), “wystarczyć”, in Słownik frekwencyjny polszczyzny współczesnej [Frequency dictionary of the Polish language]‎[1] (in Polish), volume 2, Kraków; Warszawa: Polska Akademia Nauk. Instytut Języka Polskiego, page 712

    Further reading

    Silesian

    Etymology

    From wy- +‎ starczyć. Compare Polish wystarczyć.

    Pronunciation

    • IPA(key): /vɪˈstar.t͡ʂɪt͡ɕ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -art͡ʂɪt͡ɕ
    • Syllabification: wy‧star‧czyć

    Verb

    wystarczyć pf (imperfective wystarczać)

    1. (intransitive) to last, to suffice, to be enough
      Synonym: starczyć

    Conjugation

    Conjugation of wystarczyć pf
    person singular plural
    masculine feminine neuter virile nonvirile
    infinitive wystarczyć
    future tense 1st wystarczã wystarczymy
    2nd wystarczysz wystarczycie
    3rd wystarczy wystarczōm
    past tense 1st wystarczōłch,
    wystarczōłech,
    wystarczōł żech         		wystarczyłach
    wystarczyła żech         		wystarczyłoch1)
    wystarczyło żech    1)     		wystarczylimy,
    wystarczylichmy         		wystarczyłymy,
    wystarczyłychmy
    2nd wystarczōłś,
    wystarczōłeś,
    wystarczōł żeś         		wystarczyłaś
    wystarczyła żeś         		wystarczyłoś1)
    wystarczyło żeś    1)     		wystarczyliście,
    wystarczyli żeście         		wystarczyłyście,
    wystarczyły żeście
    3rd wystarczōł wystarczyła wystarczyło wystarczyli wystarczyły
    pluperfect tense2)
    		 1st bōłch wystarczōł,
    bōłech wystarczōł,
    bōł żech wystarczōł         		byłach wystarczyła
    była żech wystarczyła         		byłoch wystarczyło1)
    było żech wystarczyło    1)     		byli my wystarczyli,
    bylichmy wystarczyli         		były my wystarczyły,
    byłychmy wystarczyły
    2nd bōłś wystarczōł,
    bōłeś wystarczōł,
    bōł żeś wystarczōł         		byłaś wystarczyła
    była żeś wystarczyła         		byłoś wystarczyło1)
    było żeś wystarczyło    1)     		byliście wystarczyli,
    byli żeście wystarczyli         		byłyście wystarczyły,
    były żeście wystarczyły
    3rd bōł wystarczōł była wystarczyła było wystarczyło1)
         		były my wystarczyli,
    byłychmy wystarczyli         		były wystarczyły
    conditional 1st bych wystarczōł bych wystarczyła byście wystarczyli by my wystarczyły,
    bychmy wystarczyły
    2nd byś wystarczōł byś wystarczyła byście wystarczyli byście wystarczyły
    3rd by wystarczōł by wystarczyła by wystarczyło by wystarczyli by wystarczyły
    imperative 1st niych wystarczã wystarczmy
    2nd wystarcz wystarczcie
    3rd niych wystarczy niych wystarczōm
    verbal noun wystarczynie
    1) Personal neuter forms might be considered nonstandard, protological, or nonce, appearing mostly in literature to refer to grammatically neuter nouns, however might also be used for people who prefer neuter forms.
    2) The pluperfect is either archaic or obsolete and now used for conditional in the past.

    Further reading

    This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.