wypaść

Polish

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈvɘ.paɕt͡ɕ/
  • Audio 1; wypaść:(file)
  • Audio 2; wypaść się:(file)
  • Rhymes: -ɘpaɕt͡ɕ
  • Syllabification: wy‧paść

Etymology 1

    Inherited from Old Polish wypaść, from Proto-Slavic *vypasti, from *vy- + *pàsti. By surface analysis, wy- +‎ paść (to fall).

    Verb

    wypaść pf (imperfective wypadać)

    1. (intransitive) to fall out (exit something by falling)
    2. (intransitive) to fall, to occur (take place on a given date)
    3. (intransitive, in the negative) to become, to be proper [with dative ‘of someone’]
    Conjugation
    Conjugation of wypaść pf
    person singular plural
    masculine feminine neuter virile nonvirile
    infinitive wypaść
    future tense 1st wypadnę wypadniemy
    2nd wypadniesz wypadniecie
    3rd wypadnie wypadną
    impersonal wypadnie się
    past tense 1st wypadłem,
    -(e)m wypadł
    wypadłam,
    -(e)m wypadła
    wypadłom,
    -(e)m wypadło
    wypadliśmy,
    -(e)śmy wypadli
    wypadłyśmy,
    -(e)śmy wypadły
    2nd wypadłeś,
    -(e)ś wypadł
    wypadłaś,
    -(e)ś wypadła
    wypadłoś,
    -(e)ś wypadło
    wypadliście,
    -(e)ście wypadli
    wypadłyście,
    -(e)ście wypadły
    3rd wypadł wypadła wypadło wypadli wypadły
    impersonal wypadnięto
    conditional 1st wypadłbym,
    bym wypadł
    wypadłabym,
    bym wypadła
    wypadłobym,
    bym wypadło
    wypadlibyśmy,
    byśmy wypadli
    wypadłybyśmy,
    byśmy wypadły
    2nd wypadłbyś,
    byś wypadł
    wypadłabyś,
    byś wypadła
    wypadłobyś,
    byś wypadło
    wypadlibyście,
    byście wypadli
    wypadłybyście,
    byście wypadły
    3rd wypadłby,
    by wypadł
    wypadłaby,
    by wypadła
    wypadłoby,
    by wypadło
    wypadliby,
    by wypadli
    wypadłyby,
    by wypadły
    impersonal wypadnięto by
    imperative 1st niech wypadnę wypadnijmy
    2nd wypadnij wypadnijcie
    3rd niech wypadnie niech wypadną
    anterior adverbial participle wypadłszy
    verbal noun wypadnięcie

    Etymology 2

      Inherited from Old Polish wypaść, from wy- + paść. By surface analysis, wy- +‎ paść (to feed).

      Verb

      wypaść pf (imperfective wypasać)

      1. (transitive) to graze, to pasture
      2. (reflexive with się) to graze
      Conjugation
      Conjugation of wypaść pf
      person singular plural
      masculine feminine neuter virile nonvirile
      infinitive wypaść
      future tense 1st wypasę wypasiemy
      2nd wypasiesz wypasiecie
      3rd wypasie wypasą
      impersonal wypasie się
      past tense 1st wypasłem,
      -(e)m wypasł
      wypasłam,
      -(e)m wypasła
      wypasłom,
      -(e)m wypasło
      wypaśliśmy,
      -(e)śmy wypaśli
      wypasłyśmy,
      -(e)śmy wypasły
      2nd wypasłeś,
      -(e)ś wypasł
      wypasłaś,
      -(e)ś wypasła
      wypasłoś,
      -(e)ś wypasło
      wypaśliście,
      -(e)ście wypaśli
      wypasłyście,
      -(e)ście wypasły
      3rd wypasł wypasła wypasło wypaśli wypasły
      impersonal wypasiono
      conditional 1st wypasłbym,
      bym wypasł
      wypasłabym,
      bym wypasła
      wypasłobym,
      bym wypasło
      wypaślibyśmy,
      byśmy wypaśli
      wypasłybyśmy,
      byśmy wypasły
      2nd wypasłbyś,
      byś wypasł
      wypasłabyś,
      byś wypasła
      wypasłobyś,
      byś wypasło
      wypaślibyście,
      byście wypaśli
      wypasłybyście,
      byście wypasły
      3rd wypasłby,
      by wypasł
      wypasłaby,
      by wypasła
      wypasłoby,
      by wypasło
      wypaśliby,
      by wypaśli
      wypasłyby,
      by wypasły
      impersonal wypasiono by
      imperative 1st niech wypasę wypaśmy
      2nd wypaś wypaście
      3rd niech wypasie niech wypasą
      passive adjectival participle wypasiony wypasiona wypasione wypasieni wypasione
      anterior adverbial participle wypasłszy
      verbal noun wypasienie

      Further reading

      • wypaść in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
      • wypaść in Polish dictionaries at PWN