βαίνω

Ancient Greek

Alternative forms

Etymology

    The present stem is from Proto-Hellenic *gʷəňňō, from Proto-Indo-European *gʷm̥yéti, from zero-grade of *gʷem- + *-yéti.[1]

    Cognates include Old English cuman (English come), Latin veniō, and Sanskrit गन्ति (ganti).

    The aorist ἔβην (ébēn), as well as the other tense-forms whose stems do not contain ν (n), is from Proto-Hellenic *égʷēn, from Proto-Indo-European *gʷéh₂t.[1]

    Pronunciation

     

    Verb

    βαίνω • (baínō)

    1. (intransitive) to go, step, move on foot
    2. (transitive) to mount (a chariot)
    3. (intransitive) to depart, go away
      1. (euphemistic) to die
    4. perfect βέβηκα (bébēka): (intransitive) to stand, be somewhere
      • 458 BCE, Aeschylus, Agamemnon 36:
        Βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας βέβηκεν.
        Boûs epì glṓssēi mégas bébēken.
        A great ox stands on my tongue.
      1. (copulative) to be [with adverb ‘something’]
      2. εὖ (eû) βεβηκώς (bebēkṓs) well off
      3. (geometry) to stand on a base
    5. future βήσω (bḗsō) and aorist ἔβησα (ébēsa): (causative) to make someone dismount

