permities

Latin

Alternative forms

  • permiciēs (in manuscripts)

Etymology

Uncertain:

  • According to Forssman (1999), syncopated from earlier *pere/imitiēs, from *per-em-o- (destroying) + -itiēs, a derivative of Proto-Italic *per-emō (whence Latin perimō).
  • Alternatively, according to Wachter (2004), from Proto-Italic *per-mitō (whence Latin permittō) + -iēs.[1]

Often conflated by manuscripts and lexicographers with perniciēs.

Pronunciation

Noun

permitiēs f (genitive permitiēī); fifth declension (Old Latin)

  1. (only attested in glosses) ruin, destruction, death
    Synonyms: periculum, exitium
    • c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 327:
      PERMITIES generis feminini. Lucilius Satyrarum lib. II:
      pestem permitiemque catax quam et Maniu' nobeis.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 223:
      PERMITIES, periculum, exitium. Lucilius lib. XXVIIII: / non tu / contraheris ? volgi imperiis versere necessest, / nec sine permitie.
      (please add an English translation of this quotation)
  2. (derogatory, Plautine) as a term of abuse
    • c. 200 BCE, Plautus, Mostellaria 1.1.1–3:
      Exi e culina sis foras, mastigia,
      qui mi inter patinas exhibes argutias.
      Egredere, erilis permities, ex aedibus.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 191 BCE, Plautus, Pseudolus 1.3.136–138:
      Perge tu.
      — Sacrilege. — Fateor. — Periure. — Vetera vaticinamini.
      — Legirupa. — Valide. — Permities adulescentum.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 209 BCE, Plautus, Asinaria 1.2.3–7:
      Bene merenti mala es, male merenti bona es;
      at malo cum tuo, nam iam ex hoc loco
      ibo ego ad tres viros vostraque ibi nomina
      faxo erunt, capitis te perdam ego et filiam,
      perlecebrae, permities, adulescentum exitium.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Fifth-declension noun, singular only.

singular
nominative permitiēs
genitive permitiēī
dative permitiēī
accusative permitiem
ablative permitiē
vocative permitiēs

Derived terms

References

  1. ^ De Vaan, Michiel (2008), “permitiēs”, in Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 7), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 460

Further reading

  • permities”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • permities”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.