ἰχανάω

Ancient Greek

Etymology

From earlier *ῑ̓χω (*īkhō), Proto-Hellenic *ī́kʰō, from Proto-Indo-European *h₁í-h₁eyǵʰ-ti ~ *h₁í-h₁iǵʰ-n̥ti, from *h₁eyǵʰ-. Beekes explains the extension of the term as an analogical remodeling after other words such as ὑφανάω (huphanáō), ὑφαίνω (huphaínō). Related to Ancient Greek ἰχαίνω (ikhaínō).^[1]

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /i.kʰa.ná.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /i.kʰaˈna.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /i.xaˈna.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /i.xaˈna.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /i.xaˈna.o/

Verb

ῐ̓χᾰνᾰ́ω • (ĭkhănắō)

to crave, yearn, desire

Conjugation

Present: ῐ̓χανᾰ́ω, ῐ̓χανᾰ́ομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ῐ̓χανᾰ́ω	ῐ̓χανᾰ́εις	ῐ̓χανᾰ́ει	ῐ̓χανᾰ́ετον	ῐ̓χανᾰ́ετον	ῐ̓χανᾰ́ομεν	ῐ̓χανᾰ́ετε	ῐ̓χανᾰ́ουσῐ(ν)
	subjunctive	ῐ̓χανᾰ́ω	ῐ̓χανᾰ́ῃς	ῐ̓χανᾰ́ῃ	ῐ̓χανᾰ́ητον	ῐ̓χανᾰ́ητον	ῐ̓χανᾰ́ωμεν	ῐ̓χανᾰ́ητε	ῐ̓χανᾰ́ωσῐ(ν)
	optative	ῐ̓χανᾰ́οιμῐ	ῐ̓χανᾰ́οις	ῐ̓χανᾰ́οι	ῐ̓χανᾰ́οιτον	ῐ̓χανᾰοίτην	ῐ̓χανᾰ́οιμεν	ῐ̓χανᾰ́οιτε	ῐ̓χανᾰ́οιεν
	imperative		ῐ̓χάνᾰε	ῐ̓χανᾰέτω	ῐ̓χανᾰ́ετον	ῐ̓χανᾰέτων		ῐ̓χανᾰ́ετε	ῐ̓χανᾰόντων
middle/passive	indicative	ῐ̓χανᾰ́ομαι	ῐ̓χανᾰ́ῃ, ῐ̓χανᾰ́ει	ῐ̓χανᾰ́εται	ῐ̓χανᾰ́εσθον	ῐ̓χανᾰ́εσθον	ῐ̓χανᾰόμεθᾰ	ῐ̓χανᾰ́εσθε	ῐ̓χανᾰ́ονται
	subjunctive	ῐ̓χανᾰ́ωμαι	ῐ̓χανᾰ́ῃ	ῐ̓χανᾰ́ηται	ῐ̓χανᾰ́ησθον	ῐ̓χανᾰ́ησθον	ῐ̓χανᾰώμεθᾰ	ῐ̓χανᾰ́ησθε	ῐ̓χανᾰ́ωνται
	optative	ῐ̓χανᾰοίμην	ῐ̓χανᾰ́οιο	ῐ̓χανᾰ́οιτο	ῐ̓χανᾰ́οισθον	ῐ̓χανᾰοίσθην	ῐ̓χανᾰοίμεθᾰ	ῐ̓χανᾰ́οισθε	ῐ̓χανᾰ́οιντο
	imperative		ῐ̓χανᾰ́ου	ῐ̓χανᾰέσθω	ῐ̓χανᾰ́εσθον	ῐ̓χανᾰέσθων		ῐ̓χανᾰ́εσθε	ῐ̓χανᾰέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ῐ̓χανᾰ́ειν				ῐ̓χανᾰ́εσθαι
participle	m	ῐ̓χανᾰ́ων				ῐ̓χανᾰόμενος
	f	ῐ̓χανᾰ́ουσᾰ				ῐ̓χανᾰομένη
	n	ῐ̓χανᾰ́ον				ῐ̓χανᾰόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: ῐ̓χανῶ, ῐ̓χανῶμαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ῐ̓χανῶ	ῐ̓χανᾷς	ῐ̓χανᾷ	ῐ̓χανᾶτον	ῐ̓χανᾶτον	ῐ̓χανῶμεν	ῐ̓χανᾶτε	ῐ̓χανῶσῐ(ν)
	subjunctive	ῐ̓χανῶ	ῐ̓χανᾷς	ῐ̓χανᾷ	ῐ̓χανᾶτον	ῐ̓χανᾶτον	ῐ̓χανῶμεν	ῐ̓χανᾶτε	ῐ̓χανῶσῐ(ν)
	optative	ῐ̓χανῴην, ῐ̓χανῷμῐ	ῐ̓χανῴης, ῐ̓χανῷς	ῐ̓χανῴη, ῐ̓χανῷ	ῐ̓χανῷτον, ῐ̓χανῴητον	ῐ̓χανῴτην, ῐ̓χανῳήτην	ῐ̓χανῷμεν, ῐ̓χανῴημεν	ῐ̓χανῷτε, ῐ̓χανῴητε	ῐ̓χανῷεν, ῐ̓χανῴησᾰν
	imperative		ῐ̓χάνᾱ	ῐ̓χανᾱ́τω	ῐ̓χανᾶτον	ῐ̓χανᾱ́των		ῐ̓χανᾶτε	ῐ̓χανώντων
middle/passive	indicative	ῐ̓χανῶμαι	ῐ̓χανᾷ	ῐ̓χανᾶται	ῐ̓χανᾶσθον	ῐ̓χανᾶσθον	ῐ̓χανώμεθᾰ	ῐ̓χανᾶσθε	ῐ̓χανῶνται
	subjunctive	ῐ̓χανῶμαι	ῐ̓χανᾷ	ῐ̓χανᾶται	ῐ̓χανᾶσθον	ῐ̓χανᾶσθον	ῐ̓χανώμεθᾰ	ῐ̓χανᾶσθε	ῐ̓χανῶνται
	optative	ῐ̓χανῴμην	ῐ̓χανῷο	ῐ̓χανῷτο	ῐ̓χανῷσθον	ῐ̓χανῴσθην	ῐ̓χανῴμεθᾰ	ῐ̓χανῷσθε	ῐ̓χανῷντο
	imperative		ῐ̓χανῶ	ῐ̓χανᾱ́σθω	ῐ̓χανᾶσθον	ῐ̓χανᾱ́σθων		ῐ̓χανᾶσθε	ῐ̓χανᾱ́σθων
		active				middle/passive
infinitive		ῐ̓χανᾶν				ῐ̓χανᾶσθαι
participle	m	ῐ̓χανῶν				ῐ̓χανώμενος
	f	ῐ̓χανῶσᾰ				ῐ̓χανωμένη
	n	ῐ̓χανῶν				ῐ̓χανώμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

^ Beekes, Robert S. P. (2010), “ἰχανάω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 606

“ἰχανάω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
ἰχανάω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
ἰχανάω in Cunliffe, Richard J. (1924), A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
ἰχανάω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

[1] Beekes, Robert S. P. (2010), “ἰχανάω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 606

[1]