nativitate

Latin

Noun

nātīvitāte

  1. ablative singular of nātīvitās
    • 1772, Finnur Jónsson, chapter 1, in Historia Ecclesiastica Islandiæ [The Ecclesiastical History of Iceland]‎[1], volume 1, Copenhagen: Orphanotrophius Regii, section 2, page 2:
      Sed iidem noſtratium Annales & monumenta, qvæ de Norvegorum in Islandiam infuſione, ſeculo a Salvatoris nativitate nono facta, agunt; etiam inſulam noſtram non tantum veteribus notam, ſed & ab hominibus, chriſtiana imbutis religione freqventatam fuiſſe teſtantur.
      [sed iīdem nostrātium Annālēs et monumenta, quae dē Norvegōrum in Īslandiam īnfūsiōne, sēculō ā Salvātōris nātīvitāte nōnō facta, agunt; etiam īnsulam nostram nōn tantum veteribus notam, sed et ab hominibus, chrīstiāna imbūtīs religiōne frequentātam fuisse testantur.]
      But those same Annals and monuments of our countrymen, which deal with the influx of Norwegians into Iceland in the ninth century after the birth of the Saviour, also testify that our island was not only known to the ancients, but was even frequented by men imbued with the Christian religion.

Romanian

Etymology

Borrowed from French nativité. By surface analysis, nativ +‎ -itate. Piecewise doublet of naivitate.

Noun

nativitate f (uncountable)

  1. nativity

Declension

singular only indefinite definite
nominative-accusative nativitate nativitatea
genitive-dative nativități nativității
vocative

References

  • nativitate in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN