disertitudo
Latin
Etymology
Noun
disertitūdō f (genitive disertitūdinis); third declension
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | disertitūdō | disertitūdinēs |
| genitive | disertitūdinis | disertitūdinum |
| dative | disertitūdinī | disertitūdinibus |
| accusative | disertitūdinem | disertitūdinēs |
| ablative | disertitūdine | disertitūdinibus |
| vocative | disertitūdō | disertitūdinēs |
References
- “disertitudo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- "disertitudo", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
- “disertitudo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.