τυλίσσω

Ancient Greek

Alternative forms

τυλίττω (tulíttō) — Attic

Etymology

A verbal formation from τύλη (túlē, “bulge”), with sense development "to make into a bulge" > "to twine into a ball, swathe up".^[1]

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /ty.lís.sɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /tyˈlis.so/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /tyˈlis.so/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /tyˈlis.so/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /tiˈli.so/

Verb

τῠλί̆σσω • (tŭlí̆ssō)

to twist or roll up
1. (figuratively) to unravel
to bend

Conjugation

Present: τυλίσσω, τυλίσσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	τυλίσσω	τυλίσσεις	τυλίσσει	τυλίσσετον	τυλίσσετον	τυλίσσομεν	τυλίσσετε	τυλίσσουσῐ(ν)
	subjunctive	τυλίσσω	τυλίσσῃς	τυλίσσῃ	τυλίσσητον	τυλίσσητον	τυλίσσωμεν	τυλίσσητε	τυλίσσωσῐ(ν)
	optative	τυλίσσοιμῐ	τυλίσσοις	τυλίσσοι	τυλίσσοιτον	τυλισσοίτην	τυλίσσοιμεν	τυλίσσοιτε	τυλίσσοιεν
	imperative		τύλισσε	τυλισσέτω	τυλίσσετον	τυλισσέτων		τυλίσσετε	τυλισσόντων
middle/passive	indicative	τυλίσσομαι	τυλίσσῃ, τυλίσσει	τυλίσσεται	τυλίσσεσθον	τυλίσσεσθον	τυλισσόμεθᾰ	τυλίσσεσθε	τυλίσσονται
	subjunctive	τυλίσσωμαι	τυλίσσῃ	τυλίσσηται	τυλίσσησθον	τυλίσσησθον	τυλισσώμεθᾰ	τυλίσσησθε	τυλίσσωνται
	optative	τυλισσοίμην	τυλίσσοιο	τυλίσσοιτο	τυλίσσοισθον	τυλισσοίσθην	τυλισσοίμεθᾰ	τυλίσσοισθε	τυλίσσοιντο
	imperative		τυλίσσου	τυλισσέσθω	τυλίσσεσθον	τυλισσέσθων		τυλίσσεσθε	τυλισσέσθων
		active				middle/passive
infinitive		τυλίσσειν				τυλίσσεσθαι
participle	m	τυλίσσων				τυλισσόμενος
	f	τυλίσσουσᾰ				τυλισσομένη
	n	τυλῖσσον				τυλισσόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ἐτύλισσον, ἐτυλισσόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐτύλισσον	ἐτύλισσες	ἐτύλισσε(ν)	ἐτυλίσσετον	ἐτυλισσέτην	ἐτυλίσσομεν	ἐτυλίσσετε	ἐτύλισσον
middle/passive	indicative	ἐτυλισσόμην	ἐτυλίσσου	ἐτυλίσσετο	ἐτυλίσσεσθον	ἐτυλισσέσθην	ἐτυλισσόμεθᾰ	ἐτυλίσσεσθε	ἐτυλίσσοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: τυλιχθήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
passive	indicative	τυλιχθήσομαι	τυλιχθήσῃ, τυλιχθήσει	τυλιχθήσεται	τυλιχθήσεσθον	τυλιχθήσεσθον	τυλιχθησόμεθᾰ	τυλιχθήσεσθε	τυλιχθήσονται
passive	optative	τυλιχθησοίμην	τυλιχθήσοιο	τυλιχθήσοιτο	τυλιχθήσοισθον	τυλιχθησοίσθην	τυλιχθησοίμεθᾰ	τυλιχθήσοισθε	τυλιχθήσοιντο
							passive
infinitive							τυλιχθήσεσθαι
participle	m						τυλιχθησόμενος
	f						τυλιχθησομένη
	n						τυλιχθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ἐτυλίχθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
passive	indicative	ἐτυλίχθην	ἐτυλίχθης	ἐτυλίχθη	ἐτυλίχθητον	ἐτυλιχθήτην	ἐτυλίχθημεν	ἐτυλίχθητε	ἐτυλίχθησᾰν
	subjunctive	τυλιχθῶ	τυλιχθῇς	τυλιχθῇ	τυλιχθῆτον	τυλιχθῆτον	τυλιχθῶμεν	τυλιχθῆτε	τυλιχθῶσῐ(ν)
	optative	τυλιχθείην	τυλιχθείης	τυλιχθείη	τυλιχθεῖτον, τυλιχθείητον	τυλιχθείτην, τυλιχθειήτην	τυλιχθεῖμεν, τυλιχθείημεν	τυλιχθεῖτε, τυλιχθείητε	τυλιχθεῖεν, τυλιχθείησᾰν
	imperative		τυλίχθητῐ	τυλιχθήτω	τυλίχθητον	τυλιχθήτων		τυλίχθητε	τυλιχθέντων
							passive
infinitive							τυλιχθῆναι
participle	m						τυλιχθείς
	f						τυλιχθεῖσᾰ
	n						τυλιχθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Descendants

Greek: τυλίγω (tylígo)

References

^ Beekes, Robert S. P. (2010), “τύλη”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 1517: “DER > line 8 > 7. τυλ-ίσσω, -ίττω”