scoir

See also: scóir

Irish

Etymology 1

From Old Irish scuirid (unyokes; encamps, comes to a halt; releases, sets free; stops, brings to an end, finishes; ceases, desists, comes to a halt).

Verb

scoir (present analytic scoireann, future analytic scoirfidh, verbal noun scor, past participle scortha)

  1. (transitive)
    1. unyoke, unharness
    2. disconnect, detach
    3. separate, take apart
    4. release, dismiss
    5. stop, terminate
  2. (intransitive)
    1. come to a halt, stop, rest
    2. cease, desist
    3. disintegrate
  3. (ambitransitive) alternative form of scor (cut, slash, slice; score, notch)
Conjugation
Conjugation of scoir (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present scoirim scoireann tú;
scoirir
scoireann sé, sí scoirimid; scoireann muid scoireann sibh scoireann siad;
scoirid
a scoireann; a scoireas scoirtear
past scoir mé; scoireas scoir tú; scoiris scoir sé, sí scoireamar; scoir muid scoir sibh; scoireabhair scoir siad; scoireadar a scoir scoireadh
past habitual scoirinn scoirteá scoireadh sé, sí scoirimis; scoireadh muid scoireadh sibh scoiridís; scoireadh siad a scoireadh scoirtí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future scoirfidh mé;
scoirfead
scoirfidh tú;
scoirfir
scoirfidh sé, sí scoirfimid;
scoirfidh muid
scoirfidh sibh scoirfidh siad;
scoirfid
a scoirfidh; a scoirfeas scoirfear
conditional scoirfinn scoirfeá scoirfeadh sé, sí scoirfimis; scoirfeadh muid scoirfeadh sibh scoirfidís; scoirfeadh siad a scoirfeadh scoirfí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go scoire mé;
go scoiread
go scoire tú;
go scoirir
go scoire sé, sí go scoirimid;
go scoire muid
go scoire sibh go scoire siad;
go scoirid
go scoirtear
past scoirinn scoirteá scoireadh sé, sí scoirimis;
scoireadh muid
scoireadh sibh scoiridís;
scoireadh siad
scoirtí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
scoirim scoir scoireadh sé, sí scoirimis scoirigí;
scoiridh
scoiridís scoirtear
past participle scoirthe
verbal noun scor

archaic or dialect form
dependent form

Etymology 2

See scor.

Noun

scoir

  1. vocative/genitive singular of scor

Further reading

References