praepedio

Latin

Etymology

From prae- +‎ pēs +‎ -iō.

Pronunciation

Verb

praepediō (present infinitive praepedīre, perfect active praepedīvī, supine praepedītum); fourth conjugation

  1. to entangle the feet or other body parts
    • c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 4.2.5–7:
      [Syncerastus] [] Ita me di ament, vel in lautumiis vel in pistrino mavelim
      agere aetatem praepeditus latere forti ferreo,
      quam apud lenonem hunc servitutem colere.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 117 CE, Tacitus, Annales 4.25:
      Nec multo post adfertur Numidas apud castellum semirutum, ab ipsis quondam incensum, cui nomen Auzea, positis mapalibus consedisse, fisos loco quia vastis circum saltibus claudebatur. tum expeditae cohortes alaeque quam in partem ducerentur ignarae cito agmine rapiuntur. Simulque coeptus dies et concentu tubarum ac truci clamore aderant semisomnos in barbaros, praepeditis Numidarum equis aut diversos pastus pererrantibus.
      (please add an English translation of this quotation)
  2. to impede, hinder
    Synonyms: impediō, illaqueō, irrētiō
    • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab Urbe Condita VII.36:
      Omnes transierunt; uadentemque per intermissa custodiis loca Decium secuti sunt. Iam euaserant media castra, cum superscandens uigilum strata somno corpora miles offenso scuto praebuit sonitum; quo excitatus uigil cum proximum mouisset erectique alios concitarent, ignari ciues an hostes essent, praesidium erumperet an consul castra cepisset, Decius, quoniam non fallerent, clamorem tollere iussis militibus torpidos somno insuper pauore exanimat, quo praepediti nec arma impigre capere nec obsistere nec insequi poterant.
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Derived terms

  • praepedīmentum

References

  • praepedio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • praepedio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.