skończyć

Polish

Etymology

    From s- + kończyć.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈskɔɲ.t͡ʂɘt͡ɕ/
    • Audio 1; skończyć:(file)
    • Audio 2; skończyć się:(file)
    • Rhymes: -ɔɲt͡ʂɘt͡ɕ
    • Syllabification: skoń‧czyć

    Verb

    skończyć pf (imperfective kończyć)

    1. (transitive) to end, to finish
    2. (transitive) to stop, to quit
    3. (reflexive with się) to come to an end, to finish [with intrumental ‘in/as what’]
      Projekt skończył się sukcesem.The project ended successfully.
    4. (transitive) to turn, to reach a certain age
    5. (reflexive with się) to result, to end up [with instrumental ‘in/with something’]
    6. (reflexive with się) to die
      Synonyms: see Thesaurus:umierać

    Conjugation

    Conjugation of skończyć pf
    person singular plural
    masculine feminine neuter virile nonvirile
    infinitive skończyć
    future tense 1st skończę skończymy
    2nd skończysz skończycie
    3rd skończy skończą
    impersonal skończy się
    past tense 1st skończyłem,
    -(e)m skończył
    skończyłam,
    -(e)m skończyła
    skończyłom,
    -(e)m skończyło
    skończyliśmy,
    -(e)śmy skończyli
    skończyłyśmy,
    -(e)śmy skończyły
    2nd skończyłeś,
    -(e)ś skończył
    skończyłaś,
    -(e)ś skończyła
    skończyłoś,
    -(e)ś skończyło
    skończyliście,
    -(e)ście skończyli
    skończyłyście,
    -(e)ście skończyły
    3rd skończył skończyła skończyło skończyli skończyły
    impersonal skończono
    conditional 1st skończyłbym,
    bym skończył
    skończyłabym,
    bym skończyła
    skończyłobym,
    bym skończyło
    skończylibyśmy,
    byśmy skończyli
    skończyłybyśmy,
    byśmy skończyły
    2nd skończyłbyś,
    byś skończył
    skończyłabyś,
    byś skończyła
    skończyłobyś,
    byś skończyło
    skończylibyście,
    byście skończyli
    skończyłybyście,
    byście skończyły
    3rd skończyłby,
    by skończył
    skończyłaby,
    by skończyła
    skończyłoby,
    by skończyło
    skończyliby,
    by skończyli
    skończyłyby,
    by skończyły
    impersonal skończono by
    imperative 1st niech skończę skończmy
    2nd skończ skończcie
    3rd niech skończy niech skończą
    passive adjectival participle skończony skończona skończone skończeni skończone
    anterior adverbial participle skończywszy
    verbal noun skończenie

    Derived terms

    Further reading

    • skończyć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
    • skończyć in Polish dictionaries at PWN