δεικνύμενος

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /deː.kný.me.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /diˈkny.me.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ðiˈkny.me.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ðiˈkny.me.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ðiˈkni.me.nos/

Participle

δεικνύμενος • (deiknúmenos) m (feminine δεικνῠμένη, neuter δεικνύμενον); first/second declension

present mediopassive participle of δείκνῡμι (deíknūmi)

Declension

First and second declension of δεικνῠ́μενος; δεικνῠμένη; δεικνῠ́μενον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	δεικνῠ́μενος deiknŭ́menos	δεικνῠμένη deiknŭménē	δεικνῠ́μενον deiknŭ́menon	δεικνῠμένω deiknŭménō	δεικνῠμένᾱ deiknŭménā	δεικνῠμένω deiknŭménō	δεικνῠ́μενοι deiknŭ́menoi	δεικνῠ́μεναι deiknŭ́menai	δεικνῠ́μενᾰ deiknŭ́menă
Genitive	δεικνῠμένου deiknŭménou	δεικνῠμένης deiknŭménēs	δεικνῠμένου deiknŭménou	δεικνῠμένοιν deiknŭménoin	δεικνῠμέναιν deiknŭménain	δεικνῠμένοιν deiknŭménoin	δεικνῠμένων deiknŭménōn	δεικνῠμένων deiknŭménōn	δεικνῠμένων deiknŭménōn
Dative	δεικνῠμένῳ deiknŭménōi	δεικνῠμένῃ deiknŭménēi	δεικνῠμένῳ deiknŭménōi	δεικνῠμένοιν deiknŭménoin	δεικνῠμέναιν deiknŭménain	δεικνῠμένοιν deiknŭménoin	δεικνῠμένοις deiknŭménois	δεικνῠμέναις deiknŭménais	δεικνῠμένοις deiknŭménois
Accusative	δεικνῠ́μενον deiknŭ́menon	δεικνῠμένην deiknŭménēn	δεικνῠ́μενον deiknŭ́menon	δεικνῠμένω deiknŭménō	δεικνῠμένᾱ deiknŭménā	δεικνῠμένω deiknŭménō	δεικνῠμένους deiknŭménous	δεικνῠμένᾱς deiknŭménās	δεικνῠ́μενᾰ deiknŭ́menă
Vocative	δεικνῠ́μενε deiknŭ́mene	δεικνῠμένη deiknŭménē	δεικνῠ́μενον deiknŭ́menon	δεικνῠμένω deiknŭménō	δεικνῠμένᾱ deiknŭménā	δεικνῠμένω deiknŭménō	δεικνῠ́μενοι deiknŭ́menoi	δεικνῠ́μεναι deiknŭ́menai	δεικνῠ́μενᾰ deiknŭ́menă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	δεικνῠμένως deiknŭménōs			—			—
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.