summas

See also: Summas

English

Noun

summas

  1. plural of summa

Anagrams

Latin

Pronunciation

Etymology 1

From summus +‎ -ās.

Adjective

summās (genitive summātis); third-declension one-termination adjective (pre-classical and post-classical)

  1. of high or noble birth, highborn, noble, eminent; distinguished, venerable, honorable
    Synonyms: honestus, optimās, primās, prīmōris
    • c. 203 BCE, Plautus, Cistellaria 1.1.21–25:
      Decet pol, mea Selenium,
      hunc esse ordinem benevolentis inter se
      beneque amicitia utier,
      ubi istas videas summo genere natas, summatis matronas,
      ut amicitiam colunt atque ut eam iunctam bene habent inter se.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 11.1:
      nanctusque opacae noctis silentiosa secreta, certus etiam summatem deam praecipua maiestate pollere resque prorsus humanas ipsius regi providentia
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 430 CEc. 489 CE, Sidonius Apollinaris, Letters 3:
      Ita cuncti nostrates idemque summates viri optimarum te exactissimarumque partium praestantissimum patremfamilias consono praeconio prosequuntur.
      (please add an English translation of this quotation)
Declension

Third-declension one-termination adjective.

singular plural
masc./fem. masc./fem.
nominative summās summātēs
genitive summātis summātium
dative summātī summātibus
accusative summātem summātīs
summātēs
ablative summātī
summāte
summātibus
vocative summās summātēs

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

summās

  1. accusative plural of summa

References

  • summas”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • summas”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

Swedish

Noun

summas

  1. indefinite genitive singular of summa