kōnieczny

Silesian

Etymology

    Inherited from Old Polish konieczny. By surface analysis, kōniec +‎ -ny.

    Pronunciation

    • IPA(key): /koˈɲɛt͡ʂ.nɪ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛt͡ʂnɪ
    • Syllabification: kō‧niecz‧ny

    Adjective

    kōnieczny (not comparable, derived adverb kōniecznie)

    1. necessary, needed

    Declension

    Declension of kōnieczny
    singular plural
    masculine neuter feminine virile nonvirile
    animate inanimate
    nominative kōnieczny kōnieczne kōniecznŏ kōnieczni kōnieczne
    genitive kōniecznego kōniecznyj kōniecznych
    dative kōniecznymu kōniecznyj kōniecznym
    accusative kōniecznego kōnieczny kōnieczne kōniecznõ kōniecznych kōnieczne
    instrumental kōniecznym kōniecznōm kōniecznymi
    locative kōniecznym kōniecznyj kōniecznych
    vocative kōnieczny kōnieczne kōniecznŏ kōnieczni kōnieczne

    Derived terms

    nouns
    • kōnieczność

    Further reading