ἀκονάω

Ancient Greek

Etymology

From ᾰ̓κόνη (ăkónē) +‎ -ᾰ́ω (-ắō).^[1]

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /a.ko.ná.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /a.koˈna.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /a.koˈna.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /a.koˈna.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /a.koˈna.o/

Verb

ᾰ̓κονᾰ́ω • (ăkonắō)

to sharpen; to whet
(figuratively) to spur, goad on, provoke

Conjugation

Present: ᾰ̓κονᾰ́ω, ᾰ̓κονᾰ́ομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓κονᾰ́ω	ᾰ̓κονᾰ́εις	ᾰ̓κονᾰ́ει	ᾰ̓κονᾰ́ετον	ᾰ̓κονᾰ́ετον	ᾰ̓κονᾰ́ομεν	ᾰ̓κονᾰ́ετε	ᾰ̓κονᾰ́ουσῐ(ν)
	subjunctive	ᾰ̓κονᾰ́ω	ᾰ̓κονᾰ́ῃς	ᾰ̓κονᾰ́ῃ	ᾰ̓κονᾰ́ητον	ᾰ̓κονᾰ́ητον	ᾰ̓κονᾰ́ωμεν	ᾰ̓κονᾰ́ητε	ᾰ̓κονᾰ́ωσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓κονᾰ́οιμῐ	ᾰ̓κονᾰ́οις	ᾰ̓κονᾰ́οι	ᾰ̓κονᾰ́οιτον	ᾰ̓κονᾰοίτην	ᾰ̓κονᾰ́οιμεν	ᾰ̓κονᾰ́οιτε	ᾰ̓κονᾰ́οιεν
	imperative		ᾰ̓κόνᾰε	ᾰ̓κονᾰέτω	ᾰ̓κονᾰ́ετον	ᾰ̓κονᾰέτων		ᾰ̓κονᾰ́ετε	ᾰ̓κονᾰόντων
middle/passive	indicative	ᾰ̓κονᾰ́ομαι	ᾰ̓κονᾰ́ῃ, ᾰ̓κονᾰ́ει	ᾰ̓κονᾰ́εται	ᾰ̓κονᾰ́εσθον	ᾰ̓κονᾰ́εσθον	ᾰ̓κονᾰόμεθᾰ	ᾰ̓κονᾰ́εσθε	ᾰ̓κονᾰ́ονται
	subjunctive	ᾰ̓κονᾰ́ωμαι	ᾰ̓κονᾰ́ῃ	ᾰ̓κονᾰ́ηται	ᾰ̓κονᾰ́ησθον	ᾰ̓κονᾰ́ησθον	ᾰ̓κονᾰώμεθᾰ	ᾰ̓κονᾰ́ησθε	ᾰ̓κονᾰ́ωνται
	optative	ᾰ̓κονᾰοίμην	ᾰ̓κονᾰ́οιο	ᾰ̓κονᾰ́οιτο	ᾰ̓κονᾰ́οισθον	ᾰ̓κονᾰοίσθην	ᾰ̓κονᾰοίμεθᾰ	ᾰ̓κονᾰ́οισθε	ᾰ̓κονᾰ́οιντο
	imperative		ᾰ̓κονᾰ́ου	ᾰ̓κονᾰέσθω	ᾰ̓κονᾰ́εσθον	ᾰ̓κονᾰέσθων		ᾰ̓κονᾰ́εσθε	ᾰ̓κονᾰέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ᾰ̓κονᾰ́ειν				ᾰ̓κονᾰ́εσθαι
participle	m	ᾰ̓κονᾰ́ων				ᾰ̓κονᾰόμενος
	f	ᾰ̓κονᾰ́ουσᾰ				ᾰ̓κονᾰομένη
	n	ᾰ̓κονᾰ́ον				ᾰ̓κονᾰόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: ᾰ̓κονῶ, ᾰ̓κονῶμαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓κονῶ	ᾰ̓κονᾷς	ᾰ̓κονᾷ	ᾰ̓κονᾶτον	ᾰ̓κονᾶτον	ᾰ̓κονῶμεν	ᾰ̓κονᾶτε	ᾰ̓κονῶσῐ(ν)
	subjunctive	ᾰ̓κονῶ	ᾰ̓κονᾷς	ᾰ̓κονᾷ	ᾰ̓κονᾶτον	ᾰ̓κονᾶτον	ᾰ̓κονῶμεν	ᾰ̓κονᾶτε	ᾰ̓κονῶσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓κονῴην, ᾰ̓κονῷμῐ	ᾰ̓κονῴης, ᾰ̓κονῷς	ᾰ̓κονῴη, ᾰ̓κονῷ	ᾰ̓κονῷτον, ᾰ̓κονῴητον	ᾰ̓κονῴτην, ᾰ̓κονῳήτην	ᾰ̓κονῷμεν, ᾰ̓κονῴημεν	ᾰ̓κονῷτε, ᾰ̓κονῴητε	ᾰ̓κονῷεν, ᾰ̓κονῴησᾰν
