γλωττοποιέω

Ancient Greek

Etymology

From γλῶττα (glôtta, “tongue”) + ποιέω (poiéō, “to make; to do”).

Pronunciation

 

Verb

γλωττοποιέω • (glōttopoiéō)

  1. (rare, euphemistic) to do it with the tongue (to give cunnilingus)
    Synonyms: αἰσχροεργέω (aiskhroergéō), αἰσχρουργέω (aiskhrourgéō)
    Coordinate term: γλωττοδεψέω (glōttodepséō)
    • 422 BCE, Aristophanes, The Wasps 1283:
      γλωττοποιεῖν εἰς τὰ πορνεῖ’ εἰσιόνθ’ ἑκάστοτε
      glōttopoieîn eis tà porneî’ eisiónth’ hekástote
      to do it with the tongue whenever he went into brothels.
    • Sch., Ar. Vesp..1283b:
      γλωττοποιεῖν· αἰσχρὰ γὰρ ἦν διὰ γλώττης λέγων.
      glōttopoieîn; aiskhrà gàr ên dià glṓttēs légōn.
      γλωττοποιεῖν: for he was referring to doing it with the tongue.

Conjugation

   Present: γλωττοποιέω, γλωττοποιέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative γλωττοποιέω γλωττοποιέεις γλωττοποιέει γλωττοποιέετον γλωττοποιέετον γλωττοποιέομεν γλωττοποιέετε γλωττοποιέουσῐ(ν)
subjunctive γλωττοποιέω γλωττοποιέῃς γλωττοποιέῃ γλωττοποιέητον γλωττοποιέητον γλωττοποιέωμεν γλωττοποιέητε γλωττοποιέωσῐ(ν)
optative γλωττοποιέοιμῐ γλωττοποιέοις γλωττοποιέοι γλωττοποιέοιτον γλωττοποιεοίτην γλωττοποιέοιμεν γλωττοποιέοιτε γλωττοποιέοιεν
imperative   γλωττοποίεε γλωττοποιεέτω γλωττοποιέετον γλωττοποιεέτων   γλωττοποιέετε γλωττοποιεόντων
middle/passive indicative γλωττοποιέομαι γλωττοποιέῃ,
γλωττοποιέει 		γλωττοποιέεται γλωττοποιέεσθον γλωττοποιέεσθον γλωττοποιεόμεθᾰ γλωττοποιέεσθε γλωττοποιέονται
subjunctive γλωττοποιέωμαι γλωττοποιέῃ γλωττοποιέηται γλωττοποιέησθον γλωττοποιέησθον γλωττοποιεώμεθᾰ γλωττοποιέησθε γλωττοποιέωνται
optative γλωττοποιεοίμην γλωττοποιέοιο γλωττοποιέοιτο γλωττοποιέοισθον γλωττοποιεοίσθην γλωττοποιεοίμεθᾰ γλωττοποιέοισθε γλωττοποιέοιντο
imperative   γλωττοποιέου γλωττοποιεέσθω γλωττοποιέεσθον γλωττοποιεέσθων   γλωττοποιέεσθε γλωττοποιεέσθων
active middle/passive
infinitive γλωττοποιέειν γλωττοποιέεσθαι
participle m γλωττοποιέων γλωττοποιεόμενος
f γλωττοποιέουσᾰ γλωττοποιεομένη
n γλωττοποιέον γλωττοποιεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: γλωττοποιῶ, γλωττοποιοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative γλωττοποιῶ γλωττοποιεῖς γλωττοποιεῖ γλωττοποιεῖτον γλωττοποιεῖτον γλωττοποιοῦμεν γλωττοποιεῖτε γλωττοποιοῦσῐ(ν)
subjunctive γλωττοποιῶ γλωττοποιῇς γλωττοποιῇ γλωττοποιῆτον γλωττοποιῆτον γλωττοποιῶμεν γλωττοποιῆτε γλωττοποιῶσῐ(ν)
optative γλωττοποιοίην,
γλωττοποιοῖμῐ 		γλωττοποιοίης,
γλωττοποιοῖς 		γλωττοποιοίη,
γλωττοποιοῖ 		γλωττοποιοῖτον,
γλωττοποιοίητον 		γλωττοποιοίτην,
γλωττοποιοιήτην 		γλωττοποιοῖμεν,
γλωττοποιοίημεν 		γλωττοποιοῖτε,
γλωττοποιοίητε 		γλωττοποιοῖεν,
γλωττοποιοίησᾰν
imperative   γλωττοποίει γλωττοποιείτω γλωττοποιεῖτον γλωττοποιείτων   γλωττοποιεῖτε γλωττοποιούντων
middle/passive indicative γλωττοποιοῦμαι γλωττοποιεῖ,
γλωττοποιῇ 		γλωττοποιεῖται γλωττοποιεῖσθον γλωττοποιεῖσθον γλωττοποιούμεθᾰ γλωττοποιεῖσθε γλωττοποιοῦνται
subjunctive γλωττοποιῶμαι γλωττοποιῇ γλωττοποιῆται γλωττοποιῆσθον γλωττοποιῆσθον γλωττοποιώμεθᾰ γλωττοποιῆσθε γλωττοποιῶνται
optative γλωττοποιοίμην γλωττοποιοῖο γλωττοποιοῖτο γλωττοποιοῖσθον γλωττοποιοίσθην γλωττοποιοίμεθᾰ γλωττοποιοῖσθε γλωττοποιοῖντο
imperative   γλωττοποιοῦ γλωττοποιείσθω γλωττοποιεῖσθον γλωττοποιείσθων   γλωττοποιεῖσθε γλωττοποιείσθων
active middle/passive
infinitive γλωττοποιεῖν γλωττοποιεῖσθαι
participle m γλωττοποιῶν γλωττοποιούμενος
f γλωττοποιοῦσᾰ γλωττοποιουμένη
n γλωττοποιοῦν γλωττοποιούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.