proelio

Latin

Pronunciation

Verb

proeliō (present infinitive proeliāre, supine proeliātum); first conjugation, no perfect stem, impersonal in the passive

  1. (pre-classical) alternative form of proelior (to fight in battle)
    • 239 BCE – 169 BCE, Ennius, apud Nonium Marcellum, De compendiosa doctrina I 472.31:
      mortales inter sese pugnant, proeliant
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 500 CE, Priscian, Institutiones grammaticae 799.P.
    • c. 2nd century, Justin, Epitome of the Philippic Histories 19.1.9:
      Itaque Siciliae populis propter adsiduas Karthaginiensium iniurias ad Leonidam fratrem regis Spartanorum, concurrentibus grave bellum natum, in quo et diu et varia victoria fuit proeliatum.
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Noun

proeliō n

  1. dative/ablative singular of proelium (battle)

Further reading

  • proelĭo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • prœlĭo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 1,247/1.