tritavus

Latin

Alternative forms

Etymology

From tri- +‎ avus. (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium. Particularly: “from an ordinal? see also alt forms”)

Pronunciation

Noun

tritavus m (genitive tritavī, feminine tritavia); second declension

  1. great-great-great-great-grandfather
    • c. 197 BCE, Plautus, Persa 1.2.3–7:
      Nam numquam quisquam meorum maiorum fuit,
      quin parasitando paverint ventres suos:
      pater, avos, proavos, abavos, atavos, tritavos
      quasi mures semper edere alienum cibum,
      neque edacitate eos quisquam poterat vincere; []
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun (alternative genitive plural in -um).

singular plural
nominative tritavus tritavī
genitive tritavī tritavōrum
tritavum
dative tritavō tritavīs
accusative tritavum tritavōs
ablative tritavō tritavīs
vocative tritave tritavī

Further reading