orz

A pictogram of a person prostrating. Consists of o (head) + r (arms and torso) + z (legs).

• Orz

orz

1. An emoticon representing fatigue or despair.
2. An emoticon representing deference or humility.
3. An emoticon representing admiration or idolization of someone skilled in an academic field, particularly mathematics or the sciences.

Clipping of English Ormu with z as a placeholder.

orz

1. (international standards) ISO 639-3 language code for Ormu.

• Wiktionary’s coverage of Ormu terms

• horz

Uncertain. Perhaps borrowed from Old Czech oř, from Old High German ros.^[1] Alternatively derived from Proto-Indo-European *h₁órǵʰis (“testicle”) and akin to Latvian ērzelis (“stallion”) and Lithuanian eržilas (“stallion”).^[2]

• IPA^(key): (10^th–15^th CE) /ɔ(ː)r̝/
• IPA^(key): (15^th CE) /ɔr̝/, /or̝/

orz m animacy unattested

1. horse, steed

   Synonym: koń

   • 1962 [around 1420], Stanisław Urbańczyk, editor, Wokabularz trydencki‎^[1], number 41:

     Scapa caballus, horzs hastiber

     [Szkapa caballus, horz hastiber]

2. gelding (castrated male horse)

   Synonyms: hynszt, wałach

   • 1875 [c. 1455-1460], Zygmunt Celichowski, editor, Słowniczek łacińsko- polski wyrazów prawa magdeburskiego z wieku XV. Przedruk homograficzny z kodeksu kórnickiego‎^[2], page 10:

     Runcius, id est spado hynsth uel horz

     [Runcius, id est spado hynst (a. hynszt) vel horz]

3. camel (beast of burden)

   Synonyms: kamel, koń, olepent, rychłonóg, wielbłąd

   • 1880-1894 [mid-fifteenth century], Sprawozdania Komisji Językowej Akademii Umiejętności‎^[3], volume V, page 284:

     Tunc rex regalibus indutus vestibus dyademate coronatus sedens super dromedarium horz

     [Tunc rex regalibus indutus vestibus dyademate coronatus sedens super dromedarium horz]

• Middle Polish: orz, horz

• B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “orz, horz”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN

• IPA^(key): /ˈɔʂ/
• Rhymes: -ɔʂ
• Syllabification: orz
• Homophone: oż

orz

1. second-person singular imperative of orać

Inherited from Latin hordeum, ultimately from Proto-Indo-European *ǵʰr̥sdeyom (“bristly”).

• IPA^(key): /orz/

orz n (plural orzuri)

1. barley

orz n (plural oarze)

1. barley field

• orzar
• orzărie
• orzișor