ufalca

Old Polish

Etymology

From uchwalić, ufalić +‎ -ca. First attested in 1448–1450.

Pronunciation

  • IPA(key): (10th–15th CE) /ufa(ː)lʲt͡sʲa/
  • IPA(key): (15th CE) /ufalʲt͡sʲa/, /ufɒlʲt͡sʲa/

Noun

ufalca m animacy unattested

  1. (attested in Masovia, hapax legomenon) arbitrator; reconciler
    • 1895 [1448–1450], Mikołaj Suled, edited by Franciszek Piekosiński, Tłumaczenia polskie statutów ziemskich, Kodeks Świętosławów, Warka, page 3:
      Stroni, chczancz kv konczv zgodi [] przycz, w nas [] spvsczyli y poszlubyly, iako w iadnacza szlvbyonego, wfalcząn, skazacza y prziaczelskego vcladacza dayąncz [] naam [] mocz, abychom mogli [] na thi czlonki virzecz, vfalycz a skazacz, wgednacz a vrząndzicz
      [Strony, chcąc ku końcu zgody [] przyć, w nas [] spuściły i poślubiły jako w jadnacza ślubionego, w ufalcę!, skazacza i przyjacielskiego układacza dając [] nam [] moc, abychom mogli [] na ty członki wyrzec, ufalić a skazać, ujednać a urzędzić]

Declension

Usage notes

  • Considered by some to be falca.

References