    Inflection

       Present: βαίνω, βαίνομαι
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βαίνω βαίνεις βαίνει βαίνετον βαίνετον βαίνομεν βαίνετε βαίνουσῐ(ν)
    subjunctive βαίνω βαίνῃς βαίνῃ βαίνητον βαίνητον βαίνωμεν βαίνητε βαίνωσῐ(ν)
    optative βαίνοιμῐ βαίνοις βαίνοι βαίνοιτον βαινοίτην βαίνοιμεν βαίνοιτε βαίνοιεν
    imperative   βαῖνε βαινέτω βαίνετον βαινέτων   βαίνετε βαινόντων
    middle/passive indicative βαίνομαι βαίνῃ,
    βαίνει     		βαίνεται βαίνεσθον βαίνεσθον βαινόμεθᾰ βαίνεσθε βαίνονται
    subjunctive βαίνωμαι βαίνῃ βαίνηται βαίνησθον βαίνησθον βαινώμεθᾰ βαίνησθε βαίνωνται
    optative βαινοίμην βαίνοιο βαίνοιτο βαίνοισθον βαινοίσθην βαινοίμεθᾰ βαίνοισθε βαίνοιντο
    imperative   βαίνου βαινέσθω βαίνεσθον βαινέσθων   βαίνεσθε βαινέσθων
    active middle/passive
    infinitive βαίνειν βαίνεσθαι
    participle m βαίνων βαινόμενος
    f βαίνουσᾰ βαινομένη
    n βαῖνον βαινόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Imperfect: ἔβαινον, ἐβαινόμην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἔβαινον ἔβαινες ἔβαινε(ν) ἐβαίνετον ἐβαινέτην ἐβαίνομεν ἐβαίνετε ἔβαινον
    middle/passive indicative ἐβαινόμην ἐβαίνου ἐβαίνετο ἐβαίνεσθον ἐβαινέσθην ἐβαινόμεθᾰ ἐβαίνεσθε ἐβαίνοντο
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Imperfect: βαῖνον, βαινόμην (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βαῖνον βαῖνες βαῖνε(ν) βαίνετον βαινέτην βαίνομεν βαίνετε βαῖνον
    middle/passive indicative βαινόμην βαίνεο,
    βαίνευ     		βαίνετο βαίνεσθον βαινέσθην βαινόμε(σ)θᾰ βαίνεσθε βαίνοντο
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Future: βήσω, βήσομαι (active only causal)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βήσω βήσεις βήσει βήσετον βήσετον βήσομεν βήσετε βήσουσῐ(ν)
    optative βήσοιμῐ βήσοις βήσοι βήσοιτον βησοίτην βήσοιμεν βήσοιτε βήσοιεν
    middle indicative βήσομαι βήσῃ,
    βήσει     		βήσεται βήσεσθον βήσεσθον βησόμεθᾰ βήσεσθε βήσονται
    optative βησοίμην βήσοιο βήσοιτο βήσοισθον βησοίσθην βησοίμεθᾰ βήσοισθε βήσοιντο
    active middle
    infinitive βήσειν βήσεσθαι
    participle m βήσων βησόμενος
    f βήσουσᾰ βησομένη
    n βῆσον βησόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἔβην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἔβην,
    ἔβαν     		ἔβης ἔβη ἔβητον ἐβήτην ἔβημεν ἔβητε ἔβησαν,
    ἔβαν
    subjunctive βῶ βῇς βῇ βῆτον βῆτον βῶμεν βῆτε βῶσῐ(ν)
    optative βαίην βαίης βαίη βαῖτον,
    βαίητον     		βαίτην,
    βαιήτην     		βαῖμεν,
    βαίημεν     		βαῖτε,
    βαίητε     		βαῖεν,
    βαίησᾰν
    imperative   βῆθῐ βήτω βῆτον βήτων   βῆτε βᾰ́ντων
