kukelen
Dutch
Alternative forms
- keukelen (dialectal)
Etymology
From Middle Dutch kokelen (“to trick, betray”). Perhaps related to goochelen.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈky.kə.lə(n)/
Audio: (file)
Verb
kukelen
Conjugation
| Conjugation of kukelen (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | kukelen | |||
| past singular | kukelde | |||
| past participle | gekukeld | |||
| infinitive | kukelen | |||
| gerund | kukelen n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | kukel | kukelde | ||
| 2nd person sing. (jij) | kukelt, kukel2 | kukelde | ||
| 2nd person sing. (u) | kukelt | kukelde | ||
| 2nd person sing. (gij) | kukelt | kukelde | ||
| 3rd person singular | kukelt | kukelde | ||
| plural | kukelen | kukelden | ||
| subjunctive sing.1 | kukele | kukelde | ||
| subjunctive plur.1 | kukelen | kukelden | ||
| imperative sing. | kukel | |||
| imperative plur.1 | kukelt | |||
| participles | kukelend | gekukeld | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||
Derived terms
- afkukelen
- inkukelen
- omkukelen
References
- van der Sijs, Nicoline, editor (2010), “kukelen”, in Etymologiebank, Meertens Institute