ductito

Latin

Etymology

From ductō +‎ -itō (forming frequentatives).

Pronunciation

Verb

ductitō (present infinitive ductitāre, perfect active ductitāvī, supine ductitātum); first conjugation (chiefly Plautine)

  1. to lead
    • c. 211 BCE, Plautus, Rudens 2.6.26–27:
      Iamne abis? Venalis illic ductitavit, quisquis est;
      non est misericors. Sed quid ego hic asto infelix uvidus?
      (please add an English translation of this quotation)
  2. to marry often, be wont to marry
    • c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 63–66:
      I in malam crucem. Tun audes etiam servos spernere,
      propudium? Quasi bella sit, quasi eampse reges ductitent,
      monstrum mulieris, tantilla tanta verba funditat,
      quoius ego nebulai cyatho septem noctes non emam.
      (please add an English translation of this quotation)
  3. to deceive, cheat often, be wont to cheat
    • c. 190 BCE, Plautus, Epidicus 350–351, (follītim, “by the purseful” also read as follītum, “someone having a purse”):
      Nil moror vetera et volgata verba;
      peratum ductarent: ego follītim ductitabo.
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Fruther reading

  • ductĭto”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • ductĭto”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.