cogain

Irish

Alternative forms

cangail (Cois Fharraige)

Etymology

From Middle Irish cocnaid, from Old Irish con·cná,^[1] from Proto-Celtic *kom-knāyeti (“to bite, chew”), from Proto-Indo-European *kneh₂- (“to bite, gnaw”). Cognate with Scottish Gaelic cagainn, Manx caign and Welsh cnoi.

Pronunciation

(Munster, Connacht) IPA^(key): /ˈkɔɡənʲ/
(Ulster) IPA^(key): /ˈkaɡənʲ/ (as if spelled cagain)

Verb

cogain (present analytic cognaíonn, future analytic cognóidh, verbal noun cogaint, past participle coganta)

to chew

Conjugation

Conjugation of *cogain* (second conjugation)
indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
indicative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	cognaím	cognaíonn tú; cognaír^†	cognaíonn sé, sí	cognaímid; cognaíonn muid	cognaíonn sibh	cognaíonn siad; cognaíd^†	a chognaíonn; a chognaíos	cognaítear
past	chogain mé; chognaíos	chogain tú; chognaís	chogain sé, sí	chognaíomar; chogain muid	chogain sibh; chognaíobhair	chogain siad; chognaíodar	a chogain	cognaíodh
past habitual	chognaínn / cognaínn^‡	chognaíteá / cognaíteá^‡	chognaíodh sé, sí / cognaíodh sé, sí^‡	chognaímis; chognaíodh muid / cognaímis^‡; cognaíodh muid^‡	chognaíodh sibh / cognaíodh sibh^‡	chognaídís; chognaíodh / cognaídís^‡; cognaíodh siad^‡	a chognaíodh	chognaítí / cognaítí^‡

	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
future	cognóidh mé; cognód; cognóchaidh mé^†	cognóidh tú; cognóir^†; cognóchaidh tú^†	cognóidh sé, sí; cognóchaidh sé, sí^†	cognóimid; cognóidh muid; cognóchaimid^†; cognóchaidh muid^†	cognóidh sibh; cognóchaidh sibh^†	cognóidh siad; cognóid^†; cognóchaidh siad^†	a chognóidh; a chognós; a chognóchaidh^†; a chognóchas^†	cognófar; cognóchar^†
conditional	chognóinn; chognóchainn^† / cognóinn^‡; cognóchainn^†^‡	chognófá; chognóchthá^† / cognófá^‡; cognóchthá^†^‡	chognódh sé, sí; chognóchadh sé, sí^† / cognódh sé, sí^‡; cognóchadh sé, sí^†^‡	chognóimis; chognódh muid; chognóchaimis^†; chognóchadh muid^† / cognóimis^‡; cognódh muid^‡; cognóchaimis^†^‡; cognóchadh muid^†^‡	chognódh sibh; chognóchadh sibh^† / cognódh sibh^‡; cognóchadh sibh^†^‡	chognóidís; chognódh siad; chognóchaidís^†; chognóchadh siad^† / cognóidís^‡; cognódh siad^‡; cognóchaidís^†^‡; cognóchadh siad^†^‡	a chognódh; a chognóchadh^†	chognófaí; chognóchthaí^† / cognófaí^‡; cognóchthaí^†^‡

subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
subjunctive	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	go gcognaí mé; go gcognaíod^†	go gcognaí tú; go gcognaír^†	go gcognaí sé, sí	go gcognaímid; go gcognaí muid	go gcognaí sibh	go gcognaí siad; go gcognaíd^†	—	go gcognaítear
past	dá gcognaínn	dá gcognaíteá	dá gcognaíodh sé, sí	dá gcognaímis; dá gcognaíodh muid	dá gcognaíodh sibh	dá gcognaídís; dá gcognaíodh siad	—	dá gcognaítí

imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
imperative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
—	cognaím	cogain	cognaíodh sé, sí	cognaímis	cognaígí; cognaídh^†	cognaídís	—	cognaítear

past participle	coganta

verbal noun	cogaint

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Alternative verbal nouns: cognadh, cognamh

Derived terms

Mutation

Mutated forms of *cogain*
radical	lenition	eclipsis
cogain	chogain	gcogain

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “con·cnaí”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language