przyboczny
Polish
Etymology
From przy- + bok + -ny. First attested in the 16th century.[1]
Pronunciation
- IPA(key): /pʂɘˈbɔt͡ʂ.nɘ/
- (Middle Polish) IPA(key): (16th c.) /pr̝ɨˈbɔt͡ʂ.nɨ/, (17th–18th c.) /pʂɨˈbɔt͡ʂ.nɨ/
Audio: (file) - Rhymes: -ɔt͡ʂnɘ
- Syllabification: przy‧bocz‧ny
Adjective
przyboczny (not comparable, no derived adverb)
Declension
Declension of przyboczny (hard)
| singular | plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine animate | masculine inanimate | feminine | neuter | virile (= masculine personal) | non-virile | |
| nominative/ |
przyboczny | przyboczna | przyboczne | przyboczni | przyboczne | |
| genitive | przybocznego | przybocznej | przybocznego | przybocznych | ||
| dative | przybocznemu | przybocznej | przybocznemu | przybocznym | ||
| accusative | przybocznego | przyboczny | przyboczną | przyboczne | przybocznych | przyboczne |
| instrumental | przybocznym | przyboczną | przybocznym | przybocznymi | ||
| locative | przybocznym | przybocznej | przybocznym | przybocznych | ||
Noun
przyboczny m pers (female equivalent przyboczna)
- (scouting) assistant leader
- Hypernym: zastępca
- (obsolete) adjunct, attendant
- Synonym: (archaic) przybocznik
Declension
Declension of przyboczny
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | przyboczny | przyboczni |
| genitive | przybocznego | przybocznych |
| dative | przybocznemu | przybocznym |
| accusative | przybocznego | przybocznych |
| instrumental | przybocznym | przybocznymi |
| locative | przybocznym | przybocznych |
| vocative | przyboczny | przyboczni |
Related terms
nouns
- przybocze
- przybocznik
References
- ^ Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “przyboczny”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]
Further reading
- przyboczny in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
- przyboczny in Polish dictionaries at PWN