tiu

tiu

1. (international standards) ISO 639-3 language code for Adasen.

• Wiktionary’s coverage of Adasen terms

tiu

1. nine

From Old Norse tíu, from Proto-Germanic *tehun. Cognate with Swedish tio.

tiu

1. ten

From ti- (demonstrative correlative prefix) +‎ -u (correlative suffix of individuals).

• IPA^(key): /ˈtiu/

• Audio 1:

  (file)

• Audio 2:

  (file)

• Audio 3:

  (file)

• Rhymes: -iu
• Syllabification: ti‧u

tiu (plural tiuj, accusative singular tiun, accusative plural tiujn)

1. who, what person, that one/person

tiu (accusative singular tiun, plural tiuj, accusative plural tiujn)

1. that
   • 1929, L. L. Zamenhof, edited by Johannes Dietterle, Originala Verkaro [Original Works]‎^[1] (paperback), Leipzig: Ferdinand Hirt & Sohn, page 59:

     Ĝis tiu tempo, t. e. en la daŭro de la unuaj 5 jaroj, en la lingvo laŭ mia opinio nenio devus esti ŝanĝata kaj la tuta laborado de la amikoj devus havi la celon nur fortigi kaj vastigi nian aferon.

     Until that time, i. e. in the duration of the first 5 years, according to my opinion, the language should not be changed and the entire work by the friends should have the goal only to strengthen and spread our affair.

When combined with ĉi, the adverbial particle of proximity, ĉi tiu or tiu ĉi means "this [one/person]".

• tiutempa

• IPA^(key): /ˈtiu̯/, [ˈt̪iu̯]
• Rhymes: -iu
• Syllabification^(key): tiu
• Hyphenation^(key): tiu

Borrowed from Swedish tjog.

tiu

1. score (quantity of twenty pieces, used mainly of eggs)

In the plural, only the nominative case is used.

• tusina

• “tiu”, in Kielitoimiston sanakirja [Dictionary of Contemporary Finnish]‎^[2] (in Finnish) (online dictionary, continuously updated), Kotimaisten kielten keskuksen verkkojulkaisuja 35, Helsinki: Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institute for the Languages of Finland), 2004–, retrieved 1 July 2023

Onomatopoeic

tiu

1. Imitation of a small bird's sound.

• itu, uit

From Portuguese tio.

tiu

1. uncle

tīu

1. alternative form of tīo