ਕਾਇਰੁ
See also: ਕਾਇਰ
Old Punjabi
Etymology
Etymology tree
Inherited from Prakrit 𑀓𑀸𑀅𑀭 (kāara), from Sanskrit कातर (kātara), possibly a vṛddhi derivative of क॒त॒र (katará), from Proto-Indo-European *kʷóteros, from *kʷos + *-teros. Compare Old Marathi 𑘎𑘰𑘪𑘨 (kāvara).
Noun
ਕਾਇਰੁ (kāiru) m
- coward
- 1604, Guru Amar Das, Ādi Granth ang 591:
- ਮਨਮੁਖੁ ਕਾਇਰੁ ਕਰੂਪੁ ਹੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਨਕੁ ਨਾਹਿ॥
- manamukhu kāiru karūpu hai binu nāvai naku nāhi.
- 1972 translation by Dr. Sant Singh Khalsa
- The self-willed manmukh is cowardly and ugly; lacking the Name of the Lord, his nose is cut off in disgrace.
- ਮਨਮੁਖੁ ਕਾਇਰੁ ਕਰੂਪੁ ਹੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਨਕੁ ਨਾਹਿ॥
Descendants
- Punjabi: ਕਾਇਰ / کائر (kāira)
References
- Christopher Shackle (2011), “ਕਾਇਰੁ”, in A Gurū Nānak Glossary, 2nd edition, New Delhi: Heritage Publishers, →ISBN, page 288
- “ਕਾਇਰੁ”, in Sri Guru Granth Sahib Dictionary, SriGranth.org, 2026
- Turner, Ralph Lilley (1969–1985), “kātara”, in A Comparative Dictionary of the Indo-Aryan Languages, London: Oxford University Press, page 154