	imperative		ᾰ̓κόνᾱ	ᾰ̓κονᾱ́τω	ᾰ̓κονᾶτον	ᾰ̓κονᾱ́των		ᾰ̓κονᾶτε	ᾰ̓κονώντων
middle/passive	indicative	ᾰ̓κονῶμαι	ᾰ̓κονᾷ	ᾰ̓κονᾶται	ᾰ̓κονᾶσθον	ᾰ̓κονᾶσθον	ᾰ̓κονώμεθᾰ	ᾰ̓κονᾶσθε	ᾰ̓κονῶνται
	subjunctive	ᾰ̓κονῶμαι	ᾰ̓κονᾷ	ᾰ̓κονᾶται	ᾰ̓κονᾶσθον	ᾰ̓κονᾶσθον	ᾰ̓κονώμεθᾰ	ᾰ̓κονᾶσθε	ᾰ̓κονῶνται
	optative	ᾰ̓κονῴμην	ᾰ̓κονῷο	ᾰ̓κονῷτο	ᾰ̓κονῷσθον	ᾰ̓κονῴσθην	ᾰ̓κονῴμεθᾰ	ᾰ̓κονῷσθε	ᾰ̓κονῷντο
	imperative		ᾰ̓κονῶ	ᾰ̓κονᾱ́σθω	ᾰ̓κονᾶσθον	ᾰ̓κονᾱ́σθων		ᾰ̓κονᾶσθε	ᾰ̓κονᾱ́σθων
		active				middle/passive
infinitive		ᾰ̓κονᾶν				ᾰ̓κονᾶσθαι
participle	m	ᾰ̓κονῶν				ᾰ̓κονώμενος
	f	ᾰ̓κονῶσᾰ				ᾰ̓κονωμένη
	n	ᾰ̓κονῶν				ᾰ̓κονώμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ἠκόνᾰον, ἠκονᾰόμην (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἠκόνᾰον	ἠκόνᾰες	ἠκόνᾰε(ν)	ἠκονᾰ́ετον	ἠκονᾰέτην	ἠκονᾰ́ομεν	ἠκονᾰ́ετε	ἠκόνᾰον
middle/passive	indicative	ἠκονᾰόμην	ἠκονᾰ́ου	ἠκονᾰ́ετο	ἠκονᾰ́εσθον	ἠκονᾰέσθην	ἠκονᾰόμεθᾰ	ἠκονᾰ́εσθε	ἠκονᾰ́οντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ἠκόνων, ἠκονώμην (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἠκόνων	ἠκόνᾱς	ἠκόνᾱ	ἠκονᾶτον	ἠκονᾱ́την	ἠκονῶμεν	ἠκονᾶτε	ἠκόνων
middle/passive	indicative	ἠκονώμην	ἠκονῶ	ἠκονᾶτο	ἠκονᾶσθον	ἠκονᾱ́σθην	ἠκονώμεθᾰ	ἠκονᾶσθε	ἠκονῶντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ᾰ̓κονήσω, ᾰ̓κονήσομαι, ᾰ̓κονηθήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓κονήσω	ᾰ̓κονήσεις	ᾰ̓κονήσει	ᾰ̓κονήσετον	ᾰ̓κονήσετον	ᾰ̓κονήσομεν	ᾰ̓κονήσετε	ᾰ̓κονήσουσῐ(ν)
active	optative	ᾰ̓κονήσοιμῐ	ᾰ̓κονήσοις	ᾰ̓κονήσοι	ᾰ̓κονήσοιτον	ᾰ̓κονησοίτην	ᾰ̓κονήσοιμεν	ᾰ̓κονήσοιτε	ᾰ̓κονήσοιεν
middle	indicative	ᾰ̓κονήσομαι	ᾰ̓κονήσῃ, ᾰ̓κονήσει	ᾰ̓κονήσεται	ᾰ̓κονήσεσθον	ᾰ̓κονήσεσθον	ᾰ̓κονησόμεθᾰ	ᾰ̓κονήσεσθε	ᾰ̓κονήσονται
middle	optative	ᾰ̓κονησοίμην	ᾰ̓κονήσοιο	ᾰ̓κονήσοιτο	ᾰ̓κονήσοισθον	ᾰ̓κονησοίσθην	ᾰ̓κονησοίμεθᾰ	ᾰ̓κονήσοισθε	ᾰ̓κονήσοιντο
passive	indicative	ᾰ̓κονηθήσομαι	ᾰ̓κονηθήσῃ, ᾰ̓κονηθήσει	ᾰ̓κονηθήσεται	ᾰ̓κονηθήσεσθον	ᾰ̓κονηθήσεσθον	ᾰ̓κονηθησόμεθᾰ	ᾰ̓κονηθήσεσθε	ᾰ̓κονηθήσονται
