விறைப்பு

Verbal noun formed from விறை (viṟai, “to become stiff, numb; to shiver; to become bewildered”) +‎ -ப்பு (-ppu).

• IPA^(key): /ʋɪrɐɪ̯pːʊ/, [ʋɪrɐɪ̯pːɯ]

விறைப்பு • (viṟaippu)

1. numbness; stiffness, uprightness
2. (figurative) coldness, frigidity; stiffness

   அவர் மிகவும் விறைப்பானவர்.

   avar mikavum viṟaippāṉavar.

   They are a very stiff person.

3. (formal, physiology) erection
4. bewilderment

   Synonyms: பிரமிப்பு (piramippu), மலைவு (malaivu)

   • 1994, Melanmai Ponnusamy, “காட்டு ருசி [Wild taste]” (chapter 4), in தாய்மதி [tāymati]:

     ...விரிகிற கண்களில் ஒரு விறைப்பு. மூக்கு நுனியில் மெல்லிய துடிப்பு. […]
     “தோ...சை...யா?”

     ...virikiṟa kaṇkaḷil oru viṟaippu. mūkku nuṉiyil melliya tuṭippu. […]
     “tō...cai...yā?”

     ...A bewilderment in the widening eyes. A gentle twitch at the tip of the nose. […]
     “Do..sa..?”

5. shivering

   Synonym: நடுக்கம் (naṭukkam)

• University of Madras (1924–1936), “விறைப்பு”, in Tamil Lexicon, Madras [Chennai]: Diocesan Press
• S. Ramakrishnan (1992), “விறைப்பு”, in தற்காலத் தமிழ் அகராதி [Dictionary of Contemporary Tamil] (in Tamil), Madras: Cre-A Publishers, page [1]