perquiro
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [pɛrˈkʷiː.roː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [perˈkʷiː.ro]
Verb
perquīrō (present infinitive perquīrere, perfect active perquīsīvī, supine perquīsītum); third conjugation
- to ask, inquire or search diligently
- c. 200 BCE, Plautus, Stichus 198–204:
- Sed cūriōsī sunt hīc complūrēs malī, aliēnās rēs quī cūrant studiō maximō, quibus ipsīs nūllast rēs, quam prōcūrent, sua: eī quandō quem auctiōnem factūrum sciunt, adeunt, perquīrunt quid sit causae īlicō: aliēnum aes cōgat an parārit praedium, uxōrīn' sit reddenda dōs dīvortiō.
- (please add an English translation of this quotation)
- Sed cūriōsī sunt hīc complūrēs malī, aliēnās rēs quī cūrant studiō maximō, quibus ipsīs nūllast rēs, quam prōcūrent, sua: eī quandō quem auctiōnem factūrum sciunt, adeunt, perquīrunt quid sit causae īlicō: aliēnum aes cōgat an parārit praedium, uxōrīn' sit reddenda dōs dīvortiō.
- to examine
Conjugation
Conjugation of perquīrō (third conjugation)
Descendants
References
- “perquiro”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “perquiro”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “perquiro”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.