ociec

Inherited from Proto-Slavic *otь̀cь. First attested in the 14th century.

• IPA^(key): (10^th–15^th CE) /ɔt͡ɕʲɛt͡sʲ/
• IPA^(key): (15^th CE) /ɔt͡ɕʲɛt͡sʲ/

ociec m pers (related adjective ojcowski or ojcow or oćczysty or oćczyzny)

1. father (male who begets a child)
2. (Christianity, especially capitalized) Father (God)
3. father (male ancestor more remote than a parent; a progenitor; especially, a first ancestor)
4. (in the plural) parents
5. general term of respect for a male; father
6. (Roman Catholicism) father (the Pope)

• Polish: ojciec, otciec, occiec, hojciec, otciec, hociec (Middle Polish), ociec (obsolete or dialectal), wociec (Western Lublin, Chmielnik)
• Silesian: ôjciec

• Boryś, Wiesław (2005), “ojciec”, in Słownik etymologiczny języka polskiego (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Literackie, →ISBN
• Bańkowski, Andrzej (2000), “ociec”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
• B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “ociec”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɔt͡ɕɛt͡s
• Syllabification: o‧ciec

ociec m pers

1. (obsolete or dialectal) alternative form of ojciec