passive	optative	ᾰ̓κονηθησοίμην	ᾰ̓κονηθήσοιο	ᾰ̓κονηθήσοιτο	ᾰ̓κονηθήσοισθον	ᾰ̓κονηθησοίσθην	ᾰ̓κονηθησοίμεθᾰ	ᾰ̓κονηθήσοισθε	ᾰ̓κονηθήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ᾰ̓κονήσειν			ᾰ̓κονήσεσθαι		ᾰ̓κονηθήσεσθαι
participle	m	ᾰ̓κονήσων			ᾰ̓κονησόμενος		ᾰ̓κονηθησόμενος
	f	ᾰ̓κονήσουσᾰ			ᾰ̓κονησομένη		ᾰ̓κονηθησομένη
	n	ᾰ̓κονῆσον			ᾰ̓κονησόμενον		ᾰ̓κονηθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ἠκόνησᾰ, ἠκονησᾰ́μην, ἠκονήθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἠκόνησᾰ	ἠκόνησᾰς	ἠκόνησε(ν)	ἠκονήσᾰτον	ἠκονησᾰ́την	ἠκονήσᾰμεν	ἠκονήσᾰτε	ἠκόνησᾰν
	subjunctive	ᾰ̓κονήσω	ᾰ̓κονήσῃς	ᾰ̓κονήσῃ	ᾰ̓κονήσητον	ᾰ̓κονήσητον	ᾰ̓κονήσωμεν	ᾰ̓κονήσητε	ᾰ̓κονήσωσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓κονήσαιμῐ	ᾰ̓κονήσειᾰς, ᾰ̓κονήσαις	ᾰ̓κονήσειε(ν), ᾰ̓κονήσαι	ᾰ̓κονήσαιτον	ᾰ̓κονησαίτην	ᾰ̓κονήσαιμεν	ᾰ̓κονήσαιτε	ᾰ̓κονήσειᾰν, ᾰ̓κονήσαιεν
	imperative		ᾰ̓κόνησον	ᾰ̓κονησᾰ́τω	ᾰ̓κονήσᾰτον	ᾰ̓κονησᾰ́των		ᾰ̓κονήσᾰτε	ᾰ̓κονησᾰ́ντων
middle	indicative	ἠκονησᾰ́μην	ἠκονήσω	ἠκονήσᾰτο	ἠκονήσᾰσθον	ἠκονησᾰ́σθην	ἠκονησᾰ́μεθᾰ	ἠκονήσᾰσθε	ἠκονήσᾰντο
	subjunctive	ᾰ̓κονήσωμαι	ᾰ̓κονήσῃ	ᾰ̓κονήσηται	ᾰ̓κονήσησθον	ᾰ̓κονήσησθον	ᾰ̓κονησώμεθᾰ	ᾰ̓κονήσησθε	ᾰ̓κονήσωνται
	optative	ᾰ̓κονησαίμην	ᾰ̓κονήσαιο	ᾰ̓κονήσαιτο	ᾰ̓κονήσαισθον	ᾰ̓κονησαίσθην	ᾰ̓κονησαίμεθᾰ	ᾰ̓κονήσαισθε	ᾰ̓κονήσαιντο
	imperative		ᾰ̓κόνησαι	ᾰ̓κονησᾰ́σθω	ᾰ̓κονήσᾰσθον	ᾰ̓κονησᾰ́σθων		ᾰ̓κονήσᾰσθε	ᾰ̓κονησᾰ́σθων
passive	indicative	ἠκονήθην	ἠκονήθης	ἠκονήθη	ἠκονήθητον	ἠκονηθήτην	ἠκονήθημεν	ἠκονήθητε	ἠκονήθησᾰν
	subjunctive	ᾰ̓κονηθῶ	ᾰ̓κονηθῇς	ᾰ̓κονηθῇ	ᾰ̓κονηθῆτον	ᾰ̓κονηθῆτον	ᾰ̓κονηθῶμεν	ᾰ̓κονηθῆτε	ᾰ̓κονηθῶσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓κονηθείην	ᾰ̓κονηθείης	ᾰ̓κονηθείη	ᾰ̓κονηθεῖτον, ᾰ̓κονηθείητον	ᾰ̓κονηθείτην, ᾰ̓κονηθειήτην	ᾰ̓κονηθεῖμεν, ᾰ̓κονηθείημεν	ᾰ̓κονηθεῖτε, ᾰ̓κονηθείητε	ᾰ̓κονηθεῖεν, ᾰ̓κονηθείησᾰν
	imperative		ᾰ̓κονήθητῐ	ᾰ̓κονηθήτω	ᾰ̓κονήθητον	ᾰ̓κονηθήτων		ᾰ̓κονήθητε	ᾰ̓κονηθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ᾰ̓κονῆσαι			ᾰ̓κονήσᾰσθαι		ᾰ̓κονηθῆναι
