proelio
Latin
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈproe̯.li.oː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈprɛː.li.o]
Verb
proeliō (present infinitive proeliāre, supine proeliātum); first conjugation, no perfect stem, impersonal in the passive
- (pre-classical) alternative form of proelior (“to fight in battle”)
- 239 BCE – 169 BCE, Ennius, apud Nonium Marcellum, De compendiosa doctrina I 472.31:
- mortales inter sese pugnant, proeliant
- (please add an English translation of this quotation)
- mortales inter sese pugnant, proeliant
- c. 2nd century, Justin, Epitome of the Philippic Histories 19.1.9:
- Itaque Siciliae populis propter adsiduas Karthaginiensium iniurias ad Leonidam fratrem regis Spartanorum, concurrentibus grave bellum natum, in quo et diu et varia victoria fuit proeliatum.
- (please add an English translation of this quotation)
- Itaque Siciliae populis propter adsiduas Karthaginiensium iniurias ad Leonidam fratrem regis Spartanorum, concurrentibus grave bellum natum, in quo et diu et varia victoria fuit proeliatum.
Conjugation
| indicative | singular | plural | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | proeliō | proeliās | proeliat | proeliāmus | proeliātis | proeliant | ||||||
| imperfect | proeliābam | proeliābās | proeliābat | proeliābāmus | proeliābātis | proeliābant | |||||||
| future | proeliābō | proeliābis | proeliābit | proeliābimus | proeliābitis | proeliābunt | |||||||
| passive | present | — | — | proeliātur | — | — | — | ||||||
| imperfect | — | — | proeliābātur | — | — | — | |||||||
| future | — | — | proeliābitur | — | — | — | |||||||
| perfect | — | — | proeliātum est | — | — | — | |||||||
| pluperfect | — | — | proeliātum erat | — | — | — | |||||||
| future perfect | — | — | proeliātum erit | — | — | — | |||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||||||||
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | proeliem | proeliēs | proeliet | proeliēmus | proeliētis | proelient | ||||||
| imperfect | proeliārem | proeliārēs | proeliāret | proeliārēmus | proeliārētis | proeliārent | |||||||
| passive | present | — | — | proeliētur | — | — | — | ||||||
| imperfect | — | — | proeliārētur | — | — | — | |||||||
| perfect | — | — | proeliātum sit | — | — | — | |||||||
| pluperfect | — | — | proeliātum esset | — | — | — | |||||||
| imperative | singular | plural | |||||||||||
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | — | proeliā | — | — | proeliāte | — | ||||||
| future | — | proeliātō | proeliātō | — | proeliātōte | proeliantō | |||||||
| passive | future | — | — | proeliātor | — | — | — | ||||||
| non-finite forms | infinitive | participle | |||||||||||
| active | passive | active | passive | ||||||||||
| present | proeliāre | proeliārī | proeliāns | — | |||||||||
| future | proeliātūrum esse | proeliātum īrī | proeliātūrus | proeliandum | |||||||||
| perfect | — | proeliātum esse | — | proeliātum | |||||||||
| future perfect | — | proeliātum fore | — | — | |||||||||
| perfect potential | proeliātūrum fuisse | — | — | — | |||||||||
| verbal nouns | gerund | supine | |||||||||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||||||||
| proeliandī | proeliandō | proeliandum | proeliandō | proeliātum | proeliātū | ||||||||
Noun
proeliō n
- dative/ablative singular of proelium (“battle”)
Further reading
- “proelĭo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “prœlĭo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 1,247/1.