ruil

• IPA^(key): /rœy̯l/

• Audio:

  (file)

ruil m (plural ruilen, diminutive ruiltje n)

1. swap, exchange

   Ik deed een ruil met mijn vriend en kreeg zijn fiets in ruil voor mijn skateboard. ― I made a swap with my friend and got his bicycle in exchange for my skateboard.

   De kinderen maakten een ruil van hun lunch. ― The children made a swap of their lunches.

   Op de markt kun je vaak een goede ruil doen. ― At the market, you can often make a good exchange.

ruil

1. inflection of ruilen:
   1. first-person singular present indicative
   2. (in case of inversion) second-person singular present indicative
   3. imperative

ruil (genitive ruila, plural ruils)

1. rust