cráigh

Irish

Alternative forms

crádh, cráidh (superseded)

Etymology

From Middle Irish cráidid, from Old Irish *cráidid (whence do·accrádi (“to provoke, exasperate”)). A denominal verb derived from its verbal noun (modern Irish crá). Cognate with Scottish Gaelic cràidh.

Pronunciation

(Munster) IPA^(key): /kɾˠaːɟ/
(Ulster) IPA^(key): /kɾˠaːj/^[1]

Verb

cráigh (present analytic cránn, future analytic cráfaidh, verbal noun crá, past participle cráite)

(transitive) to torment, annoy
Synonyms: céas, ciap

Ná bí do mo chrá.
Don’t annoy me.

an bhean a chráigh mo chroí ― the woman who has troubled my heart; the woman who broke my heart

Conjugation

Conjugation of *cráigh* (first conjugation – C)
indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
indicative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	cráim	cránn tú; cráir^†	cránn sé, sí	cráimid; cránn muid	cránn sibh	cránn siad; cráid^†	a chránn; a chrás	cráitear
past	chráigh mé; chrás	chráigh tú; chráis	chráigh sé, sí	chrámar; chráigh muid	chráigh sibh; chrábhair	chráigh siad; chrádar	a chráigh	crádh
past habitual	chráinn / cráinn^‡	chráiteá / cráiteá^‡	chrádh sé, sí / crádh sé, sí^‡	chráimis; chrádh muid / cráimis^‡; crádh muid^‡	chrádh sibh / crádh sibh^‡	chráidís; chrádh siad / cráidís^‡; crádh siad^‡	a chrádh	chráití / cráití^‡

	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
future	cráfaidh mé; cráfad	cráfaidh tú; cráfair^†	cráfaidh sé, sí	cráfaimid; cráfaidh muid	cráfaidh sibh	cráfaidh siad; cráfaid^†	a chráfaidh; a chráfas	cráfar
conditional	chráfainn / cráfainn^‡	chráfá / cráfá^‡	chráfadh sé, sí / cráfadh sé, sí^‡	chráfaimis; chráfadh muid / cráfaimis^‡; cráfadh muid^‡	chráfadh sibh / cráfadh sibh^‡	chráfaidís; chráfadh siad / cráfaidís^‡; cráfadh siad^‡	a chráfadh	chráfaí / cráfaí^‡

subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
subjunctive	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	go gcrá mé; go gcrád^†	go gcrá tú; go gcráir^†	go gcrá sé, sí	go gcráimid; go gcrá muid	go gcrá sibh	go gcrá siad; go gcráid^†	—	go gcráitear
past	dá gcráinn	dá gcráiteá	dá gcrádh sé, sí	dá gcráimis; dá gcrádh muid	dá gcrádh sibh	dá gcráidís; dá gcrádh siad	—	dá gcráití

imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
imperative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
—	cráim	cráigh	crádh sé, sí	cráimis	cráigí; cráidh^†	cráidís	—	cráitear

past participle	cráite

verbal noun	crá

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Mutation

Mutated forms of *cráigh*
radical	lenition	eclipsis
cráigh	chráigh	gcráigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

^ Quiggin, E. C. (1906), A Dialect of Donegal, Cambridge University Press, § 145, page 57