invio
See also: inviò
Italian
Pronunciation
Etymology 1
Noun
invio m (plural invii)
- sending, dispatch, delivery
- Synonyms: spedizione, consegna
- (computing) enter (computer keyboard key)
- (Switzerland) a consignment, such as a letter or a parcel
Further reading
- invio in Treccani.it – Vocabolario Treccani on line, Istituto dell'Enciclopedia Italiana
Etymology 2
Verb
invio
- first-person singular present indicative of inviare
References
- ^ invio in Luciano Canepari, Dizionario di Pronuncia Italiana (DiPI)
- ^ invio in Bruno Migliorini et al., Dizionario d'ortografia e di pronunzia, Rai Eri, 2025
Anagrams
Latin
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈɪn.wi.oː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈiɱ.vi.o]
Adjective
inviō
- dative/ablative masculine/neuter singular of invius
Verb
inviō (present infinitive inviāre, perfect active inviāvī, supine inviātum); first conjugation
- (Late Latin) to tread upon
Conjugation
Conjugation of inviō (first conjugation)
| indicative | singular | plural | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | inviō | inviās | inviat | inviāmus | inviātis | inviant | ||||||
| imperfect | inviābam | inviābās | inviābat | inviābāmus | inviābātis | inviābant | |||||||
| future | inviābō | inviābis | inviābit | inviābimus | inviābitis | inviābunt | |||||||
| perfect | inviāvī | inviāvistī | inviāvit | inviāvimus | inviāvistis | inviāvērunt, inviāvēre | |||||||
| pluperfect | inviāveram | inviāverās | inviāverat | inviāverāmus | inviāverātis | inviāverant | |||||||
| future perfect | inviāverō | inviāveris | inviāverit | inviāverimus | inviāveritis | inviāverint | |||||||
| passive | present | invior | inviāris, inviāre |
inviātur | inviāmur | inviāminī | inviantur | ||||||
| imperfect | inviābar | inviābāris, inviābāre |
inviābātur | inviābāmur | inviābāminī | inviābantur | |||||||
| future | inviābor | inviāberis, inviābere |
inviābitur | inviābimur | inviābiminī | inviābuntur | |||||||
| perfect | inviātus + present active indicative of sum | ||||||||||||
| pluperfect | inviātus + imperfect active indicative of sum | ||||||||||||
| future perfect | inviātus + future active indicative of sum | ||||||||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||||||||
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | inviem | inviēs | inviet | inviēmus | inviētis | invient | ||||||
| imperfect | inviārem | inviārēs | inviāret | inviārēmus | inviārētis | inviārent | |||||||
| perfect | inviāverim | inviāverīs | inviāverit | inviāverīmus | inviāverītis | inviāverint | |||||||
| pluperfect | inviāvissem | inviāvissēs | inviāvisset | inviāvissēmus | inviāvissētis | inviāvissent | |||||||
| passive | present | invier | inviēris, inviēre |
inviētur | inviēmur | inviēminī | invientur | ||||||
| imperfect | inviārer | inviārēris, inviārēre |
inviārētur | inviārēmur | inviārēminī | inviārentur | |||||||
| perfect | inviātus + present active subjunctive of sum | ||||||||||||
| pluperfect | inviātus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||||||||
| imperative | singular | plural | |||||||||||
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | — | inviā | — | — | inviāte | — | ||||||
| future | — | inviātō | inviātō | — | inviātōte | inviantō | |||||||
| passive | present | — | inviāre | — | — | inviāminī | — | ||||||
| future | — | inviātor | inviātor | — | — | inviantor | |||||||
| non-finite forms | infinitive | participle | |||||||||||
| active | passive | active | passive | ||||||||||
| present | inviāre | inviārī | inviāns | — | |||||||||
| future | inviātūrum esse | inviātum īrī | inviātūrus | inviandus | |||||||||
| perfect | inviāvisse | inviātum esse | — | inviātus | |||||||||
| future perfect | — | inviātum fore | — | — | |||||||||
| perfect potential | inviātūrum fuisse | — | — | — | |||||||||
| verbal nouns | gerund | supine | |||||||||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||||||||
| inviandī | inviandō | inviandum | inviandō | inviātum | inviātū | ||||||||
Descendants
- Catalan: enviar
- Old French: enveier, envoiier
- French: envoyer
- Galician: enviar
- Italian: inviare
- Portuguese: enviar
- Spanish: inviar, enviar
References
- “invio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “invio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- invio in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung
Spanish
Verb
invio
- first-person singular present indicative of inviar