sjá

See also: sja, sjå, and sją̊

Icelandic

Etymology

Inherited from Old Norse sjá, séa, from Proto-Germanic *sehwaną, from Proto-Indo-European *sekʷ- (to see, notice).

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈsjauː/
    Rhymes: -auː

Verb

sjá (strong verb, third-person singular past indicative , third-person plural past indicative sáu, supine séð)

  1. to see, to sense or perceive with one's eyes
    Sérðu illa?Nei, ég mjög vel.
    Have you got bad eyesight? — No, I see very well.
  2. to see, to perceive, to spot
    Synonym: koma auga á
  3. to see, to understand
    Synonyms: skilja, botna í
    Þú hlýtur að sjá hvað þetta er asnaleg hugmynd!
    You must see what a stupid idea this is!

Conjugation

sjá – active voice (germynd)
infinitive nafnháttur sjá
supine sagnbót séð
present participle
sjándi
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég sjái sæi
þú sérð sást sjáir sæir
hann, hún, það sér sjái sæi
plural við sjáum sáum sjáum sæjum
þið sjáið sáuð sjáið sæjuð
þeir, þær, þau sjá sáu sjái sæju
imperative boðháttur
singular þú sjá (þú), sjáðu
plural þið sjáið (þið), sjáiði1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
sjást – mediopassive voice (miðmynd)
infinitive nafnháttur sjást
supine sagnbót sést
present participle
sjándist (rare; see appendix)
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég sést sást sjáist sæist
þú sést sást sjáist sæist
hann, hún, það sést sást sjáist sæist
plural við sjáumst sáumst sjáumst sæjumst
þið sjáist sáust sjáist sæjust
þeir, þær, þau sjást sáust sjáist sæjust
imperative boðháttur
singular þú sjást (þú), sjástu
plural þið sjáist (þið), sjáisti1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
séður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
strong declension
(sterk beyging)
singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall)
séður séð séð séðir séðar séð
accusative
(þolfall)
séðan séða séð séða séðar séð
dative
(þágufall)
séðum séðri séðu séðum séðum séðum
genitive
(eignarfall)
séðs séðrar séðs séðra séðra séðra
weak declension
(veik beyging)
singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall)
séði séða séða séðu séðu séðu
accusative
(þolfall)
séða séðu séða séðu séðu séðu
dative
(þágufall)
séða séðu séða séðu séðu séðu
genitive
(eignarfall)
séða séðu séða séðu séðu séðu

Derived terms

Old Norse

Etymology 1

    From earlier sási (attested in runic insriptions), originally the normal declension of + -si. Cognate with Old English þes (English this), Old High German dese (German diese).

    Alternative forms

    Pronoun

    sjá (neuter þetta)

    1. (demonstrative) this, that (referring to both persons and things)
    Declension
    Old Norse demonstrative pronouns
    singular masculine feminine neuter
    nominative sjá, þessi sjá, þessi þetta
    accusative þenna, þennan þessa þetta
    dative þessum, þeima þessi þessu, þvísa
    genitive þessa þessar þessa
    plural masculine feminine neuter
    nominative þessir þessar þessi
    accusative þessa þessar þessi
    dative þessum, þeima þessum, þeima þessum, þeima
    genitive þessa, þessara þessa, þessara þessa, þessara
    Descendants
    • Icelandic: þessi m or f, þetta n
    • Faroese: hesin m, henda f, hetta n
    • Norwegian Nynorsk: denne m or f (-nn- from the accusative), dette n, desse pl
    • Old Swedish: þænni
    • Danish: denne c, dette n, disse pl

    Etymology 2

      From Proto-Germanic *sehwaną (to see) (for cognates see there). Ultimately from Proto-Indo-European *sekʷ- (to see, notice).

      Alternative forms

      Verb

      sjá (singular past indicative , plural past indicative ságu, , past participle sénn)

      1. to see
      2. (reflexive) to fear, be wary of
      Conjugation
      Conjugation of sjá — active (strong class 5, irregular)
      infinitive sjá
      present participle sjáandi, sjándi
      past participle sénn
      indicative subjunctive
      present past present past
      1st person singular sjá sæa
      2nd person singular sér sátt sér sæir
      3rd person singular sér sæi
      1st person plural sjám, sjóm ságum, sám sém sæim
      2nd person plural séð ságuð, sáð séð sæið
      3rd person plural sjá ságu, sæi
      imperative present
      2nd person singular
      1st person plural sjám, sjóm
      2nd person plural séð
      Descendants

      Further reading

      • Zoëga, Geir T. (1910), “sjá”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press, page 363; also available at the Internet Archive

      Etymology 3

      See the etymology of the corresponding lemma form.

      Verb

      sjá

      1. first-person singular present active subjunctive of vera

      Further reading