furtus
Ido
Verb
furtus
- conditional of furtar
Latin
Etymology
Late masculine by-form of fūrtum n (“theft”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈfuːr.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈfur.tus]
Noun
fūrtus m (genitive fūrtī); second declension (Late Latin)
- alternative form of fūrtum
- c. eighth century CE, Lex Romana Curiensis, Book 22[1][2]:
- De furto. Furtorum genera sunt IV., idest, manifesta, et ne manifesti, vel concepti, et oblati. Manifestus furtus est, si quicumque homo furtum fecerit, et super ipsum furtum comprehensus fuerit. Ne manifestus furtus est, si […]
- (please add an English translation of this quotation)
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | fūrtus | fūrtī |
| genitive | fūrtī | fūrtōrum |
| dative | fūrtō | fūrtīs |
| accusative | fūrtum | fūrtōs |
| ablative | fūrtō fūrtū |
fūrtīs |
| vocative | fūrte | fūrtī |
References
- ^ Ferdinand Walter, editor (1824), Corpus iuris germanici antiqui ... Tom. III.: Capitularia regum Francorum et imperatorum post Ludovicum Pium, veterum formularum collectionem amplissimam, capitula regum et imperatorum legibus Langobardorum addita, et appendicem variorum monumentorum continens., volume 3, page 747
- ^ Societas Aperiendis Fontibus Rerum Germanicarum Medii Aevi, editor (1875-1889), Monvmenta Germaniae historica: inde ab anno Christi qvingentesimo ..., Volume 4, volume 5, page 411
Further reading
- “furtŭs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- fūrtus in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung
- "furtus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)