    active
    infinitive βῆναι
    participle m βᾱ́ς
    f βᾶσᾰ
    n βᾰ́ν
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: βῆν (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βῆν,
    βάν     		βῆς βῆ βῆτον βήτην,
    βάτην     		βῆμεν βῆτε βῆν,
    βάν
    subjunctive βῶ,
    βῶμῐ     		βῇς,
    βῇσθᾰ     		βῇ,
    βῇσῐ(ν)     		βῆτον βῆτον βῶμεν βῆτε βῶσῐ(ν)
    optative βαίην βαίης βαίη βαῖτον βαίτην βαῖμεν βαῖτε βαῖεν
    imperative   βῆθῐ βήτω βῆτον βήτων   βῆτε βᾰ́ντων
    active
    infinitive βήμεν(αι)
    participle m βᾱ́ς
    f βᾶσᾰ
    n βᾰ́ν
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἐβᾰ́θην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    passive indicative ἐβᾰ́θην ἐβᾰ́θης ἐβᾰ́θη ἐβᾰ́θητον ἐβᾰθήτην ἐβᾰ́θημεν ἐβᾰ́θητε ἐβᾰ́θησᾰν
    subjunctive βᾰθῶ βᾰθῇς βᾰθῇ βᾰθῆτον βᾰθῆτον βᾰθῶμεν βᾰθῆτε βᾰθῶσῐ(ν)
    optative βᾰθείην βᾰθείης βᾰθείη βᾰθεῖτον,
    βᾰθείητον     		βᾰθείτην,
    βᾰθειήτην     		βᾰθεῖμεν,
    βᾰθείημεν     		βᾰθεῖτε,
    βᾰθείητε     		βᾰθεῖεν,
    βᾰθείησᾰν
    imperative   βᾰ́θητῐ βᾰθήτω βᾰ́θητον βᾰθήτων   βᾰ́θητε βᾰθέντων
    passive
    infinitive βᾰθῆναι
    participle m βᾰθείς
    f βᾰθεῖσᾰ
    n βᾰθέν
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἐβάνθην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    passive indicative ἐβάνθην ἐβάνθης ἐβάνθη ἐβάνθητον ἐβανθήτην ἐβάνθημεν ἐβάνθητε ἐβάνθησᾰν
    subjunctive βανθῶ βανθῇς βανθῇ βανθῆτον βανθῆτον βανθῶμεν βανθῆτε βανθῶσῐ(ν)
    optative βανθείην βανθείης βανθείη βανθεῖτον,
    βανθείητον     		βανθείτην,
    βανθειήτην     		βανθεῖμεν,
    βανθείημεν     		βανθεῖτε,
    βανθείητε     		βανθεῖεν,
    βανθείησᾰν
    imperative   βάνθητῐ βανθήτω βάνθητον βανθήτων   βάνθητε βανθέντων
    passive
    infinitive βανθῆναι
    participle m βανθείς
    f βανθεῖσᾰ
    n βανθέν
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἔβησᾰ, ἐβησᾰ́μην (causal)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἔβησᾰ ἔβησᾰς ἔβησε(ν) ἐβήσᾰτον ἐβησᾰ́την ἐβήσᾰμεν ἐβήσᾰτε ἔβησᾰν
    subjunctive βήσω βήσῃς βήσῃ βήσητον βήσητον βήσωμεν βήσητε βήσωσῐ(ν)
    optative βήσαιμῐ βήσειᾰς,
    βήσαις     		βήσειε(ν),
    βήσαι     		βήσαιτον βησαίτην βήσαιμεν βήσαιτε βήσειᾰν,
    βήσαιεν
    imperative   βῆσον βησᾰ́τω βήσᾰτον βησᾰ́των   βήσᾰτε βησᾰ́ντων
    middle indicative ἐβησᾰ́μην ἐβήσω ἐβήσᾰτο ἐβήσᾰσθον ἐβησᾰ́σθην ἐβησᾰ́μεθᾰ ἐβήσᾰσθε ἐβήσᾰντο
    subjunctive βήσωμαι βήσῃ βήσηται βήσησθον βήσησθον βησώμεθᾰ βήσησθε βήσωνται
    optative βησαίμην βήσαιο βήσαιτο βήσαισθον βησαίσθην βησαίμεθᾰ βήσαισθε βήσαιντο
