væringr

Old Norse

Alternative forms

  • væringʀ
  • væringi
  • ᚢᚽᚱᚽᚴᛁ (uereki, vereŋi), verengi.

Etymology

From várr (pledge, oath) or værr (pledge, oath), which is cognate with Old English wǣr (fidelity, loyalty), + Old Norse -ingr (suffix to form gerund noun) or Old Norse gangi (companion). In the latter case cognate with Old English wærgenga.

Noun

væringr m

  1. Varangian

Declension

Declension of væringr (strong ja-stem)
masculine singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative væringr væringrinn væringjar væringjarnir
accusative væring væringinn væringja væringjana
dative væring væringinum væringjum væringjunum
genitive værings væringsins væringja væringjanna

Descendants

  • Norwegian Nynorsk: væring
  • Old Swedish: *væringer