scinn

Irish

Alternative forms

Etymology

From Old Irish sceindid,[1] from Proto-Celtic *skanndeti (whence Welsh ysgain), from Proto-Indo-European *skend- (to jump) (whence Sanskrit स्कन्द् (skand, to jump, leap), Latin scandō (to ascend, mount).[2]

Verb

scinn (present analytic scinneann, future analytic scinnfidh, verbal noun scinneadh, past participle scinnte) (intransitive)

  1. to spring (forth), gush (forth)
  2. to start (jerk suddenly in surprise), shy (jump back in fear)
  3. to dart (fly or pass swiftly), fly off, fly out, dash, shoot (move very quickly and suddenly), scurry
  4. to depart suddenly, vanish [with ó ‘from’]
    scinn chun siúilto rush off
  5. to escape [with ó ‘from’]
    Scinn an focal uaim.
    The word escaped my lips.
  6. to glance (strike and fly off in an oblique direction to dart aside), glance off [with de]
  7. to graze (rub or touch lightly the surface of in passing) [with de]
  8. to skim (glide along near the surface)

Conjugation

Conjugation of scinn (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present scinnim scinneann tú;
scinnir
scinneann sé, sí scinnimid; scinneann muid scinneann sibh scinneann siad;
scinnid
a scinneann; a scinneas scinntear
past scinn mé; scinneas scinn tú; scinnis scinn sé, sí scinneamar; scinn muid scinn sibh; scinneabhair scinn siad; scinneadar a scinn scinneadh
past habitual scinninn scinnteá scinneadh sé, sí scinnimis; scinneadh muid scinneadh sibh scinnidís; scinneadh siad a scinneadh scinntí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future scinnfidh mé;
scinnfead
scinnfidh tú;
scinnfir
scinnfidh sé, sí scinnfimid;
scinnfidh muid
scinnfidh sibh scinnfidh siad;
scinnfid
a scinnfidh; a scinnfeas scinnfear
conditional scinnfinn scinnfeá scinnfeadh sé, sí scinnfimis; scinnfeadh muid scinnfeadh sibh scinnfidís; scinnfeadh siad a scinnfeadh scinnfí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go scinne mé;
go scinnead
go scinne tú;
go scinnir
go scinne sé, sí go scinnimid;
go scinne muid
go scinne sibh go scinne siad;
go scinnid
go scinntear
past scinninn scinnteá scinneadh sé, sí scinnimis;
scinneadh muid
scinneadh sibh scinnidís;
scinneadh siad
scinntí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
scinnim scinn scinneadh sé, sí scinnimis scinnigí;
scinnidh
scinnidís scinntear
past participle scinnte
verbal noun scinneadh

archaic or dialect form
dependent form

Alternative verbal noun: sceinm

Derived terms

  • athscinn (recoil, verb)

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “sceinnid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
  2. ^ Matasović, Ranko (2009), “*skan-n-d-o-”, in Etymological Dictionary of Proto-Celtic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 9), Leiden: Brill, →ISBN, pages 339–40

Further reading

Old English

Etymology 1

Pronunciation

  • IPA(key): /ʃinn/, [ʃin]

Noun

sċinn n

  1. alternative form of sċīn
Declension

Strong a-stem:

singular plural
nominative sċinn sċinnu
accusative sċinn sċinnu
genitive sċinnes sċinna
dative sċinne sċinnum

Etymology 2

Borrowed from Old Norse skinn (animal hide), from Proto-Germanic *skinþą, from Proto-Indo-European *sken- (to split off).

Alternative forms

Pronunciation

  • IPA(key): /skinn/, [skin]

Noun

scinn n (Late Old English)

  1. a skin
Declension

Strong a-stem:

singular plural
nominative scinn
accusative scinn
genitive scinnes
dative scinne
Descendants

References