egotyczny

From egotysta +‎ -ny. First attested in 1837.^[1]

• IPA^(key): /ɛ.ɡɔˈtɘt͡ʂ.nɘ/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɘt͡ʂnɘ
• Syllabification: e‧go‧tycz‧ny

egotyczny (not comparable, no derived adverb)

1. (literary) egotistic, egotistical
   • 1862 [1847], Józef Ignacy Kraszewski, “Analityki loicznej Trentowskiego treść z rozbiorem”, in System Trentowskiego treścią i rozbiorem analytyki loicznéj okazany‎^[1], new edition, Brussels: Zygmunt Gerstmann, page 16:

     Egotyczne wykrzyki i panoszenie się z wielkości swego systemu, ma także pozór, jakby nieuznany przez swoich filozof, sam czuł potrzebę czołem sobie uderzyć;

     His egotistical outbursts and boasting about the greatness of his system also give the impression that, unrecognised by his philosophers, he himself felt the need to bow down before himself;

   • 2009, Małgorzata Dziewulska, Inna obecność, Warsaw: Wydawnictwo Sic!, →ISBN:

     Powstaje z tego teatr, który, jakkolwiek dziwnie to brzmi, ma charakter społeczny. Nie jest liryczny ani egotyczny, panuje w nim duch komediowej arogancji.

     The result is a theatre which, strange as it may sound, has a social character. It is neither lyrical nor egotistical; it is dominated by a spirit of comedic arrogance.

   • 2009 May 28, “Filozofia umiera”, in pl.sci.filozofia (Usenet):

     Nie mam obowiązku, aby być twórczy, nie mam powodu, aby nie być egotyczny.

     I have no obligation to be creative, no reason not to be egotistical.

• egotyczny in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
• egotyczny in Polish dictionaries at PWN