participle	m	ᾰ̓κονήσᾱς			ᾰ̓κονησᾰ́μενος		ᾰ̓κονηθείς
	f	ᾰ̓κονήσᾱσᾰ			ᾰ̓κονησᾰμένη		ᾰ̓κονηθεῖσᾰ
	n	ᾰ̓κονῆσᾰν			ᾰ̓κονησᾰ́μενον		ᾰ̓κονηθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Perfect: ἠκόνηκᾰ, ἠκόνημαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἠκόνηκᾰ	ἠκόνηκᾰς	ἠκόνηκε(ν)	ἠκονήκᾰτον	ἠκονήκᾰτον	ἠκονήκᾰμεν	ἠκονήκᾰτε	ἠκονήκᾱσῐ(ν)
	subjunctive	ἠκονήκω	ἠκονήκῃς	ἠκονήκῃ	ἠκονήκητον	ἠκονήκητον	ἠκονήκωμεν	ἠκονήκητε	ἠκονήκωσῐ(ν)
	optative	ἠκονήκοιμῐ, ἠκονηκοίην	ἠκονήκοις, ἠκονηκοίης	ἠκονήκοι, ἠκονηκοίη	ἠκονήκοιτον	ἠκονηκοίτην	ἠκονήκοιμεν	ἠκονήκοιτε	ἠκονήκοιεν
	imperative		ἠκόνηκε	ἠκονηκέτω	ἠκονήκετον	ἠκονηκέτων		ἠκονήκετε	ἠκονηκόντων
middle/passive	indicative	ἠκόνημαι	ἠκόνησαι	ἠκόνηται	ἠκόνησθον	ἠκόνησθον	ἠκονήμεθᾰ	ἠκόνησθε	ἠκόνηνται
	subjunctive	ἠκονημένος ὦ	ἠκονημένος ᾖς	ἠκονημένος ᾖ	ἠκονημένω ἦτον	ἠκονημένω ἦτον	ἠκονημένοι ὦμεν	ἠκονημένοι ἦτε	ἠκονημένοι ὦσῐ(ν)
	optative	ἠκονημένος εἴην	ἠκονημένος εἴης	ἠκονημένος εἴη	ἠκονημένω εἴητον, εἶτον	ἠκονημένω εἰήτην, εἴτην	ἠκονημένοι εἴημεν, εἶμεν	ἠκονημένοι εἴητε, εἶτε	ἠκονημένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		ἠκόνησο	ἠκονήσθω	ἠκόνησθον	ἠκονήσθων		ἠκόνησθε	ἠκονήσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἠκονηκέναι				ἠκονῆσθαι
participle	m	ἠκονηκώς				ἠκονημένος
	f	ἠκονηκυῖᾰ				ἠκονημένη
	n	ἠκονηκός				ἠκονημένον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Pluperfect: ἠκονήκειν, ἠκονήμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἠκονήκειν, ἠκονήκη	ἠκονήκεις, ἠκονήκης	ἠκονήκει(ν)	ἠκονήκετον	ἠκονηκέτην	ἠκονήκεμεν	ἠκονήκετε	ἠκονήκεσᾰν
middle/passive	indicative	ἠκονήμην	ἠκόνησο	ἠκόνητο	ἠκόνησθον	ἠκονήσθην	ἠκονήμεθᾰ	ἠκόνησθε	ἠκόνηντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Descendants

⇒ Greek: ακονίζω (akonízo)

References

^ Beekes, Robert S. P. (2010), “ἀκόνη”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 53: “DER > line 1 > ἀκονάω [v.] 'to whet'”