bidaka

From bida +‎ -ka.

• IPA^(key): /biˈda.ka/
• Rhymes: -aka
• Syllabification: bi‧da‧ka

bidaka m pers or f

1. (colloquial) poor thing

   Synonyms: bidul, biedactwo, biedaczek, biedaczysko, biedak, biedula, biedulek, biedulka, nieboga, niebożątko, niebożę

   • 2001 July 27, Kulej Kacper, Siódme: mniej kradnij, Katowice: Polskapresse, →ISSN:

     Siadł parę metrów dalej, ale czuję strefę, jakby kto gospodę wietrzył. Popił gdzieś bidaka, do domu jedzie.

     He sat down a few metres away, but I can sense the area, as if someone were airing out the inn. The poor thing got drunk somewhere and is going home.

or

• bidaka in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN