namównik

See also: namownik

Polish

Alternative forms

namownik (Middle Polish)

Etymology

Etymology tree

Proto-Indo-European *h₂en-der.

Proto-Balto-Slavic *nō

Proto-Slavic *na

Proto-Slavic *na-

Old Polish na-

Proto-Indo-European *mlewH-der.

Proto-Slavic *mъ̀lva

Proto-Indo-European *-yeti

Proto-Indo-European *-éyeti

Proto-Balto-Slavic *-éitei

Proto-Slavic *-iti

Proto-Slavic *mъlviti

Old Polish mówić

Old Polish namówić

Polish namówić

Proto-Slavic *-nъ

Proto-Indo-European *-eykos

Proto-Balto-Slavic *-eikas

Proto-Slavic *-ikъ

Proto-Slavic *-nikъ

Old Polish -nik

Polish -nik

Polish namównik

From namówić +‎ -nik. First attested in 1564.^[1]

Pronunciation

(Middle Polish) IPA^(key): /naˈmov.ɲik/

Noun

namównik m pers

(Middle Polish) convincer, persuader
Synonyms: namawiacz, namówca

Related terms

adjective

namowny

adverb

namownie

nouns

verbs

mówić impf
namówić pf, namawiać impf

References

^ Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “namównik”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “namównik”, in Słownik języka polskiego
Aleksander Zdanowicz (1861), “namównik”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861
J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1904), “namównik”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 3, Warsaw, page 105

[1] Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “namównik”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

[1]