喧叫
Chinese
| clamour; noise | to call; to yell; to be called to call; to yell; to be called; to order | ||
|---|---|---|---|
| trad. (喧叫/諠叫) | 喧/諠 | 叫 | |
| simp. (喧叫) | 喧 | 叫 | |
Pronunciation
- Mandarin
- (Standard Chinese)+
- Hanyu Pinyin: xuānjiào
- Zhuyin: ㄒㄩㄢ ㄐㄧㄠˋ
- Tongyong Pinyin: syuanjiào
- Wade–Giles: hsüan1-chiao4
- Yale: sywān-jyàu
- Gwoyeu Romatzyh: shiuanjiaw
- Palladius: сюаньцзяо (sjuanʹczjao)
- Sinological IPA (key): /ɕy̯ɛn⁵⁵ t͡ɕi̯ɑʊ̯⁵¹/
- (Standard Chinese)+
- Cantonese
- (Standard Cantonese, Guangzhou–Hong Kong)+
- Jyutping: hyun1 giu3
- Yale: hyūn giu
- Cantonese Pinyin: hyn1 giu3
- Guangdong Romanization: hün1 giu3
- Sinological IPA (key): /hyːn⁵⁵ kiːu̯³³/
- (Standard Cantonese, Guangzhou–Hong Kong)+
Verb
喧叫
Synonyms
- 叫 (jiào)
- 叱吒 (literary, to shout angrily)
- 叫喚 / 叫唤 (jiàohuàn)
- 叫喊 (jiàohǎn)
- 叫嚷 (jiàorǎng)
- 叫囂 / 叫嚣 (jiàoxiāo) (derogatory)
- 吆喝 (colloquial)
- 吶喊 / 呐喊 (nàhǎn)
- 呼喊 (hūhǎn)
- 喚 / 唤 (huàn)
- 喊 (hǎn)
- 喊叫 (hǎnjiào)
- 喝唿 (Hokkien)
- 喊喝 (Hokkien)
- 喊嘩 / 喊哗 (Hokkien)
- 嗝 (ke̍h) (Hokkien)
- 嘶叫 (sījiào)
- 嚷嚷 (colloquial)
- 大叫 (dàjiào)
- 大喊 (dàhǎn)
- 怒喝 (nùhè) (to shout angrily)
- 打呵喝 (da3 o4 ho) (Xiang)
- 高呼 (gāohū) (to shout loudly)