frunitus
Latin
Etymology 1
Perfect passive participle of frūnīscor (“to enjoy”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [fruːˈniː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [fruˈniː.tus]
Participle
frūnītus (feminine frūnīta, neuter frūnītum); first/second-declension participle
Declension
First/second-declension participle.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | frūnītus | frūnīta | frūnītum | frūnītī | frūnītae | frūnīta | |
| genitive | frūnītī | frūnītae | frūnītī | frūnītōrum | frūnītārum | frūnītōrum | |
| dative | frūnītō | frūnītae | frūnītō | frūnītīs | |||
| accusative | frūnītum | frūnītam | frūnītum | frūnītōs | frūnītās | frūnīta | |
| ablative | frūnītō | frūnītā | frūnītō | frūnītīs | |||
| vocative | frūnīte | frūnīta | frūnītum | frūnītī | frūnītae | frūnīta | |
Etymology 2
Perfect passive participle of frūniō (“to tan”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [fruːˈniː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [fruˈniː.tus]
Participle
frūnītus (feminine frūnīta, neuter frūnītum); first/second-declension participle
- (Medieval Latin) tanned
- Synonym: frūnitātus
Declension
First/second-declension participle.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | frūnītus | frūnīta | frūnītum | frūnītī | frūnītae | frūnīta | |
| genitive | frūnītī | frūnītae | frūnītī | frūnītōrum | frūnītārum | frūnītōrum | |
| dative | frūnītō | frūnītae | frūnītō | frūnītīs | |||
| accusative | frūnītum | frūnītam | frūnītum | frūnītōs | frūnītās | frūnīta | |
| ablative | frūnītō | frūnītā | frūnītō | frūnītīs | |||
| vocative | frūnīte | frūnīta | frūnītum | frūnītī | frūnītae | frūnīta | |