    imperative   βῆσαι βησᾰ́σθω βήσᾰσθον βησᾰ́σθων   βήσᾰσθε βησᾰ́σθων
    active middle
    infinitive βῆσαι βήσᾰσθαι
    participle m βήσᾱς βησᾰ́μενος
    f βήσᾱσᾰ βησᾰμένη
    n βῆσᾰν βησᾰ́μενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἔβησᾰ, ἐβησᾰ́μην (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἔβησᾰ ἔβησᾰς ἔβησε(ν) ἐβήσᾰτον ἐβησᾰ́την ἐβήσᾰμεν ἐβήσᾰτε ἔβησᾰν
    subjunctive βήσω,
    βήσωμῐ     		βήσῃς,
    βήσῃσθᾰ     		βήσῃ,
    βήσῃσῐ(ν)     		βήσητον,
    βήσετον     		βήσητον,
    βήσετον     		βήσωμεν,
    βήσομεν     		βήσητε,
    βήσετε     		βήσωσῐ(ν)
    optative βήσαιμῐ βήσαις,
    βήσαισθᾰ,
    βήσειᾰς     		βήσειε(ν),
    βήσαι     		βησεῖτον βησείτην βησεῖμεν βησεῖτε βησεῖεν
    imperative   βῆσον βησᾰ́τω βήσᾰτον βησᾰ́των   βήσᾰτε βησᾰ́ντων
    middle indicative ἐβησᾰ́μην ἐβήσᾰο ἐβήσετο ἐβήσᾰσθον ἐβησᾰ́σθην ἐβησᾰ́με(σ)θᾰ ἐβήσᾰσθε ἐβήσᾰντο
    subjunctive βήσωμαι,
    βήσομαι     		βήσῃ,
    βήσεαι     		βήσηται,
    βήσεται     		βήσησθον βήσησθον βησώμε(σ)θᾰ,
    βησόμε(σ)θᾰ     		βήσησθε βήσωνται
    optative βησαίμην βήσαιο βήσαιτο βήσαισθον βησαίσθην βησαίμε(σ)θᾰ βήσαισθε βησαίᾰτο
    imperative   βῆσαι βησᾰ́σθω βήσᾰσθον βησᾰ́σθων   βήσᾰσθε βησᾰ́σθων
    active middle
    infinitive βῆσαι,
    βησᾰ́μεν,
    βησᾰμέναι     		βήσᾰσθαι
    participle m βήσᾱς βησᾰ́μενος
    f βήσᾱσᾰ βησᾰμένη
    n βῆσᾰν βησᾰ́μενον
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: βῆσᾰ, βησᾰ́μην (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βῆσᾰ βῆσᾰς βῆσε(ν) βήσᾰτον βησᾰ́την βήσᾰμεν βήσᾰτε βῆσᾰν
    middle indicative βησᾰ́μην βήσᾰο βήσετο βήσᾰσθον βησᾰ́σθην βησᾰ́με(σ)θᾰ βήσᾰσθε βήσᾰντο
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect: βέβηκᾰ, βέβᾰμαι
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βέβηκᾰ βέβηκᾰς βέβηκε(ν) βεβήκᾰτον βεβήκᾰτον βεβήκᾰμεν βεβήκᾰτε βεβήκᾱσῐ(ν)
    subjunctive βεβήκω βεβήκῃς βεβήκῃ βεβήκητον βεβήκητον βεβήκωμεν βεβήκητε βεβήκωσῐ(ν)
    optative βεβήκοιμῐ,
    βεβηκοίην     		βεβήκοις,
    βεβηκοίης     		βεβήκοι,
    βεβηκοίη     		βεβήκοιτον βεβηκοίτην βεβήκοιμεν βεβήκοιτε βεβήκοιεν
    imperative   βέβηκε βεβηκέτω βεβήκετον βεβηκέτων   βεβήκετε βεβηκόντων
    middle/passive indicative βέβᾰμαι βέβᾰσαι βέβᾰται βέβᾰσθον βέβᾰσθον βεβᾰ́μεθᾰ βέβᾰσθε βέβᾰνται
    subjunctive βεβᾰμένος ὦ βεβᾰμένος ᾖς βεβᾰμένος ᾖ βεβᾰμένω ἦτον βεβᾰμένω ἦτον βεβᾰμένοι ὦμεν βεβᾰμένοι ἦτε βεβᾰμένοι ὦσῐ(ν)
    optative βεβᾰμένος εἴην βεβᾰμένος εἴης βεβᾰμένος εἴη βεβᾰμένω εἴητον,
    εἶτον     		βεβᾰμένω εἰήτην,
    εἴτην     		βεβᾰμένοι εἴημεν,
    εἶμεν     		βεβᾰμένοι εἴητε,
    εἶτε     		βεβᾰμένοι εἴησᾰν,
    εἶεν
