stríoc

Irish

Noun

stríoc f (genitive singular stríce, nominative plural stríoca)

  1. stripe, stria
  2. (bowling) strike

Declension

Declension of stríoc (second declension)
bare forms
singular plural
nominative stríoc stríoca
vocative a stríoc a stríoca
genitive stríce stríoc
dative stríoc
stríc (archaic, dialectal) 		stríoca
forms with the definite article
singular plural
nominative an stríoc na stríoca
genitive na stríce na stríoc
dative leis an stríoc
leis an stríc (archaic, dialectal)
don stríoc
don stríc (archaic, dialectal) 		leis na stríoca

Derived terms

Verb

stríoc (present analytic stríocann, future analytic stríocfaidh, verbal noun stríocadh, past participle stríoctha)

  1. to strike

Conjugation

Conjugation of stríoc (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present stríocaim stríocann tú;
stríocair† 		stríocann sé, sí stríocaimid; stríocann muid stríocann sibh stríocann siad;
stríocaid† 		a stríocann; a stríocas stríoctar
past stríoc mé; stríocas stríoc tú; stríocais stríoc sé, sí stríocamar; stríoc muid stríoc sibh; stríocabhair stríoc siad; stríocadar a stríoc stríocadh
past habitual stríocainn stríoctá stríocadh sé, sí stríocaimis; stríocadh muid stríocadh sibh stríocaidís; stríocadh siad a stríocadh stríoctaí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future stríocfaidh mé;
stríocfad 		stríocfaidh tú;
stríocfair† 		stríocfaidh sé, sí stríocfaimid;
stríocfaidh muid 		stríocfaidh sibh stríocfaidh siad;
stríocfaid† 		a stríocfaidh; a stríocfas stríocfar
conditional stríocfainn stríocfá stríocfadh sé, sí stríocfaimis; stríocfadh muid stríocfadh sibh stríocfaidís; stríocfadh siad a stríocfadh stríocfaí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go stríoca mé;
go stríocad† 		go stríoca tú;
go stríocair† 		go stríoca sé, sí go stríocaimid;
go stríoca muid 		go stríoca sibh go stríoca siad;
go stríocaid† 		— go stríoctar
past dá stríocainn dá stríoctá dá stríocadh sé, sí dá stríocaimis;
dá stríocadh muid 		dá stríocadh sibh dá stríocaidís;
dá stríocadh siad 		— dá stríoctaí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— stríocaim stríoc stríocadh sé, sí stríocaimis stríocaigí;
stríocaidh† 		stríocaidís — stríoctar
past participle stríoctha
verbal noun stríocadh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Synonyms

Further reading

  • Dinneen, Patrick S. (1927), “stríoc; stríocaim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla, 2nd edition, Dublin: Irish Texts Society, page 1133; reprinted with additions 1996, →ISBN
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “stríoc”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.