αἰσχύνω

Ancient Greek

Etymology

From αἰσχῡ́νη (aiskhū́nē) +‎ -ῡ́νω (-ū́nō).[1]

Pronunciation

 

Verb

αἰσχῡ́νω • (aiskhū́nō)

  1. (active voice) to make ugly; disfigure
  2. (active voice) to dishonor; disgrace; violate
  3. (mediopassive voice) to feel shame; be ashamed; to shrink from disgrace

Conjugation

   Present: αἰσχῡ́νω, αἰσχῡ́νομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative αἰσχῡ́νω αἰσχῡ́νεις αἰσχῡ́νει αἰσχῡ́νετον αἰσχῡ́νετον αἰσχῡ́νομεν αἰσχῡ́νετε αἰσχῡ́νουσῐ(ν)
subjunctive αἰσχῡ́νω αἰσχῡ́νῃς αἰσχῡ́νῃ αἰσχῡ́νητον αἰσχῡ́νητον αἰσχῡ́νωμεν αἰσχῡ́νητε αἰσχῡ́νωσῐ(ν)
optative αἰσχῡ́νοιμῐ αἰσχῡ́νοις αἰσχῡ́νοι αἰσχῡ́νοιτον αἰσχῡνοίτην αἰσχῡ́νοιμεν αἰσχῡ́νοιτε αἰσχῡ́νοιεν
imperative   αἴσχῡνε αἰσχῡνέτω αἰσχῡ́νετον αἰσχῡνέτων   αἰσχῡ́νετε αἰσχῡνόντων
middle/passive indicative αἰσχῡ́νομαι αἰσχῡ́νῃ,
αἰσχῡ́νει 		αἰσχῡ́νεται αἰσχῡ́νεσθον αἰσχῡ́νεσθον αἰσχῡνόμεθᾰ αἰσχῡ́νεσθε αἰσχῡ́νονται
subjunctive αἰσχῡ́νωμαι αἰσχῡ́νῃ αἰσχῡ́νηται αἰσχῡ́νησθον αἰσχῡ́νησθον αἰσχῡνώμεθᾰ αἰσχῡ́νησθε αἰσχῡ́νωνται
optative αἰσχῡνοίμην αἰσχῡ́νοιο αἰσχῡ́νοιτο αἰσχῡ́νοισθον αἰσχῡνοίσθην αἰσχῡνοίμεθᾰ αἰσχῡ́νοισθε αἰσχῡ́νοιντο
imperative   αἰσχῡ́νου αἰσχῡνέσθω αἰσχῡ́νεσθον αἰσχῡνέσθων   αἰσχῡ́νεσθε αἰσχῡνέσθων
active middle/passive
infinitive αἰσχῡ́νειν αἰσχῡ́νεσθαι
participle m αἰσχῡ́νων αἰσχῡνόμενος
f αἰσχῡ́νουσᾰ αἰσχῡνομένη
n αἰσχῦνον αἰσχῡνόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ᾔσχῡνον, ᾐσχῡνόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ᾔσχῡνον ᾔσχῡνες ᾔσχῡνε(ν) ᾐσχῡ́νετον ᾐσχῡνέτην ᾐσχῡ́νομεν ᾐσχῡ́νετε ᾔσχῡνον
middle/passive indicative ᾐσχῡνόμην ᾐσχῡ́νου ᾐσχῡ́νετο ᾐσχῡ́νεσθον ᾐσχῡνέσθην ᾐσχῡνόμεθᾰ ᾐσχῡ́νεσθε ᾐσχῡ́νοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: αἰσχῠνέω, αἰσχῠνέομαι, αἰσχῠνθήσομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative αἰσχῠνέω αἰσχῠνέεις αἰσχῠνέει αἰσχῠνέετον αἰσχῠνέετον αἰσχῠνέομεν αἰσχῠνέετε αἰσχῠνέουσῐ(ν)