    imperative   βέβᾰσο βεβᾰ́σθω βέβᾰσθον βεβᾰ́σθων   βέβᾰσθε βεβᾰ́σθων
    active middle/passive
    infinitive βεβηκέναι βεβᾰ́σθαι
    participle m βεβηκώς βεβᾰμένος
    f βεβηκυῖᾰ βεβᾰμένη
    n βεβηκός βεβᾰμένον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect: βέβᾱκᾰ, βέβᾰμαι (Doric)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βέβᾱκᾰ βέβᾱκᾰς βέβᾱκε(ν) βεβᾱ́κᾰτον βεβᾱ́κᾰτον βεβᾱ́κᾰμες βεβᾱ́κᾰτε βεβᾱκᾰ́τι,
    βεβᾱ́κᾰντῐ
    subjunctive βεβᾱ́κω βεβᾱ́κῃς βεβᾱ́κῃ βεβᾱ́κητον βεβᾱ́κητον βεβᾱ́κωμες βεβᾱ́κητε βεβᾱ́κωντῐ
    optative βεβᾱ́κοιμῐ,
    βεβᾱκοίην     		βεβᾱ́κοις,
    βεβᾱκοίης     		βεβᾱ́κοι,
    βεβᾱκοίη     		βεβᾱ́κοιτον βεβᾱκοίτᾱν βεβᾱ́κοιμες βεβᾱ́κοιτε βεβᾱ́κοιεν
    imperative   βέβᾱκε βεβᾱκέτω βεβᾱ́κετον βεβᾱκέτων   βεβᾱ́κετε βεβᾱκόντω
    middle/passive indicative βέβᾰμαι βέβᾰσαι βέβᾰται βέβᾰσθον βέβᾰσθον βεβᾰ́μεθᾰ βέβᾰσθε βέβᾰνται
    subjunctive βεβᾰμένος ὦ βεβᾰμένος ᾖς βεβᾰμένος ᾖ βεβᾰμένω ἦτον βεβᾰμένω ἦτον βεβᾰμένοι ὦμες βεβᾰμένοι ἦτε βεβᾰμένοι ὦσῐ
    optative βεβᾰμένος εἴην βεβᾰμένος εἴης βεβᾰμένος εἴη βεβᾰμένω εἴητον,
    εἶτον     		βεβᾰμένω εἰήτην,
    εἴτᾱν     		βεβᾰμένοι εἴημεν,
    εἶμες     		βεβᾰμένοι εἴητε,
    εἶτε     		βεβᾰμένοι εἴησᾰν,
    εἶεν
    imperative   βέβᾰσο βεβᾰ́σθω βέβᾰσθον βεβᾰ́σθων   βέβᾰσθε βεβᾰ́σθων
    active middle/passive
    infinitive βεβᾱκέναι βεβᾰ́σθαι
    participle m βεβᾱκώς βεβᾰμένος
    f βεβᾱκυῖᾰ βεβᾰμένᾱ
    n βεβᾱκός βεβᾰμένον
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect:
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative               βεβᾰ́ᾱσῐ,
    βεβᾶσῐ
    subjunctive               βεβῶσῐ
    optative                
    imperative                
    active
    infinitive βεβᾰ́μεν,
    βεβᾰ́ναι
    participle m βεβᾰώς,
    βεβώς
    f βεβᾰϋῖᾰ,
    βεβῶσᾰ
    n
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Pluperfect: ἐβεβήκειν, ἐβεβᾰ́μην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἐβεβήκειν,
    ἐβεβήκη     		ἐβεβήκεις,
    ἐβεβήκης     		ἐβεβήκει(ν) ἐβεβήκετον ἐβεβηκέτην ἐβεβήκεμεν ἐβεβήκετε ἐβεβήκεσᾰν
    middle/passive indicative ἐβεβᾰ́μην ἐβέβᾰσο ἐβέβᾰτο ἐβέβᾰσθον ἐβεβᾰ́σθην ἐβεβᾰ́μεθᾰ ἐβέβᾰσθε ἐβέβᾰντο
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Pluperfect: βεβήκεεν, βεβᾰ́μην (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative βεβήκεεν,
    βεβήκεᾰ     		βεβήκεες,
    βεβήκεᾰς     		βεβήκεε(ν) βεβήκετον βεβηκέτην βεβήκεμεν βεβήκετε βεβήκεσᾰν,
    βέβᾰσᾰν
    middle/passive indicative βεβᾰ́μην βέβᾰσο βέβᾰτο βέβᾰσθον βεβᾰ́σθην βεβᾰ́μεθᾰ βέβᾰσθε βέβᾰντο
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

