illudo
Italian
Pronunciation
- IPA(key): /ilˈlu.do/
- Rhymes: -udo
- Hyphenation: il‧lù‧do
Verb
illudo
- first-person singular present indicative of illudere
Latin
Alternative forms
Etymology
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪlˈluː.doː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ilˈluː.do]
Verb
illūdō (present infinitive illūdere, perfect active illūsī, supine illūsum); third conjugation [with accusative (rare in sense 2) or dative; or (perhaps only once in sense 2) with in, along with ablative or accusative; also in absolute use]
- to mock, ridicule, jeer, scoff
- (chiefly poetic, and in post-Augustan prose) to waste away, destroy something in sport; to violate, abuse, ruin
- 166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 5.822, (reading from a scholium by Arusianus Messius (Grammatici latini, VII, 479-480), otherwise corrected as in vītam or vītam in manuscripts):
- Dum studeō obsequī tibi, paene inlūsī in vītā fīliae.
- (please add an English translation of this quotation)
- Dum studeō obsequī tibi, paene inlūsī in vītā fīliae.
Conjugation
Conjugation of illūdō (third conjugation)
Derived terms
Descendants
References
- “illudo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “illudo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
- to insult a person's dignity: auctoritati, dignitati alicuius illudere
- to make sport of, rally a person: illudere alicui or in aliquem (more rarely aliquem)
- to insult a person's dignity: auctoritati, dignitati alicuius illudere