permitialis
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [pɛr.mɪ.tiˈaː.lɪs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [per.mit.t͡siˈaː.lis]
Adjective
permitiālis (neuter permitiāle); third-declension two-termination adjective|
- (hapax legomenon) fatal, destructive, ruinous
- c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 1.451–454:
- Coniunctum est id quod nusquam sine permitiali
discidio potis est seiungi seque gregari,
pondus uti saxis, calor ignis, liquor aquai,
tactus corporibus cunctis, intactus inani.- (please add an English translation of this quotation)
- Coniunctum est id quod nusquam sine permitiali
Declension
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | permitiālis | permitiāle | permitiālēs | permitiālia | |
| genitive | permitiālis | permitiālium | |||
| dative | permitiālī | permitiālibus | |||
| accusative | permitiālem | permitiāle | permitiālīs permitiālēs |
permitiālia | |
| ablative | permitiālī | permitiālibus | |||
| vocative | permitiālis | permitiāle | permitiālēs | permitiālia | |
Further reading
- “permitialis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “permitialis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.