    Derived terms

    • ἀμφιβαίνω (amphibaínō)
    • ἀναβαίνω (anabaínō)
    • ἀντιβαίνω (antibaínō)
    • ἀντιδιαβαίνω (antidiabaínō)
    • ἀποβαίνω (apobaínō)
    • -βασία (-basía)
    • -βατέω (-batéō)
    • -βάτης (-bátēs)
    • -βάτις (-bátis)
    • διαβαίνω (diabaínō)
    • εἰσαναβαίνω (eisanabaínō)
    • εἰσβαίνω (eisbaínō)
    • εἰσκαταβαίνω (eiskatabaínō)
    • ἐκβαίνω (ekbaínō)
    • ἐκδιαβαίνω (ekdiabaínō)
    • ἐμβαίνω (embaínō)
    • ἐξαποβαίνω (exapobaínō)
    • ἐπαναβαίνω (epanabaínō)
    • ἐπεισβαίνω (epeisbaínō)
    • ἐπεκβαίνω (epekbaínō)
    • ἐπεμβαίνω (epembaínō)
    • ἐπιβαίνω (epibaínō)
    • ἐπιδιαβαίνω (epidiabaínō)
    • ἐπικαταβαίνω (epikatabaínō)
    • καταβαίνω (katabaínō)
    • μεταβαίνω (metabaínō)
    • μετεκβαίνω (metekbaínō)
    • μετεμβαίνω (metembaínō)
    • παραβαίνω (parabaínō)
    • παρακαταβαίνω (parakatabaínō)
    • παρεκβαίνω (parekbaínō)
    • περιβαίνω (peribaínō)
    • προαναβαίνω (proanabaínō)
    • προβαίνω (probaínō)
    • προδιαβαίνω (prodiabaínō)
    • προεμβαίνω (proembaínō)
    • προσαναβαίνω (prosanabaínō)
    • προσβαίνω (prosbaínō)
    • προσεμβαίνω (prosembaínō)
    • προσκαταβαίνω (proskatabaínō)
    • συγκαταβαίνω (sunkatabaínō)
    • συμβαίνω (sumbaínō)
    • συναναβαίνω (sunanabaínō)
    • συναποβαίνω (sunapobaínō)
    • συνδιαβαίνω (sundiabaínō)
    • συνεισβαίνω (suneisbaínō)
    • συνεκβαίνω (sunekbaínō)
    • συνεμβαίνω (sunembaínō)
    • συνεπιβαίνω (sunepibaínō)
    • ὑπεξαναβαίνω (hupexanabaínō)
    • ὑπερβαίνω (huperbaínō)
    • ὑπερκαταβαίνω (huperkatabaínō)
    • ὑποβαίνω (hupobaínō)
    • ὑποκαταβαίνω (hupokatabaínō)

    related to ἔβην (ébēn), from *gʷeh₂-:

    Descendants

    References

    1. ↑ 1.0 1.1 Beekes, Robert S. P. (2010), “βαίνω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 192

    Further reading

    Greek

    Etymology

    Learned borrowing from Ancient Greek βαίνω (baínō).

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈve.no/
    • Hyphenation: βαί‧νω

    Verb

    βαίνω • (vaíno)  found only in the imperfective tenses only active voice

    1. (formal) to develop, go on (used in set phrases)
      Η κρίση βαίνει προς εκτόνωση. ― I krísi vaínei pros ektónosi. ― The crisis is heading toward a détente.
      όλα βαίνουν καλώς ― óla vaínoun kalós ― all is well/everything is going well

    Conjugation

    βαίνω   (active forms only imperfective)
    Active voice ➤   —   Imperfective aspect ➤
    Indicative mood ➤ Present ➤ Imperfect ➤ Future ➤
    1 sg βαίνω έβαινα θα βαίνω
    2 sg βαίνεις έβαινες θα βαίνεις
    3 sg βαίνει έβαινε θα βαίνει
    1 pl βαίνουμε, [‑ομε] βαίναμε θα βαίνουμε, [‑ομε]
    2 pl βαίνετε βαίνατε θα βαίνετε
    3 pl βαίνουν(ε) έβαιναν, βαίναν(ε) θα βαίνουν(ε)
    Subjunctive mood ➤ Formed using present tense from above with a particle (να, ας).
    Imperative mood ➤ 2 sg 2 pl
    Imperfective aspect — βαίνετε
    Other forms Present participle ➤
    βαίνοντας ➤
    Notes  
     
    Appendix:Greek verbs     		 • (…) optional or informal.   […] rare.   {…} learned, archaic.
     • Multiple forms are shown in order of reducing frequency.
     • Periphrastic imperative forms may be produced using the subjunctive.
    Suffixes
    • -βασία f (-vasía)
    • -βάτης m (-vátis), -βάτισσα f (-vátissa), -βάτιδα f (-vátida)
    • -βάτις f (-vátis) (archaic)
    • -βατώ (-vató)
    Compounds
    This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.