ਕਾਇਰੁ

See also: ਕਾਇਰ

Old Punjabi

Etymology

    Inherited from Prakrit 𑀓𑀸𑀅𑀭 (kāara), from Sanskrit कातर (kātara), possibly a vṛddhi derivative of क॒त॒र (katará), from Proto-Indo-European *kʷóteros, from *kʷos + *-teros. Compare Old Marathi 𑘎𑘰𑘪𑘨 (kāvara).

    Noun

    ਕਾਇਰੁ (kāirum

    1. coward
      • 1604, Guru Amar Das, Ādi Granth ang 591:
        ਮਨਮੁਖੁ ਕਾਇਰੁ ਕਰੂਪੁ ਹੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਨਕੁ ਨਾਹਿ॥
        manamukhu kāiru karūpu hai binu nāvai naku nāhi.
        • 1972 translation by Dr. Sant Singh Khalsa
          The self-willed manmukh is cowardly and ugly; lacking the Name of the Lord, his nose is cut off in disgrace.

    Descendants

    • Punjabi: ਕਾਇਰ / کائر (kāira)

    References

    • Christopher Shackle (2011), “ਕਾਇਰੁ”, in A Gurū Nānak Glossary, 2nd edition, New Delhi: Heritage Publishers, →ISBN, page 288
    • ਕਾਇਰੁ”, in Sri Guru Granth Sahib Dictionary, SriGranth.org, 2026
    • Turner, Ralph Lilley (1969–1985), “kātara”, in A Comparative Dictionary of the Indo-Aryan Languages, London: Oxford University Press, page 154