optative αἰσχῠνέοιμῐ αἰσχῠνέοις αἰσχῠνέοι αἰσχῠνέοιτον αἰσχῠνεοίτην αἰσχῠνέοιμεν αἰσχῠνέοιτε αἰσχῠνέοιεν
middle indicative αἰσχῠνέομαι αἰσχῠνέῃ,
αἰσχῠνέει 		αἰσχῠνέεται αἰσχῠνέεσθον αἰσχῠνέεσθον αἰσχῠνεόμεθᾰ αἰσχῠνέεσθε αἰσχῠνέονται
optative αἰσχῠνεοίμην αἰσχῠνέοιο αἰσχῠνέοιτο αἰσχῠνέοισθον αἰσχῠνεοίσθην αἰσχῠνεοίμεθᾰ αἰσχῠνέοισθε αἰσχῠνέοιντο
passive indicative αἰσχῠνθήσομαι αἰσχῠνθήσῃ,
αἰσχῠνθήσει 		αἰσχῠνθήσεται αἰσχῠνθήσεσθον αἰσχῠνθήσεσθον αἰσχῠνθησόμεθᾰ αἰσχῠνθήσεσθε αἰσχῠνθήσονται
optative αἰσχῠνθησοίμην αἰσχῠνθήσοιο αἰσχῠνθήσοιτο αἰσχῠνθήσοισθον αἰσχῠνθησοίσθην αἰσχῠνθησοίμεθᾰ αἰσχῠνθήσοισθε αἰσχῠνθήσοιντο
active middle passive
infinitive αἰσχῠνέειν αἰσχῠνέεσθαι αἰσχῠνθήσεσθαι
participle m αἰσχῠνέων αἰσχῠνεόμενος αἰσχῠνθησόμενος
f αἰσχῠνέουσᾰ αἰσχῠνεομένη αἰσχῠνθησομένη
n αἰσχῠνέον αἰσχῠνεόμενον αἰσχῠνθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: αἰσχῠνῶ, αἰσχῠνοῦμαι, αἰσχῠνθήσομαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative αἰσχῠνῶ αἰσχῠνεῖς αἰσχῠνεῖ αἰσχῠνεῖτον αἰσχῠνεῖτον αἰσχῠνοῦμεν αἰσχῠνεῖτε αἰσχῠνοῦσῐ(ν)
optative αἰσχῠνοίην,
αἰσχῠνοῖμῐ 		αἰσχῠνοίης,
αἰσχῠνοῖς 		αἰσχῠνοίη,
αἰσχῠνοῖ 		αἰσχῠνοῖτον,
αἰσχῠνοίητον 		αἰσχῠνοίτην,
αἰσχῠνοιήτην 		αἰσχῠνοῖμεν,
αἰσχῠνοίημεν 		αἰσχῠνοῖτε,
αἰσχῠνοίητε 		αἰσχῠνοῖεν,
αἰσχῠνοίησᾰν
middle indicative αἰσχῠνοῦμαι αἰσχῠνῇ αἰσχῠνεῖται αἰσχῠνεῖσθον αἰσχῠνεῖσθον αἰσχῠνούμεθᾰ αἰσχῠνεῖσθε αἰσχῠνοῦνται
optative αἰσχῠνοίμην αἰσχῠνοῖο αἰσχῠνοῖτο αἰσχῠνοῖσθον αἰσχῠνοίσθην αἰσχῠνοίμεθᾰ αἰσχῠνοῖσθε αἰσχῠνοῖντο
passive indicative αἰσχῠνθήσομαι αἰσχῠνθήσῃ,
αἰσχῠνθήσει 		αἰσχῠνθήσεται αἰσχῠνθήσεσθον αἰσχῠνθήσεσθον αἰσχῠνθησόμεθᾰ αἰσχῠνθήσεσθε αἰσχῠνθήσονται
optative αἰσχῠνθησοίμην αἰσχῠνθήσοιο αἰσχῠνθήσοιτο αἰσχῠνθήσοισθον αἰσχῠνθησοίσθην αἰσχῠνθησοίμεθᾰ αἰσχῠνθήσοισθε αἰσχῠνθήσοιντο
active middle passive
infinitive αἰσχῠνεῖν αἰσχῠνεῖσθαι αἰσχῠνθήσεσθαι
participle m αἰσχῠνῶν αἰσχῠνούμενος αἰσχῠνθησόμενος
f αἰσχῠνοῦσᾰ αἰσχῠνουμένη αἰσχῠνθησομένη
