beleihbar
German
Etymology
beleih- (“to subjec to lien”) + -bar (“-able”).
Pronunciation
Adjective
beleihbar (strong nominative masculine singular beleihbarer, not comparable)
Declension
Positive forms of beleihbar (uncomparable)
| number & gender | singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | |||
| predicative | er ist beleihbar | sie ist beleihbar | es ist beleihbar | sie sind beleihbar | |
| strong declension (without article) |
nominative | ||||
| genitive | |||||
| dative | |||||
| accusative | |||||
| weak declension (with definite article) |
nominative | der | die | das | die |
| genitive | des | der | des | der | |
| dative | dem | der | dem | den | |
| accusative | den | die | das | die | |
| mixed declension (with indefinite article) |
nominative | ein | eine | ein | (keine) |
| genitive | eines | einer | eines | (keiner) | |
| dative | einem | einer | einem | (keinen) | |
| accusative | einen | eine | ein | (keine) | |
Derived terms
- Beleihbarkeit