prooemizo

Latin

Alternative forms

  • prohēmizō

Etymology

Derived from prooemium (preface) +‎ -izō (-ize, similative verbal suffix), perhaps through a Romance form.

Pronunciation

Verb

prooemizō (present infinitive prooemizāre, perfect active prooemizāvī, supine prooemizātum); first conjugation

  1. (Medieval Latin, very rare) to preface
    • early-to-mid 13th century, Jacopo della Lana, Commento; republished as Luciano Scarabelli, editor, Comedia di Dante degli Allagherii col commento di Jacopo della Lana, bolognese[1], Bologna: Tipografia Regia, 1866, page 58:
      In primis duos capitulis præsentis chomedie autor prohemizat et ostendit dispositionem tan sui status quam ætatis
      [In primis duos capitulis praesentis comoediae auctor prooemizat et ostendit dispositionem tam sui status quam aetatis]
      In the first two chapters of this comedy, the author makes a preface, explaining both his condition and age.
    • 1778, “Plut. XL. Cod. XXXVIII. XXXIX.”, in Catalogus codicorum italicorum bibiliothecae Mediceae, Laurentianae, Gaddianae, et Sanctae Crucis[2], volume 5, Florence, Aliud exemplar[e], page 28:
      In hoc Capitulo auctor [] prooemizat ad totum librum iſtum.
      [In hoc capitulo auctor [] prooemizat ad totum librum istum.]
      In this chapter the author [] prefaces the whole book.

Conjugation

1The present passive infinitive in -ier is a rare poetic form which is attested.
2At least one rare poetic syncopated perfect form is attested.