n αἰσχῠνοῦν αἰσχῠνούμενον αἰσχῠνθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ᾔσχῡνᾰ, ᾐσχῡνᾰ́μην, ᾐσχῡ́νθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ᾔσχῡνᾰ ᾔσχῡνᾰς ᾔσχῡνε(ν) ᾐσχῡ́νᾰτον ᾐσχῡνᾰ́την ᾐσχῡ́νᾰμεν ᾐσχῡ́νᾰτε ᾔσχῡνᾰν
subjunctive αἰσχῡ́νω αἰσχῡ́νῃς αἰσχῡ́νῃ αἰσχῡ́νητον αἰσχῡ́νητον αἰσχῡ́νωμεν αἰσχῡ́νητε αἰσχῡ́νωσῐ(ν)
optative αἰσχῡ́ναιμῐ αἰσχῡ́νειᾰς,
αἰσχῡ́ναις 		αἰσχῡ́νειε(ν),
αἰσχῡ́ναι 		αἰσχῡ́ναιτον αἰσχῡναίτην αἰσχῡ́ναιμεν αἰσχῡ́ναιτε αἰσχῡ́νειᾰν,
αἰσχῡ́ναιεν
imperative   αἴσχῡνον αἰσχῡνᾰ́τω αἰσχῡ́νᾰτον αἰσχῡνᾰ́των   αἰσχῡ́νᾰτε αἰσχῡνᾰ́ντων
middle indicative ᾐσχῡνᾰ́μην ᾐσχῡ́νω ᾐσχῡ́νᾰτο ᾐσχῡ́νᾰσθον ᾐσχῡνᾰ́σθην ᾐσχῡνᾰ́μεθᾰ ᾐσχῡ́νᾰσθε ᾐσχῡ́νᾰντο
subjunctive αἰσχῡ́νωμαι αἰσχῡ́νῃ αἰσχῡ́νηται αἰσχῡ́νησθον αἰσχῡ́νησθον αἰσχῡνώμεθᾰ αἰσχῡ́νησθε αἰσχῡ́νωνται
optative αἰσχῡναίμην αἰσχῡ́ναιο αἰσχῡ́ναιτο αἰσχῡ́ναισθον αἰσχῡναίσθην αἰσχῡναίμεθᾰ αἰσχῡ́ναισθε αἰσχῡ́ναιντο
imperative   αἴσχῡναι αἰσχῡνᾰ́σθω αἰσχῡ́νᾰσθον αἰσχῡνᾰ́σθων   αἰσχῡ́νᾰσθε αἰσχῡνᾰ́σθων
passive indicative ᾐσχῡ́νθην ᾐσχῡ́νθης ᾐσχῡ́νθη ᾐσχῡ́νθητον ᾐσχῡνθήτην ᾐσχῡ́νθημεν ᾐσχῡ́νθητε ᾐσχῡ́νθησᾰν
subjunctive αἰσχῡνθῶ αἰσχῡνθῇς αἰσχῡνθῇ αἰσχῡνθῆτον αἰσχῡνθῆτον αἰσχῡνθῶμεν αἰσχῡνθῆτε αἰσχῡνθῶσῐ(ν)
optative αἰσχῡνθείην αἰσχῡνθείης αἰσχῡνθείη αἰσχῡνθεῖτον,
αἰσχῡνθείητον 		αἰσχῡνθείτην,
αἰσχῡνθειήτην 		αἰσχῡνθεῖμεν,
αἰσχῡνθείημεν 		αἰσχῡνθεῖτε,
αἰσχῡνθείητε 		αἰσχῡνθεῖεν,
αἰσχῡνθείησᾰν
imperative   αἰσχῡ́νθητῐ αἰσχῡνθήτω αἰσχῡ́νθητον αἰσχῡνθήτων   αἰσχῡ́νθητε αἰσχῡνθέντων
active middle passive
infinitive αἰσχῦναι αἰσχῡ́νᾰσθαι αἰσχῡνθῆναι
participle m αἰσχῡ́νᾱς αἰσχῡνᾰ́μενος αἰσχῡνθείς
f αἰσχῡ́νᾱσᾰ αἰσχῡνᾰμένη αἰσχῡνθεῖσᾰ
n αἰσχῦνᾰν αἰσχῡνᾰ́μενον αἰσχῡνθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

  • κᾰταισχῡ́νω (kătaiskhū́nō)
  • σῠναισχῡ́νω (sŭnaiskhū́nō)

References

  1. ^ Willi, Andreas (2018), Origins of the Greek Verb, Cambridge University Press, page 424

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.