inkukelen
Dutch
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): /ˈɪn.ky.kə.lə(n)/
Verb
inkukelen
- (intransitive) to tumble or fall into
- We zagen het kind de zandbak inkukelen. ― We saw the child tumble into the sandbox.
- Ik gleed uit en kukelde zo de greppel in. ― I slipped and fell into the ditch.
Conjugation
| Conjugation of inkukelen (weak, separable) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | inkukelen | |||
| past singular | kukelde in | |||
| past participle | ingekukeld | |||
| infinitive | inkukelen | |||
| gerund | inkukelen n | |||
| main clause | subordinate clause | |||
| present tense | past tense | present tense | past tense | |
| 1st person singular | kukel in | kukelde in | inkukel | inkukelde |
| 2nd person sing. (jij) | kukelt in, kukel in2 | kukelde in | inkukelt | inkukelde |
| 2nd person sing. (u) | kukelt in | kukelde in | inkukelt | inkukelde |
| 2nd person sing. (gij) | kukelt in | kukelde in | inkukelt | inkukelde |
| 3rd person singular | kukelt in | kukelde in | inkukelt | inkukelde |
| plural | kukelen in | kukelden in | inkukelen | inkukelden |
| subjunctive sing.1 | kukele in | kukelde in | inkukele | inkukelde |
| subjunctive plur.1 | kukelen in | kukelden in | inkukelen | inkukelden |
| imperative sing. | kukel in | |||
| imperative plur.1 | kukelt in | |||
| participles | inkukelend | ingekukeld | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||